Darultawhid

Gönderen Konu: MAİDE: 44 HAKKINDA EHLİ SÜNNETİN-İFRAT VE TEFRİTTEN UZAK-VASAT GÖRÜŞÜNÜN BEYANI  (Okunma sayısı 7998 defa)

0 Üye ve 2 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0

بسم الله الرحمن الرحيم
الحَمْدُ للهِ وَحْدَهُ، وَالصَّلاة وَالسَّلامُ على مَنْ لا نبيَّ بَعْدَهُ، وَبَعْدُ

MUKADDİME

Allahu Teala Maide suresinde şöyle buyurmaktadır:

إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْرَاةَ فِيهَا هُدًى وَنُورٌ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسْلَمُوا لِلَّذِينَ هَادُوا وَالرَّبَّانِيُّونَ وَالْأَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوا مِنْ كِتَابِ اللَّهِ وَكَانُوا عَلَيْهِ شُهَدَاءَ فَلَا تَخْشَوُا النَّاسَ وَاخْشَوْنِ وَلَا تَشْتَرُوا بِآيَاتِي ثَمَنًا قَلِيلًا وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ (44) وَكَتَبْنَا عَلَيْهِمْ فِيهَا أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَالْعَيْنَ بِالْعَيْنِ وَالْأَنْفَ بِالْأَنْفِ وَالْأُذُنَ بِالْأُذُنِ وَالسِّنَّ بِالسِّنِّ وَالْجُرُوحَ قِصَاصٌ فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهِ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ (45) وَقَفَّيْنَا عَلَى آثَارِهِمْ بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَآتَيْنَاهُ الْإِنْجِيلَ فِيهِ هُدًى وَنُورٌ وَمُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَهُدًى وَمَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ (46) وَلْيَحْكُمْ أَهْلُ الْإِنْجِيلِ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِ وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ (47


“44. Biz, içinde doğruya rehberlik ve nur olduğu halde Tevrat'ı indirdİk. Kendilerini (Allah'a) vermiş peygamberler onunla yahudilere hükmederlerdi. Allah'ın Kitab'ını korumaları kendilerinden istendiği için Rablerine teslim olmuş zâhidler ve bilginler de (onunla hükmederlerdi). Hepsi ona (hak olduğuna) şahitlerdi. Şu halde (Ey yahudiler ve hakimler!) İnsanlardan korkmayın, benden korkun. Ayetlerimi az bir bedel karşılığında satmayın. Kim Allah'ın indirdiği (hükümler) ile hükmetmezse işte onlar kâfirlerin ta kendileridir.

45. Tevrat'ta onlara şöyle yazdık: Cana can, göze göz, buruna burun, kulağa kulak, dişe diş (karşılık ve cezadır). Yaralar da kısastır (Her yaralama misli ile cezalandırılır). Kim bunu (kısası) bağışlarsa kendisi için o keffâret olur. Kim Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse işte onlar zalimlerdir.

46. Kendinden önce gelen Tevrat'ı doğrulayıcı olarak peygamberlerin izleri üzerine, Meryem oğlu İsa'yı arkalarından gönderdik. Ve ona, içinde doğruya rehberlik ve nûr bulunan, önündeki Tevrat'ı tasdik edici, sakınanlara bir hidayet ve öğüt olmak üzere İncil'i verdik.

47. İncil'e inananlar, Allah'ın onda indirdiği (hükümler) ile hükmetsinler. Kim Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse işte onlar fâsıklardır.”


Biz bu risalemizde Allahın izni ve yardımıyla günümüzde ifrat ve tefrit arasında tartışılan birçok meseleden birisi olan Allah’ın indirdiğiyle hükmetmeyen hakimlerin durumunu ele alacağız. İlerde tafsilatlı olarak nakledeceğimiz üzere İbn Abbas başta olmak üzere birçok selef aliminden sözkonusu Maide: 44 ayetinde geçen “Kim Allah'ın indirdiği (hükümler) ile hükmetmezse işte onlar kâfirlerin ta kendileridir.”  Kavlinde geçen küfürden maksadın “kufrun dune kufr” yani küfrün altındaki bir küfür, başka bir tabirle İslam dininden çıkartmayan küçük küfür olduğu hususu nakledilmiştir. İşte bu noktadan itibaren günümüzün yaygın fitnesi olan beşeri kanunlarla hükmeden yöneticiler hakkındaki tartışmaların uzantısı olarak ifrat ve tefrit babından iki uç görüş belirmiştir:

-   Tefrit ehli olan bir kesim, Şeriata muhalif uydurma kanunlarla hükmeden kimselerin, bu yaptıklarını helal saymadıkları müddetçe kafir olmayacaklarını iddia ederek alimlerin “Allahın indirdikleriyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” mealindeki Maide: 44. Ayetini küçük küfür olarak tefsir etme hususunda icma etmelerini kendilerine dayanak almakta ve şöyle demektedirler: “Alimler, Allahın hükmünü terk eden yöneticilerin, hükmü inkar etmedikleri müddetçe tekfir edilemeyeceğinde icma etmişlerdir. Bu icma geneldir ve hükmü terk eden herkesi kapsar. Bu yönetici, ister İslam devletinde şeriatla hükmettiği halde bazı meselelerde nefsine uyarak hükmü terk eden bir hakim olsun, isterse de günümüzdeki yöneticiler gibi şeriatın haricindeki başka bir kanuna tabi olarak hükmü terk eden birisi olsun, yaptığı işin helal olduğuna inanmadıkça kafir olmaz. Dolayısıyla beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerin kafir olmayıp günahkar oldukları hususunda icma vardır, bu icmaya muhalefet edenler de Haricidir!”

Günümüz tağutlarının günahkar Müslümanlar olduğunu iddia eden aşırı Mürcie’nin görüşü özetle böyledir. Biz beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerin küfründe alimlerin ittifak etmiş olduklarını bilhassa İbn Kesir ve İbn Teymiyye gibi alimlerin Yesak kanunuyla hükmeden Tatarlarla alakalı fetvalarını ilerde nakledeceğiz. İslama muhalif yasalarla hükmeden kimsenin durumunun, herhangi bir batıl teşride bulunmadan nefsine uyarak hükmü terk eden kimseyle aynı olduğunu ve bu ikisinin de icma ile kıble ehlinden sayılacağını iddia etmek, ancak aşırı derecede cahil olan veyahut da hakkı bile bile gizleyen bir kimsenin söyleyebileceği bir sözdür. Bu risalemizde de isbat edeceğimiz gibi biraz insaf sahibi olan ve ilimden biraz nasiplenmiş herkes bu icma iddiasının batıl olduğunu ve ilme ihanet olduğunu tasdik etmektedir.

Maide: 44 ayeti hakkında ifrata kaçan diğer kesim ise aralarındaki çeşitli ihtilaflarla beraber özetle şöyle demektedirler:

-   Bu kimselere göre Allahın indirdiği ile hükmetmemek mücerred bir küfürdür, Allahın hükmünden başkası ile hükmetmek ikinci bir küfürdür, Allahın hükmüne muhalif bir teşride (yasamada) bulunmak ise bunların hepsinden bağımsız ayrı bir küfürdür. Eğer bu kimseler bunu ayetin tefsiri babında ve de ayetten çıkan genel bir hüküm olarak değil de günümüzde haramı helal kılan beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerin içinde bulunduğu vakıa hakkında hususi bir hüküm olarak söyleseydi buna bir itirazımız olmazdı. Fakat onlar bununla yetinmeyip ister yaptığı işi helal saysın ister saymasın, Allahın hükmünü inkar etsin veya etmesin, herhangi bir meselede Allah’ın indirdiğiyle hükmetmeyi terk eden hakimi, sırf bu terkinden dolayı tekfir etmektedir. Bu hususta beşeri kanunlarla hükmeden hakim ile aslen İslam şeriatıyla hükmettiği halde belli bir meselede Allahın hükmünü terk eden kadı arasında ayrım yapmamaktadır. Bu konuda da delil olarak ayetteki “kafirler” lafzının “hum’ul kafirun” şeklinde marife yani elif lam takısıyla geldiğini, küfür kavramı marife olarak ve de mutlak yani kayıtsız bir şekilde geldiğinde büyük küfür anlamına geleceğini söylüyorlar. Bu ayet hakkında İbnu Abbas (ra) başta olmak üzere bir kısım seleften nakledilen “kufrun dune kufr” yani bu ayette bahsedilen, küfrün altındaki bir küfürdür, şeklindeki görüşün de gerek rivayet yolları gerekse de dirayet yani ihtiva ettiği mana açısından zayıf olduğunu iddia etmektedirler.

Ehli nezdinde bu iddianın batıllığı açık olmakla beraber, günümüzde şüphecilerin sıkça gündeme getirdikleri bir mesele olduğu için Allahın hükmünü terk eden müslüman yöneticiler ile Allahın hükmüne muhalif kanun çıkartan ve kanunlarla amel eden tağutların farkını tekrar vurgulamak istiyoruz. Bugün tağutları tekfir ettiğini zanneden birçok kimse dahi bu farkı bilmemekte ve alimlerin “Allahın indirdikleriyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” ayetini küçük küfür olarak tefsir etmesi karşısında şaşkına dönüp bocalamaktadırlar. Kimisi bu rivayetlerin zayıf olduğunu geveleyip dururken, kimisi de bu konunun alimler arasında ihtilaflı olduğunu, alimlerden bir kısmının Allahın hükmüyle hükmetmeyen hakimleri mutlak olarak tekfir ettiğini iddia etmektedir. Günümüz yöneticilerinin tekfiri Maide: 44 ayetine bu şekilde dayandırılınca, haliyle bu, alimler arasında ihtilaflı (!) bir mesele oluvermekte; alimlerin Haccac gibi zalimlerin tekfirinde ihtilaf etmeleri nasıl meşru bir ihtilafsa, günümüz tağutlarının tekfirinde ihtilaf etmek öylece meşru (!) bir ihtilaf haline gelmektedir. Oradan da tağutun tekfirinde ihtilaf olabilir, tağutu tekfir etmeyen tekfir edilmez, bu konularda cehalet ve tevil mazeret olabilir gibi daha da başka batıl ve küfürler neşet etmektedir. Günümüzde kanun ehli tağutları tekfir edenler de tekfir etmeyenler de ne konuştuklarından habersiz bir şekilde meseleyi tartışmaktadır. Allahın hidayet etmediği bir kimse kolay kolay bu tür meselelerin altından kalkamaz. Halbuki tevhidi hakkıyla idrak etmiş olan bir kimse için bu meselede hiçbir müşkilat yoktur.

Şimdi biz öncelikle uydurma beşeri kanunlarla hükmedenlerin kafir olduğu hususundaki icmayı nakledeceğiz ardından da “Allahın indirdikleriyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” mealindeki Maide: 44. Ayetinin büyük küfür manasında olmadığı ve bazı meselelerde nefsine tabi olarak Allahın hükmünü uygulamayı terk eden yöneticilerin tekfir edilemeyeceği hususundaki icmayı nakledeceğiz ve ardından bu iki icma’nın arasında herhangi bir zıtlık olmadığını açıklamaya gayret edeceğiz inşallah.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0


BEŞERİ (LAİK) YASALARLA HÜKMEDENLERİN, ALİMLERİN İCMASI İLE KAFİR OLDUĞUNA DELALET EDEN NAKİLLER:

İbnu Hazm şöyle diyor:

لا خلاف بين اثنين من المسلمين.... وأن من حكم بحكم الإنجيل مما لم يأتِ بالنص عليه وحي في شريعة الإسلام فإنه كافر مشرك خارج عن الإسلام


İslam şeriatında Hakkında bir nass ve vahiy gelmemiş olan İncil kaynaklı bir hükümle hükmeden kimsenin kafir ve müşrik olacağı ve İslam dininden çıkmış olacağı hususunda Müslümanlardan iki kimse arasında dahi ihtilaf yoktur. (El-İhkam fi Usul’il Ahkam, 5/173)

 

نُسَخُ هذه التوراة مبدلة لا يجوز العمل بما فيها، ومن عمل اليوم بشرائعها المبدلة والمنسوخة فهو كافر


İbnu Teymiyye (rh.a) ise şöyle demektedir: Şu elimizdeki tahrif edilmiş Tevrat nüshalarıyla amel etmek caiz değildir.  Bugün her kim  Tevrat’ın değiştirilmiş ve neshedilmiş hükümleriyle amel ederse o kimse kafirdir. (Mecmu’ul Fetava, 35/200)

Hafız İbn Kesir (rh.a) “el-Bidaye ve’n Nihaye” adlı eserinin Tatar hükümdarı Cengizhan’dan bahsettiği bir bölümünde şunları zikretmektedir:

كِتَابُهُ الْيَاسَاقُ فَإِنَّهُ يُكْتَبُ فِي مُجَلَّدَيْنِ بِخَطٍّ غَلِيظٍ، وَيُحْمَلُ عَلَى بَعِيرٍ مُعَظَّمٍ عِنْدَهُمْ. وَقَدْ ذَكَرَ بَعْضُهُمْ أَنَّهُ كَانَ يَصْعَدُ جَبَلًا، ثُمَّ يَنْزِلُ، ثُمَّ يَصْعَدُ، ثُمَّ يَنْزِلُ حَتَّى يُعْيِيَ وَيَقَعَ مَغْشِيًّا عَلَيْهِ، وَيَأْمُرُ مَنْ عِنْدَهُ أَنْ يَكْتُبَ مَا يُلْقَى عَلَى لِسَانِهِ حِينَئِذٍ، فَإِنْ كَانَ هَذَا هَكَذَا فَالظَّاهِرُ أَنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ يَنْطِقُ عَلَى لِسَانِهِ بِمَا فِيهَا.
وَذَكَرَ الْجُوَيْنِيُّ أَنَّ بَعْضَ عُبَّادِهِمْ كَانَ يَصْعَدُ الْجِبَالَ فِي الْبَرْدِ الشَّدِيدِ لِلْعِبَادَةِ، فَسَمِعَ قَائِلًا يَقُولُ لَهُ: إِنَّا قَدْ مَلَّكْنَا جِنْكِزْخَانَ وَذُرِّيَّتَهُ وَجْهَ الْأَرْضِ. قَالَ الْجُوَيْنِيُّ: فَمَشَايِخُ الْمَغُولِ يُصَدِّقُونَ بِهَذَا، وَيَأْخُذُونَهُ مُسَلَّمًا.
ثُمَّ ذَكَرَ الْجُوَيْنِيُّ شَيْئًا مِنَ الْيَاسَاقِ مِنْ ذَلِكَ، أَنَّهُ مَنْ زَنَا قُتِلَ، مُحْصَنًا كَانَ أَوْ غَيْرَ مُحْصَنٍ، وَكَذَلِكَ مَنْ لَاطَ قُتِلَ، وَمَنْ تَعَمَّدَ الْكَذِبَ قُتِلَ، وَمَنْ سَحَرَ قُتِلَ، وَمَنْ تَجَسَّسَ قُتِلَ، وَمَنْ دَخَلَ بَيْنَ اثْنَيْنِ يَخْتَصِمَانِ فَأَعَانَ أَحَدَهُمَا قُتِلَ، وَمَنْ بَالَ فِي الْمَاءِ الْوَاقِفِ قُتِلَ، وَمَنِ انْغَمَسَ فِيهِ قُتِلَ، وَمَنْ أَطْعَمَ أَسِيرًا أَوْ سَقَاهُ أَوْ كَسَاهُ بِغَيْرِ إِذَنْ أَهْلِهِ قُتِلَ، وَمَنْ وَجَدَ هَارِبًا وَلَمْ يَرُدَّهُ قُتِلَ، وَمَنْ رَمَى إِلَى أَحَدٍ شَيْئًا مِنَ الْمَأْكُولِ قُتِلَ، بَلْ يُنَاوِلُهُ مِنْ يَدِهِ إِلَى يَدِهِ، وَمَنْ أَطْعَمَ أَحَدًا شَيْئًا فَلْيَأْكُلْ مِنْهُ أَوَّلًا، وَلَوْ كَانَ الْمُطْعِمُ أَمِيرًا لِأَسِيرٍ، وَمَنْ أَكَلَ وَلَمْ يُطْعِمْ مَنْ عِنْدَهُ قُتِلَ، وَمَنْ ذَبَحَ حَيَوَانًا ذُبِحَ مِثْلَهُ، بَلْ يَشُقُّ جَوْفَهُ، وَيَتَنَاوَلُ قَلْبَهُ بِيَدِهِ يَسْتَخْرِجُهُ مِنْ جَوْفِهِ أَوَّلًا.
وَفِي ذَلِكَ كُلِّهِ مُخَالَفَةٌ لِشَرَائِعِ اللَّهِ الْمُنَزَّلَةِ عَلَى عِبَادِهِ الْأَنْبِيَاءِ عَلَيْهِمُ الصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ، فَمَنْ تَرَكَ الشَّرْعَ الْمُحْكَمَ الْمُنَزَّلَ عَلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ خَاتَمِ الْأَنْبِيَاءِ، وَتَحَاكَمَ إِلَى غَيْرِهِ مِنَ الشَّرَائِعِ الْمَنْسُوخَةِ كَفَرَ، فَكَيْفَ بِمَنْ تَحَاكَمَ إِلَى " الْيَاسَاقِ " وَقَدَّمَهَا عَلَيْهِ؟ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ كَفَرَ بِإِجْمَاعِ الْمُسْلِمِينَ. قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: {أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ} [المائدة: 50] " الْمَائِدَةِ:
". وَقَالَ تَعَالَى: {فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا} [النساء: 65]


“Onun “Yesak” (yasa) kitabına gelince, bu, kalın bir yazıyla iki cilde yazılmıştı. Çok hacimli olan bu iki ciltlik eser, yanlarındaki bir deve üzerinde taşınırdı. Bazılarının anlattıklarına göre Cengizhan dağa çıkar, sonra iner, tekrar çıkar, sonra iner, bu iniş çıkışı defalarca tekrarlar, nihayet yorulup bayılır ve yere düşerdi. O esnada da yanındaki katibe, soyliyeceklerini yazmasını emreder ve söylediklerini kanun olarak yazdırırdı. Eğer durum böyleyse demek ki içindeki şeytan konuşur ve konuştuklarını kanun haline getirirmiş.Cüveynî'nin anlattıklarına göre Tatarlar'dan bir kişi çok şiddetli soğuklarda ibadet için dağa çıkarmış. Bir defasında yine dağa çıkmış iken görünmezlerden bir sesin kendisine, «Biz Cengizhan'ı ve çocuklarını yeryüzüne hakim kıldık» dediğini işitmişti. Moğol ihtiyarları ve âlimleri bu sözü tasdik ederler ve doğru kabul ederlerdi.

Bundan sonraki kısımda Cüveynî, Cengizhan'ın yasasından bazı maddeler aktarmıştır. Şöyle ki:

«Zina eden kişi, evli olsa da olmasa da öldürülür. Aynı şekilde homoseksüellik yapan da Öldürülür. Kasten yalan söyleyen öldürülür. Büyü yapan öldürülür. Casusluk yapan öldürülür. Çekişmekte olan iki kişinin arasına giren ve bu iki kişiden birisine yardım eden öldürülür. Durgun suya bevleden öldürülür. Durgun suya dalan öldürülür. Sahibinin izni olmaksızın bir esire yemek yediren veya su içiren veya birşey giydiren öldürülür. Kaçak birini görüp de sahiplerine veya hükümete teslim etmeyen öldürülür. Bir esire yemek yediren veya yiyecek birşeyi bir kimsenin önüne atan öldürülür. Çünkü yiyeceği Önüne atılmamalı, aksine bizzat eliyle ona vermelidir. Bir kimse bir başkasına yemek yedirecekse önce kendisi o yemekten tadmalıdır. Misafir emir olsa bile, böyle yapmalıdır. Ama esire yedirmemelidir. Bir kimse yemek yer de yanındakine yedirmezse öldürülür. Bir hayvanı boğazlayan kimse o hayvan gibi boğazlanır. Hayvanı boğazlamamalı, aksine karnını yarmalı ve içinden önce eliyle kalbini tutup çıkarmalıdır...» Bütün bu hükümler Allah'ın, kulları olan peygamberlere indirmiş olduğu şeriatlerine muhaliftir. Son peygamber Muhammed b. Abdullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) indirilen muhkem şeriatı terk edip neshedilmiş, başka şeriatlere muhakeme olan kimse kafir olduğuna göre Cengizhan'ın yasalarına muhakeme olan kimse nasıl kâfir olmasın?! Böyle bir kimse Müslümanların icmaıyla kâfir olur.

Zira yüce Allah buyurmuş ki:

«Cahiliye devri hükmünü mü istiyorlar? Yakînen bilen bir millet için Allah'tan daha iyi hüküm veren kim vardır?» (el-Mâide, 50).

«Hayır; Rabbine and olsun ki, aralarında çekiştikleri şeylerde seni hakem tayin edip, sonra senin verdiğin hükmü içlerinde bir sıkıntı duymadan tamamen kabul etmedikçe inanmış olmazlar.» (en-Nisâ; 65). Yüce Allah doğru söylemiştir. (İbn Kesîr, El Bıdaye Ve'n-Nihaye, 13/139, Dar'u İhya'it Turas'il Arabi, 1408/1988 türkçesi için bkz. El-Bidaye ve'n Nihaye, Çağrı Yayınları: 13/244)


Başka bir yerde ise şöyle demektedir:

وَقَوْلُهُ: {أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ} يُنْكِرُ تَعَالَى عَلَى مَنْ خَرَجَ عَنْ حُكْمِ اللَّهِ المُحْكَم الْمُشْتَمِلِ عَلَى كُلِّ خَيْرٍ، النَّاهِي عَنْ كُلِّ شَرٍّ وَعَدْلٍ إِلَى مَا سِوَاهُ مِنَ الْآرَاءِ وَالْأَهْوَاءِ وَالِاصْطِلَاحَاتِ، الَّتِي وَضَعَهَا الرِّجَالُ بِلَا مُسْتَنَدٍ مِنْ شَرِيعَةِ اللَّهِ، كَمَا كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ يَحْكُمُونَ بِهِ مِنَ الضَّلَالَاتِ وَالْجَهَالَاتِ، مِمَّا يَضَعُونَهَا  بِآرَائِهِمْ وَأَهْوَائِهِمْ، وَكَمَا يَحْكُمُ بِهِ التَّتَارُ مِنَ السِّيَاسَاتِ الْمَلَكِيَّةِ الْمَأْخُوذَةِ عَنْ مَلِكِهِمْ جِنْكِزْخَانَ، الَّذِي وَضَعَ لَهُمُ اليَساق  وَهُوَ عِبَارَةٌ عَنْ كِتَابٍ مَجْمُوعٍ مِنْ أَحْكَامٍ قَدِ اقْتَبَسَهَا عَنْ شَرَائِعَ شَتَّى، مِنَ الْيَهُودِيَّةِ وَالنَّصْرَانِيَّةِ وَالْمِلَّةِ الْإِسْلَامِيَّةِ، وَفِيهَا كَثِيرٌ مِنَ الْأَحْكَامِ أَخَذَهَا مِنْ مُجَرَّدِ نَظَرِهِ وَهَوَاهُ، فَصَارَتْ فِي بَنِيهِ شَرْعًا مُتَّبَعًا، يُقَدِّمُونَهَا عَلَى الْحُكْمِ بِكِتَابِ اللَّهِ وَسُنَّةِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. وَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُمْ فَهُوَ كَافِرٌ يَجِبُ قِتَالُهُ، حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى حُكْمِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ [صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ] فَلَا يَحْكُمُ سِوَاهُ فِي قَلِيلٍ وَلَا كَثِيرٍ، قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: {أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ} أَيْ: يَبْتَغُونَ وَيُرِيدُونَ، وَعَنْ حُكْمِ اللَّهِ يَعْدِلُونَ. {وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْمًا لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ} أَيْ: وَمَنْ أَعْدَلُ مِنَ اللَّهِ فِي حُكْمِهِ لِمَنْ عَقل عَنِ اللَّهِ شَرْعَهُ، وَآمَنَ بِهِ وَأَيْقَنَ وَعَلِمَ أَنَّهُ تَعَالَى أَحْكَمُ الْحَاكِمِينَ، وَأَرْحَمُ بِخُلُقِهِ  مِنَ الْوَالِدَةِ بِوَلَدِهَا، فَإِنَّهُ تَعَالَى هُوَ الْعَالِمُ بِكُلِّ شَيْءٍ، الْقَادِرُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ، الْعَادِلُ فِي كُلِّ شَيْءٍ.

«Câhiliyet hükmünü mü istiyorlar? Ama yakın getiren bir kavim için, Allah'tan daha iyi hüküm veren kimdir?» (Maide: 50)

İbn Kesir (rh.a) bu ayetin tefsirinde şunları zikretmektedir:

“Bütün hayırları ihtiva eden, bütün kötülükleri yasaklayan, uydurma heves ve arzulara meyil-den alıkoyan Allah'ın hükmünün dışına çıkanları Hak Teâlâ reddediyor. Kulların kendi elleriyle koydukları ve Allah'ın şeriatına dayanmayan câhiliyyet hükümlerinin Sapıklıklarını ve bilgisizliklerini reddediyor. Bu sapıklıkları; kendi görüş ve hevesleri sonucu ortaya çıkardıklarını bildiriyor. Söz gelimi Tatarların, Cengiz Han diye bilinen krallarından alınma krallık buyrukları vardır ve bununla hüküm verirler. Nitekim bu yasayı onlara kral koymuştur. Bu yasalar Yahûdî, Hıristiyan ve İslâm dinine mensûb muhtelif milletlerden iktibas yoluyla tanzim edilmiş kanunlar topluluğudur. Ancak bu yasalar içerisinde birçoğu, Cengiz Han'ın mücerred görüş ve heveslerinden ibarettir. O bunu, çocukları için izlenen bir hüküm haline getirmiştir ki; onlar, Allah'ın kitabından ve Rasûlullah'ın sünnetinden önce bu yasaya uyarlar. Onlardan böyle davrananlar kâfirdir, öldürülmeleri vâcibtir. Az veya çok hiçbir konuda Allah'tan başkasının hükmüne müracaat edilemez. Bunun için Allah Teâlâ; onlar, Allah'ın hükmünden vazgeçip câhiliyyetin hükmünü mü tercih ediyor ve istiyorlar? buyuruyor. Halbuki Allah'ın şeriatından daha adaletli hüküm verecek kim vardır? Allah'ın şeriatına inanıp yakîn ve bilgi sahibi olanlar; Allah'ın hüküm verenlerin en iyisi olduğunu, mahlûkatına karşı annenin çocuğuna merhametinden daha merhametli davrandığını bilirler. Zîrâ Allah Teâlâ; her şeyi bilendir, her şeye kadir olandır, her şeyde âdil olandır.” (İbn Kesir, Tefsir'ul Kur'an'il Azim, 3/131, Thk: M. Selame, Dar'u Tayyibe, 1420/ 1999. Türkçesi için bkz. Ebu’l-Fida İsmail İbn Kesir, Hadislerle Kur’an-ı Kerim Tefsiri, Çağrı Yayınları: 5/2364)


Bu bahsedilen "Yesak", vahye dayanmayan beşeri nitelikteki bir kanundur. (O kadar ki M. Kemal Yesak'ın ismini dahi olduğu gibi iktibas edip, icad ettiği kanunlara "yasa" "anayasa" gibi isimler vermiştir.) İlletin aynı olduğu yerde hüküm de aynıdır. Yani eskinin "Yasa"sına muhakeme olanlar nasıl kafirse şimdinin yasasına tabi olanlar da aynı şekilde kafirdir.
 
Şeyhulislam İbn Teymiye ise bu Tatarların durumundan bahsederken şöyle demektedir:

وَمَعْلُومٌ بِالِاضْطِرَارِ مِنْ دِينِ الْمُسْلِمِينَ وَبِاتِّفَاقِ جَمِيعِ الْمُسْلِمِينَ أَنَّ مَنْ سَوَّغَ اتِّبَاعَ غَيْرِ دِينِ الْإِسْلَامِ أَوْ اتِّبَاعِ  شَرِيعَةٍ غَيْرِ شَرِيعَةِ مُحَمَّدٍ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - فَهُوَ كَافِرٌ، وَهُوَ كَكُفْرِ مَنْ آمَنَ بِبَعْضِ الْكِتَابِ وَكَفَرَ بِبَعْضِ الْكِتَاب

“Müslümanların dininden zaruri olarak olarak bilindiği gibi ve de bütün Müslümanların ittifakıyla her kim İslam dininden başka bir dine tabi olmaya veyahut da Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)’in şeriatından başka bir şeriata uymaya müsaade ederse bu kimse kafirdir. Ve bunun küfrü kitabın bir kısmına inanıp bir kısmını inkar edenin küfrü gibidir.”

Aynı fetvanın başka bir yerinde ise şöyle demektedir:


وَلَا يَلْتَزِمُونَ الْحُكْمَ بَيْنَهُمْ بِحُكْمِ اللَّهِ؛ بَلْ يَحْكُمُونَ بِأَوْضَاعِ لَهُمْ تُوَافِقُ الْإِسْلَامَ تَارَةً وَتُخَالِفُهُ أُخْرَى


“Onlar yani Tatarlar kendi aralarında Allahın hükmüyle hükmetmezler, bilakis kendilerine ait uydurmalarla hükmederler ki bu hükümler bazen İslama uygun olur, bazen uygun olmaz.”

Ardından şöyle devam etmektedir:


وَقِتَالُ هَذَا الضَّرْبِ وَاجِبٌ بِإِجْمَاعِ الْمُسْلِمِينَ وَمَا يَشُكُّ فِي ذَلِكَ مَنْ عَرَفَ دِينَ الْإِسْلَامِ وَعَرَفَ حَقِيقَةَ أَمْرِهِمْ


“Bu kesimle savaşmak Müslümanların icması ile vacibtir. İslam dinini bilen ve de bu kimselerin iç yüzünü bilen bir kimse bu hususta şüphe etmez.” (Bkz. Mecmu’ul Fetava, 28/501-553)

Şeyhulislam İbn Teymiye’nin Cengiz yasalarıyla hükmeden Tatarlar ve de onların ordusuna katılanların tekfiri hakkındaki sözleri bu şekilde sürüp gitmektedir.  Onun Tatarlar hakkında verdiği bu fetva gayet meşhurdur ve günümüzde halen tartışılmaktadır. İbn Teymiye yaklaşık 50 sayfa tutarındaki bu fetvasında kelime-i şehadet getirdikleri ve zahiren İslama intisab ettikleri iddiasıyla Tatarlarla savaşmanın caiz olmadığını veyahut da savaşılsa bile en fazla baği statüsünde olacaklarını iddia edenleri kesin bir dille reddetmektedir. Halbuki Tatarlar “Yasa” ile sadece kendi aralarında hükmediyorlardı ve diğer Müslümanlar İslam şeriatıyla hükmetmeye devam ediyordu. O yüzden onların durumu çoğu kimseye gizli kalmıştı. Fakat günümüzdeki tağutlar açık bir biçimde İslam şeriatını yürürlükten kaldırmışlar ve yerine beşeri kanunları getirmişlerdir. Buna rağmen onların küfründen şüphe eden kimse ancak İslam dininden şüphe ettiği için bu hale gelmiştir.

Alimlerin, İslam şeriatı dışındaki kanunlarla hükmetmenin küfür ve şirk olduğuna dair fetvaları çoktur. Biz, bu husustaki icmayı beyan eden birkaç fetvayı nakletmekle yetindik. Günümüzde bazılarının bu amelin küfür olmasını yaptığı işin helal olduğuna itikad etmesi, Allahın şeriatını küçümsemesi gibi şartlara bağlamaları veyahut da İslam şeriatıyla hükmetmeye gücü yettiği halde hükmetmezse gibi şartlar öne sürmeleri, günümüzdeki bazı yöneticilerin mustazaf durumunda olduğunu veyahut da özür sayılacak bir cehalet veya tevile sahip olduklarını iddia etmeleri gibi şeylerin hepsi delilsiz tahakkümdür ve Kitap ve Sünnetten hiçbir asla dayanmamaktadır. Yine İslama muhalif teşride bulunan bir kimsenin bu yaptığı kanunu Allah’a isnad etmediği müddetçe kafir olmayacağı iddiası da temelsiz bir iddiadır. Zira Tatarlar, “Yasa”nın Cengizhan tarafından icad edildiğini biliyorlar ve bunu Allah ve Rasulune dayandırmıyorlardı. Buna rağmen bu yasayı şeriat ve kanun edindikleri için alimler onların kafir olduklarını ittifakla beyan etmiştir. Alimlerin icma ile tekfir ettiği bu fiilin küfür olmasını belli şartlara bağlamaya çalışanların mücerred rey ve hevadan başka hiçbir dayanakları yoktur. Alimlerden hiç kimse İslam şeriatı haricindeki uydurma kanunlara bağlananların, bu kanunlarla hükmedenlerin tekfirini böyle batıl şartlara bağlamamışlardır. Bunu iddia eden kimse alimlerin sözlerini yorumlamaktan öte hiçbir şekilde buna dair açık bir ibare getiremez. Eğer böyle bir şart olsaydı alimler mutlaka bunu açıklarlardı. Zira Fıkıh usulunde bilinen kaide gereği “İhtiyaç anında açıklamanın geciktirilmesi caiz değildir” Alimler bu hükmü Kitap ve Sünnetin sarih delaletinden çıkartmışlardır ve de hiç kimsenin nassların tekfir ettiği bir kimseyi müslüman ilan etme hak ve yetkisi yoktur. İslam şeriatına bağlı olup, başka bir şeriata tabi olmadığı halde nefsine uyarak bazı hususlarda Allahın hükmünü terk eden hakimin durumunun beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerden farklı olduğu hususu ise ilerde detaylı açıklanacaktır.
Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
İslam tarihinde, kendisini İslama nisbet eden toplulukların İslam şeriatından başka kanunlara tabi olmaları hususunda ilk ciddi sapma, bahsedilen “Yesak” kanununa uyan Tatarlar zamanında gerçekleşmişti. Fakat bu sapma gerek alimlerin gerekse yöneticilerin gayretleriyle kısa zamanda durduruldu ve Tatarlar da Yesak kanununu bırakıp İslam şeriatına uymaya mecbur kaldılar. M.20. asrın başlarına kadar bu durum böyle devam etti. Atalarından kalma töre ve geleneklere muhakeme olanlar gibi istisnai birkaç örnek dışında İslama intisab eden bütün kavimler, kabirperestlik vb şirklere bulaşmış olsalar da hüküm konusunda İslam şeriatına tabi olmaya devam ettiler. Törelere muhakeme olanlar vb hakkında da dönemin uleması gerekli açıklamaları yaptılar.
 
m. 19. Asrın sonlarına doğru Batılı sömürgecilerin de teşvikiyle İslama nisbet edilen ülkelerde uydurma beşeri kanunlarla hükmetme hastalığı ortaya çıktı ve bu illet, tıpkı kanserli bir hücre gibi bütün İslam adı taşıyan ülkelere yayılmaya başladı. Bu uydurma kanunların zuhur ettiği dönemde ilim ehli olarak görülen birçok kimse bu kanunlarla hükmetmenin ve bu kanunları esas alan mahkemelere müracaat etmenin küfür olduğuna dair fetvalar neşrettiler. Bu fetvalardan bilhassa selefi camiada itibar edilen bazı zatlara ait olanlardan bir kısmını zikredeceğiz. Bu yönde fetva verenler arasında Ahmed Şakir, Şenkiti, Muhammed bin İbrahim, Hamid el-Fıki gibi selef akidesine intisab eden müelliflerin yanı sıra Osmanlı devletinin son şeyhulislamı Mustafa Sabri, yine Osmanlı devletinin ulemasından addedilen Düzceli Zahid el-Kevseri gibi Eşari, Maturidi hatta tasavvuf akidesine mensub olan ve de el-Menar dergisi editörü Mısırlı Reşid Rıza gibi Mutezili, modernist temayüldeki kimseler de mevcuttur. Bunların hepsi ve daha isimlerini burada saymaktan imtina ettiğimiz birçok muasır yazarlar beşeri kanunlarla hükmetmenin küfür olduğuna dair fetva vermişler ve bu hususta herhangi bir tafsilata ve istisnaya yer vermemişlerdir.

İddia ediyoruz ki beşeri kanunların bütün dünyaya kök saldığı son yıllara kadar ilim sahibi olan hiç kimseden beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerin, bu yaptıkları işi helal saymadıkları takdirde kafir olmayacakları sadece günahkar olacakları yönünde hiçbir fetva sadır olmadığı gibi, böyle bir konu gündeme dahi gelmemiştir. Son 20-30 yıllık süreci saymazsak, en azından selefi olma iddiasındaki çevrede böyle bir fikrin gündeme geldiğine dair hiçbir şey bilmiyoruz. Eğer bilenler varsa, yani gerek geçmişte gerekse de içinde bulunduğumuz hicri 15. asırdan önceki dönemde selefi olma iddiasındaki herhangi bir ilim sahibi kimsenin aynı günümüz Mürciesinin dediği şekilde İslam şeriatı haricindeki yasalara tabi olan ve bu yasalarla hükmeden kimselerin tekfirinde istihlal (helal sayma) şartı getirdiğine hatta böyle bir tartışmanın varlığına dair en ufak bir nakil getirebilecek olan birisi varsa burada neşretmeye ve tartışmaya hazırız. Beşeri yasalarla hükmetmeye küfür diyen bazı muasırların kendi hayatlarında bu fetvalara muhalif hareket etmiş olmaları, tağuti düzenlerin bünyesinde görev almış olmaları gibi hususlar konumuzun dışındadır. Birçok ilim sahibi kimseler vardır ki kendileri amel etmese de hakkı itiraf etmişler ve o hakka muhalif sözler sarfetmekten kaçınmışlardır.

İslam şeriatından başka bir kanunu icad edip yürürlüğe koyan veya daha önceden yürürlüğe konmuş olan bu vaz’i (uydurma) kanunlarla insanlar arasında hükmeden kimselerin ve de bu kanunlara muhakeme olanların kafir olduğu hususu İslam dininden zaruri olarak bilinen açık bir meseledir ve bu amel, tıpkı putlara secde etmek, mushafı tahkir etmek gibi küfür olan bir masiyettir. Bundan dolayı da bu küfrü işleyenlerin tekfiri için yaptığı işi helal sayması yani istihlal şartı aranmaz. Bütün bunlar alimlerin icmasıyla sabit olup bu icmaya –küfür sadece itikad iledir, diyen Cehmiyye gibi düşünen batıl ehli haricinde- hiç kimse muhalefet etmez. Çünkü burada Allahın hükmü haricindeki bir hükme ve de Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)’in şeriatından başka bir şeriata tabi olma sözkonusudur ki bütün bunlar “La ilahe illallah, Muhammedun Rasulullah” şehadetiyle çelişmektedir. Bu açık bir husustur. Bizim bu yazımızda esas aldığımız tezimiz ise şudur: Bu meselenin dindeki önemi bilindiğinden dolayı uydurma kanunlar ilk ortaya çıktığında İslama intisab eden avam havas herkes bu fitneye şiddetle karşı çıktılar. Ancak bu kanunlar yayıldıkça buna karşı mukavemet edenler de azaldı ve belli bir süre sonra da bu kanunlarla hükmetmek artık sıradan bir iş haline geldi, hatta bu kanunlara tepki gösterenler yadırganır oldu. Nasıl ki İslam ülkesi ismi verilen bölgelerde 100 sene öncesine kadar kadınlar yüzlerini dahi açmaktan haya ederken, şimdilerde müslüman olduğunu iddia eden bir kadının açık gezmesi toplumda normal karşılanan bir şeydir hatta peçe takarak geçmişteki hicabın aynısını uygulamaya kalkanlar tuhaf karşılanmaktadır. Esasında bütün küfür, şirk, bidat ve haramlar ve diğer münkeratın yayılma hikayesi bu şekilde olmuştur. İşte bu yazımızdaki ana gayemiz kanunlara bakış noktasındaki bu değişimi gözler önüne sermektir. Bununla da kanun ehlinin tekfirinde istihlal şartını öne sürenlerin ne seleften ne haleften hatta yakın zamana kadar muasırlardan hiçbir dayanakları olmadığını, kısacası bir seleflerinin olmadığını, bu düşüncenin içinde bulunduğumuz asırda ortaya çıkan küfri bir bidat  ve ümmetin icmasına muhalif muhdes bir görüş olduğunu iyice belirginleştirmeyi amaçlıyoruz.

Şimdi öncelikle selefi davete intisap eden muasır bazı yazarların konuyla alakalı görüşlerini muhtasar olarak nakledeceğiz. Daha önce de zikrettiğimiz gibi bizler yakın zamanda yaşamış muvahhid bir alim bilmiyoruz. Bu zikredeceğimiz muasırların diğer akidevi meselelerdeki görüş ve tutumlarını benimsemesek de günümüzde kendilerini bu muasır davetçilere nisbet eden kimselerin, sırf tağutları müdafaa etmek adına kendi şeyhlerine dahi muhalefet eder duruma geldiklerini ortaya koymak istiyoruz.

Misal olarak;

Muhammed Hamid el Fıki, "Fethul Mecid" adlı kitabın dip notunda Yesakla ilgili olarak şöyle demiştir:
 
 "Yesak gibi hatta ondan daha şerli olan şey ise; kan, ırz ve mallar hakkında Allah-u Teâlâ'nın Kitabında ve Rasulunün sünnetinde hükümler açıkken, kişinin, batılıların kanunlarını bu konularda kendisine kanun edinip, onlara muhakeme olmasıdır. Böyle yapan kimse şüphesiz kafirdir, mürteddir. Bu ameller üzerinde ısrar ettiği ve Allah-u Teâlâ'nın indirdiği hükme dönmediği müddetçe onun müslüman olarak isimlendirilmesi, İslam’dan olduğu açık olan namaz, oruç, hac ve bunlar gibi amelleri yerine getirmesi kendisine hiçbir fayda sağlamaz." (Fethul Mecid Nisa: 60 ayetiyle alakalı bölümün dip notunda)

Şenkiti ise şöyle diyor:

“Şeytanın kendilerini kandırdığı ve insanların kafalarından çıkarılmış Allah'ın şeriatine muhalif kanunlara tabi olan kimselerin kafir ve müşrik olduklarında şüphe edenler; hakkı görmek hususunda basireti kör olmuş kimselerden başkaları değildir. (Edvaül Beyan c: 4 s: 83-84)

Ahmed Şakir ise şöyle demektedir:

"Bil ki bu kanunların hepsi, ister şeriate uygun olsun ister uygun olmasın, batıldır ve bu kanunlara muhakeme olmak, İslam şeriatinden çıkmaktır. Bu kanunların içindeki İslam şeriatine uygun hükümler, İslam kanunlarına tabi olunarak, Allah-u teala ve rasulünün hükmüne itaat edilerek konulmamış, bilakis tesadüfen İslam şeriatinin hükümlerine uygun düşmüştür. Bu yüzden bu kanunların hepsi, ister İslam şeriatine muhalif olsun ister muhalif olmasın, sapıklıktır. Bu kanunlar, kendisine uyanı cehenneme sevkeder. Hiçbir müslümanın bu kanunlara boyun eğmesi ve onlardan razı olması asla caiz değildir." (Umdetu't Tefsir c: 3 s: 314-315)

Bu aktardıklarımız, selefi olarak vasfedilen bazı muasır yazarların uydurma kanunlarla hükmedenleri hiçbir istisna ve tafsilat getirmeksizin tekfir ettikleri genel içerikli sözlerden sadece az bir kısmıdır. Yazımızın bundan sonraki kısmında bizzat sadedinde olduğumuz konuyla alakalı yani böyle bir yöneticinin yaptığı işi helal saymasa da kafir olacağına dair muasır selefi davetçilerin sözlerini nakledeceğiz. Fetvalarını zikredeceğimiz yazarların hiç birisi günümüz Mürcie’sinin tabiriyle “tekfirci” akıma mensup değildir. Bilakis hepsi, Suudi selefisi adı verilen cenahta itibar gören kimselerdir.

Döneminin Suudi Arabistan baş müftüsü olan Muhammed bin İbrahim (m.1969 yılında ölmüştür) beşeri kanunlara muhakeme olanların hükmüyle alakalı “Tahkim’ul Kavanin” isimli bir risale neşretmiştir. Yeri gelmişken belirtelim ki Muhammed bin İbrahim, Abdulaziz bin Baz başta olmak üzere Suudi selefilerinin itibar ettikleri birçok kişinin de hocasıdır. İhtiva ettiği faydalardan dolayı risalenin tamamını nakledeceğiz ve ardından bazı değerlendirmeler yapacağız:
Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
TAHKİM'UL KAVANİN RİSALESİ

"Lanetli kanunları, Ruh'ul Emin'in insanları uyarmak için Muhammmed'in kalbine fasih arab dili ile indirdiği Kur'an'ı kerim ile hüküm konusunda aynı seviyeye yükseltmek ve ihtilaf anında Kur'an'ı bırakıp insan ürünü olan kanunlarla hüküm vermek, apaçık büyük küfür olan amellerdendir ve Allah'ın aşağıdaki sözlerine karşı zıt ve inatçı bir tavır takınmak demektir.

Allah-u teala şöyle buyuruyor :
 
"Eğer herhangi bir şey hakkında ihtilafa düşerseniz onu Allah'a ve Rasulune havale edin! Eğer Allah'a ve ahiret gününe iman etmişseniz... İşte bu daha hayırlı ve sonuç itibarı ile de daha güzeldir." (Nisa: 59)

Allah-u teala, herhangi bir konuda aralarında ihtilaf eden kimselerin imanlarını, Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'i hakem tayin etmedikleri müddetçe geçersiz saymaktadır. Hem de bu imanın geçersizliğini, nefiy (olumsuzluk) ve kasem (yemin) edatlarıyla te'kit ederek bildirmiştir. Allah-u teala şöyle buyuruyor:

"Hayır! Rabbine yemin olsun ki, aralarında çekiştikleri şeylerde seni hakem tayin etmedikçe, sonra verdiğin hükümden dolayı kalplerinde hiç bir sıkıntı duymadan teslim olmadıkça asla iman etmiş olmazlar." (Nisa:  65)

Allah-u teala, ayette de görüldüğü gibi, iman etmiş sayılabilmeleri için sadece "Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'a muhakeme olma" şartıyla yetinmemiş, buna ek olarak "Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in hükümlerine karşı nefislerde hiç bir sıkıntı duymama" şartını da ileri sürmüştür. Ayetin şu bölümünde geçtiği gibi:

"Sonra senin verdiğin hükümden dolayı nefislerinde hiçbir sıkıntı duymadan..."
 
Ayette geçen "harac" kelimesi; "sıkıntı" manasındadır. Şüphesiz onların içlerinde, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in verdiği hükümden ve ona teslim olmaktan dolayı herhangi bir sıkıntı ve üzüntü olmamalıdır.

Allah-u teala, ayette görüldüğü gibi, insanların iman etmiş sayılabilmeleri için sadece bu iki şartla da yetinmemiş, buna ek olarak, "Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in hükümlerine tam teslimiyet gösterme" şartını da bildirmiştir. Yani; amelde Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in hükümlerine tamamen boyun eğmek gerekir. Bu ancak, nefislerin arzularını bir kenara atıp sadece Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in hükümlerine tam teslimiyet ve boyun eğmekle gerçekleşir. Bu sebeple Allah-u teala, ayette geçtiği gibi bu manayı, te'kit mastarı olan "teslimen" kelimesiyle kuvvetlendirmiştir. Bu gösteriyor ki; Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in hükümlerine "teslimiyet ve boyun eğme" yetmez. "Tam bir teslimiyet ve boyun eğme" gerekir.

Birinci ayette geçen manayı iyi düşünün!

Allah-u teala şöyle buyuruyor :

"Eğer herhangi bir şey hakkında ihtilafa düşerseniz, onu Allah'a ve Rasulune havale edin! Eğer Allah'a ve ahiret gününe inanıyorsanız... İşte bu, daha hayırlı ve sonuç itibarı ile de daha güzeldir."

Allah-u teala ayette; "eğer herhangi birşey hakkında ihtilafa düşerseniz" buyurarak ihtilaf edilen meseleyi belli birşeye has kılmadan genel olarak zikretmesi, genel bir mana belirtmek içindir. Yani, "miktarı ve cinsi ne olursa olsun herhangi bir şey hakkında ihtilafa düşerseniz onu Allah-u teala'ya ve Rasulune havale edin" demektir.

Sonra yine, ihtilaflı her konuda Rasulullah'ın hükmüne başvurmanın, verilen hükümden dolayı hiç bir sıkıntı duymadan tamamen teslim olmanın, Allah-u teala'ya ve ahiret gününe imanın gerçekleşmesi için şart olduğunu gösteren Allah'ın:
"Eğer Allah'a ve ahiret gününe inanıyorsanız..." ayetini dikkatlice düşünün!

Sonra Allah-u teala şöyle buyurmakta:
"Bu, daha hayırlı..."
Allah-u teala bir şey hakkında hayırlı (iyi) derse, onda ebediyen şer olmaz. Bilakis o, dünyada da ahirette de hayırlıdır...
Yine Allah-u teala şöyle buyurmuştur:
"Sonuç itibarı ile de daha güzeldir..."
Yani, dünyada ve ahiretteki sonucu daha güzeldir demektir.

Bu gösteriyor ki, herhangi birşey hakkında ihtilaf edildiği zaman, bunun çözümünü Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem dışında başka bir şeye havale etmek, münafıkların söylediklerinin aksine kişiye sadece şer kazandırır ve hem dünya hem de ahiretteki sonu daha kötü olur.

Münafıklar, Rasulullah dışında başka birşeye muhakeme olduklarında, Allah-u teala'nın bildirdiği gibi şöyle derler:
 
"Biz ancak iyilik yapmak ve uzlaştırmak istemiştik." (Nisa: 62)
Bir başka ayette de şöyle söylemişlerdi:
"Muhakkak ki biz ıslah edicileriz."  (Bakara: 11) 
İşte bu sebeple Allah-u teala onların bu sözlerine karşılık şöyle buyurmuştur:
"Hayır! Muhakkakki onlar fesat çıkaranlardır. Fakat hissetmezler."   (Bakara : 12)

Aynı zamanda bu ayet Allah-u teala'nın kanunlarına zıt kanunlar koyanlara karşı da söylenebilir. Onlar Allah'ın kanunlarına zıt kanun koyarken:
"İnsanların bu kanunlara ihtiyacı vardır, artık böyle kanunlara muhakeme olmak zaruret olmuştur" derler. Bu sözler; Rasulullah'ın getirdiği şeyler hakkında şüphe etmek, Allah-u teala'nın ve Rasulunün beyanlarının eksik olduğunu, her zamanda ve her yerde ihtilafları çözebilecek durumda olmadığını, şeriat hükümleri uygulandığında dünya ve ahiretteki sonucun kötü olacağını iddia etmek manasına gelir.
 
Yine manası genel (amm) olan ikinci ayet hakkında da iyi düşünün!
Allah-u teala şöyle buyuruyor:
 "Aralarında çekiştikleri şeylerde..."
Ayetteki ismi mevsul olan (ma) harfi usulcülere ve diğer alimlere göre genel (amm) bir mana ifade etmektedir. İşte bu genel ifade, cins ve çeşit yönünden bütün her şeyi kapsamaktadır. Aynı, miktar yönünden her şeyi kapsadığı gibi... Yani, ne olursa olsun her cins ve ne  miktarda olursa olsun her miktar bu hükme girer.

Allah-u teala, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdiği dışında başka şeylere muhakeme olmak isteyen münafıkların imanını kesinlikle kabul etmemekte ve geçersiz saymaktadır. Allah-u teala'nın, şu ayetinde buyurduğu gibi:

"Sana ve senden öncekilere indirilenlere iman ettiklerini iddia edenleri görmüyor musun? Reddetmeleri emir olunmuşken tağuta muhakeme olmak istiyorlar. Şeytan onları derin bir sapıklığa düşürmek istiyor."  (Nisa: 60)

Muhakkak ki Allah-u teala bu ayette, "yez'umune" (iddia ediyorlar) kelimesini kullanarak söz konusu kişilerin iman iddialarını yalanlamaktadır. Çünkü kulun kalbinde iman ile nebi sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdiğinden başkasına muhakeme olmayı istemek asla bir arada bulunamaz. Bilakis, bunlardan biri varsa diğerini yok eder.

Tagut, tugyandan türemiş bir kelimedir. Yani; İslam'ın sınırına tecavüz eden demektir. Rasulullah (aleyhisselam)'ın getirdiğinin dışındaki kanunlarla her hüküm veren taguttur. Aynı şekilde, Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdiğinden başka şeylere muhakeme olan da tağuta muhakeme olmuştur.
Her ferdin, Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdikleriyle hüküm vermesi haktır. Fakat, Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdikleri dışında başka kanunlarla hüküm vermesi kesinlikle caiz olmaz. Aynı şekilde her ferdin, Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdiği şeylere muhakeme olma hakkı vardır. Kim Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdikleri dışında başka kanunlarla hüküm verirse veya o kanunlara muhakeme olursa haddini aşarak ya tağut ya da tağuta muhakeme olmuş olur.

 Allah-u teala'nın şu ayetini de iyi düşünün!
 "Onu reddetmekle emir olunmuşlardı..."

Bu ayeti okuduğun zaman, Allah-u teala'nın kanunlarına zıt kanun koyanların, Allah-u teala'nın emrine ne kadar karşı geldiklerini daha iyi anlarsın. Allah-u teala, insanlardan tagutu reddetmelerini istiyor. Halbuki Allah-u teala'nın kanunlarına zıt kanun koyanlar, tagutun kabul edilmesini istiyorlar.
Allah-u teala onlar hakkında şöyle buyuruyor:

"Zalimler, sözleri kendilerine söylenenden başka söze çevirmektedirler." (Bakara: 59)

Allah-u teala'nın şu sözünü de iyi düşünün!
"...Şeytan onları saptırmak istiyor."

Allah-u teala bu ayette tağuta muhakeme olmanın sapıklık olduğunu bildirmektedir. Halbuki Allah-u teala'nın kanunlarına zıt kanun koyanlar, bunu hidayet olarak (dosdoğru yol olarak) görmektedirler. Allah-u teala bu ayette, tağuta muhakeme olmanın şeytanın istediği birşey olduğunu bildirmiştir. Halbuki Allah'ın kanunlarına zıt kanun koyanlar, bunda insanların maslahatı ve şeytandan uzaklaşma olduğunu ileri sürerler. Bu demektir ki, şeytanın emirleri insanların maslahatına uygun ama Rahman'ın isteği ve Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdiği  ise insanların maslahatına uygun değildir.

Allah-u teala, kendi hükmünün insanların maslahatına en uygun hüküm olduğunu, bundan başkasını isteyenlerin ise cahiliyenin hükmünü istediklerini bildirerek şöyle buyurmaktadır:

"Cahiliyenin hükmünü mü istiyorlar? Yakinen inanan bir millet için Allah'tan daha iyi hüküm veren kim vardır?" (Maide: 50)
Bu ayeti kerimeyi iyice düşün!
Bu ayeti kerime, hükmü iki kısma ayırır:
Allah-u teala'nın hükmü ve cahiliyenin hükmü... Allah-u teala'nın hükmünden sonra ancak cahiliyyenin hükmü vardır, başka bir şey yoktur. Bu gösteriyor ki, Allah-u teala'nın dışında kanun koyanlar, kabul etseler de etmezseler de cahiliye ehlindendirler. Hatta onlardan daha kötü ve daha yalancıdırlar. Çünkü cahiliyye ehlinde bu konuda zıtlık ve tezatlık yoktur. Halbuki Allah'ın kanunu dışında kanun koyanlarda zıtlık ve tezatlık vardır. Çünkü onlar Allah'ın kanunları dışında kanunlar koydukları halde, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdiği şeylere iman ettiklerini söylüyor ve böylece ikisi arasında bir yol tutmak istiyorlar.

Allah-u teala bu kişilerin benzerleri hakkında şöyle buyurmuştur:
"İşte onlar gerçekten kafir olanlardır. Kafirler için rezil, ebedi bir azap hazırladık." (Nisa: 151)

Ayrıca aşağıdaki ayeti kerimenin, Allah'ın kanunları dışında kanun koyanların heva, heves ve kıt akıllarından çıkartıkları bu kanunlara "iyi" demelerine nasıl cevap verdiğine de bir bak!  Allah-u teala şöyle buyuruyor:

"Yakinen bilen bir millet için Allah'tan daha iyi hüküm veren kim vardır?" (Maide: 50)

Bundan önceki ayetlerde Allah-u teala Nebisi Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem'i muhatap alarak şöyle buyurmuştur:
"Onların aralarında Allah'ın indirdiği ile hükmet! Sana hak geldikten sonra onların hevalarına uyma!"  (Maide: 48) 
                       
Sonra da  şöyle buyurmuştur:
"Aralarında Allah'ın indirdiği ile hükmet, onların hevalarına tabi olma! Allah'ın sana indirmiş olduğu şeylerin bir kısmında seni saptırmalarından sakın! Eğer yüz çevirirlerse bil ki Allah onlara bazı günahlarından dolayı azap etmek istemektedir. Muhakkakki insanların çoğu fasıktır." (Maide: 49)

Allah-u teala, yahudiler Nebi sallallahu aleyhi ve sellem'e hüküm vermesi için geldikleri zaman, haklarında hüküm vermek ile onlardan yüz çevirmek arasında nebisini muhayyer kıldığını bildirerek şöyle buyurmuştur:

"Eğer sana gelirlerse aralarında hükmet ya da onlardan yüz çevir! Eğer onlardan yüz çevirirsen sana kesinlikle hiç bir zarar veremezler. Eğer hüküm verirsen onların arasında adaletle hüküm ver! Muhakkakki Allah adaletli olanı sever."  (Maide : 42)

Bu ayette kast edilen "adalet", Allah'ın ve Rasulünün hükmüdür. Allah'ın ve Rasulünün hükmü dışında hiçbir hüküm gerçekten adaletli değildir. İslam'a muhalif hükümler zulümdür, dalalettir, sapıklıktır, küfürdür, fısktır. Bu sebeple Allah-u teala bundan sonraki ayetlerde şöyle buyurmuştur:   
"Allah'ın indirdikleri ile hükmetmeyenler işte onlar kafirlerin ta kendileridirler."  (Maide: 44)
"Allah'ın indirdikleri ile hükmetmeyenler işte onlar zalimlerin ta kendileridirler." (Maide: 45)
"Allah'ın indirdikleri ile hükmetmeyenler işte onlar fasıkların ta kendileridirler."  (Maide : 47)

Bu ayetlerde Allah-u teala, Allah'ın indirdikleriyle hükmetmeyen hakimlerin kafir, zalim ve fasık olduklarına hükmediyor. Allah-u teala, Allah'ın indirdikleriyle hükmetmeyenler kafir olmadığı halde onlara kafir hükmünü asla vermez. Muhakkak ki böyle yapan kişi, mutlak kafirdir. Ya ameli küfür işlemiş ya da itikadi küfür işlemiştir.

Bu ayetlerin tefsiri hakkında İbn Abbas radiyallahu anh'tan gelen, Tavus ve başkalarının da rivayet ettiği haber de şuna delalet etmektedir:
Allah-u teala'nın indirdikleri ile hükmetmeyen hakim, ya İslam milletinden çıkaran itikadi küfür işlemiş  ya da İslam milletinden çıkarmayan ameli küfür işlemiştir.

Birinci zikredilen itikadi küfür ise bir kaç çeşittir.

Bunlar:
1 - Allah-u teala ve Rasulünün hükmüyle hükmetmenin gerekli olduğunu inkar ederek Allah-u teala'nın indirdikleri ile hükmetmeyen hakim.
İbn Cerir'in tercih ettiği, İbni Abbas radiyallahu anh'tan rivayet edilen ve rivayette büyük küfür olduğu belirtilen hüküm bu tür hakimler içindir. Zaten Allah-u teala ve Rasulünün hükmüyle hükmetmenin gerekli olduğunu inkar eden hakimin kafir olduğu kunusunda alimler arasında ihtilaf yoktur. Çünkü alimler, dinin aslından herhangi birini veya ittifak edilen fer'i meselelerin herhangi birini inkar eden ya da Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in getirdiği kesin olan şeylerden bir harfi inkar eden kimsenin İslam milletinden çıkartan küfür işlediği  konusunda ittifak etmişlerdir.

2 - Allah-u teala'nın hükmünün hak olduğunu inkar etmeyen fakat bununla birlikte Allah-u teala ve Rasulünün hükmü dışındaki hükümlerin Allah-u teala ve Rasulünün hükmünden daha güzel ve daha mükemmel olduğuna, insanların arasında zamanın geçmesiyle ve durumların değişmesiyle ortaya çıkan yeni olaylardaki ihtilafları çözmede insanların ihtiyacını daha iyi karşıladığına inanarak Allah'ın indirdikleriyle hükmetmeyen hakim.
Bu durum da şüphesiz küfürdür. Çünkü heva ve heveslere, kıt akıllara ve kötü düşüncelere dayanan yaratılmışların hükmünü, Hakim ve Hamid olan Allah-u teala'nın hükmüne tercih etmişlerdir.

Zamanın ve durumların değişmesiyle Allah-u teala ve Rasulünün hükmünde hiçbir değişme olmaz. Yeni olaylar olsa bile, muhakkak ki bunlar hakkında Allah-u teala'nın kitabında ve Rasulünün sünnetinde ya nass olarak ya apaçık olarak ya nastan istinbat olarak ya da başka bir şekilde hüküm vardır. Bunu bilen bilir, bilmeyen de bilmez.

Alimlerin:
"Durumların değişmesiyle fetvalar da değişir" sözlerinin manası; kıt akıllıların, hüküm ve hükümlerin illetlerini idrak ve anlamadan yoksun olanların zannettiği gibi değildir. Onlar fetvaların kötü niyetlerine, hayvani şehvetlerine, dünyevi arzularına ve hatalı varsayımlarına göre değişeceğini zannettiler. Bu sebeple nasları kendi görüşlerine, heva ve heveslerine tabi kıldılar. Böylece güçleri yettiği kadar kelimeleri yerlerinden oynattılar...   
 
3 - Beşeri kanunların Allah-u teala'nın ve Rasulünün hükmünden daha güzel olduğuna inanmayan fakat şer'i hükümlerle aynı seviyede olduğuna inanan.
Bu kimse de daha önceki kimseler gibi İslam milletinden çıkaran küfür işlemiş ve kafir olmuştur. Çünkü o, yaratılanın yaratanla aynı seviyede olduğuna hükmetmiş ve Allah-u teala'nın şu ayetinin hükmüne karşı gelerek onu geçersiz kılmıştır:
"O'nun benzeri hiç bir şey yoktur. O, Semi'dir. Basir'dir." (Şura: 11)
Bu ve bunun gibi ayetler gösteriyor ki Rab, kemal sıfatlara haizdir. Sıfatı, fiili ve insanlar arasında hüküm vermesiyle mahlukata benzemekten münezzeh ve yücedir.

4 - Allah-u teala'nın indirdiği dışındaki hükümlerin, Allah-u teala ve Rasulünün hükmü gibi veya ondan daha iyi olduğuna inanmadığı halde, Allah-u teala ve Rasulünün hükmüne muhalif olan böyle hükümlerin tatbik edilmesini caiz gören.
 
Bu kimse de daha öncekiler gibi İslam milletinden çıkaran küfür işlemiş ve kafir olmuştur. Çünkü bu kimse, şer'i hükümlerin doğruluğunu kabul etmekle birlikte sahih, açık ve kesin naslarla haram olduğu bildirilen şeyin yapılabileceğini caiz görmüştür.

5 - Bu küfür, büyük küfürlerin en büyüğü, en kapsamlısı, en açığıdır. Bu küfür, şeriate karşı en şiddetli ve ortaya en açık bir şekilde çıkmış olanıdır. Bu küfür, şeriatin hükümlerine şiddetli bir şekilde büyüklenen, Allah-u teala ve rasulünün hükümlerine en zıd olan ve şer'i mahkemelere rakip olan mahkemeler kurmaktır. Sözde bu mahkemeler için, şeri mahkemelerde olduğu gibi düzenli, teferruatlı, teşkilatlı ve zorunlu hükümler veren merciler oluşturulmuştur.

Şer'i mahkemelerin mercisi nasıl Kur'an ve sünnetse, beşeri kanunlarla hükmeden mahkemelerin de mercileri vardır ve onların mercileri de; değişik ümmetlerin şeriatleri, Fransa, Amerika, İngiltere gibi değişik devletlerin anayasalarından derlenmiş kanunlar, bidatçilerin ve müslüman olmadıkları halde İslam'a nispet edilmiş sapık taifelerin mezheblerinden alınmış kural, ilke ve prensiplerdir.

Bu tür mahkemeleri İslam diyarında çokça görmekteyiz. İnsanların ihtilaflarını çözmek için kapıları açıktır. İnsanlar da saf saf onlara gitmektedirler. Bu mahkemeler, ihtilaflı olan insanlar arasında Kur'an ve sünnete muhalif beşeri kanunlarla hükmederler ve verilen hükmü uygulamaları için onları zorlarlar. Acaba bu küfürden daha büyük bir küfür var mıdır?" lâ ilâhe illallah Muhammedun Rasulullah şehadetine zıt ve onu bozan bundan daha kötü bir amel var mıdır acaba?


Zikrettiğimiz meselelerin delillerinin ilim kitaplarında var olduğu bilinmektedir. Bunları tek tek zikretmeye kalkışırsak bu küçük risalemiz buna yetmez.
 
Ey akıllılar topluluğu!
Ey zekiler cemaati!
Ey uyanık olanlar!
Size benzeyen veya sizden daha düşük olan, hata işleyebilen, hatta hataları doğrularından daha çok olan, ancak yaptıkları doğrular Allah-u teala'nın kitabı ve rasulünün sünnetinden alınan doğrular olan kişilerin, kanlarınız, mallarınız, ırzlarınız, kadınlarınız, çocuklarınız ve diğer haklarınız hakkında hüküm vermelerine nasıl izin verebiliyorsunuz?

Bu konularda kendi hükümlerini veriyor ve kendisinde hata bulunmayan, hiçbir yönden batılın kendisine yaklaşamadığı, Hakim ve Hamid tarafından indirilen Allah-u teala ve rasulünün hükümlerini uygulamıyorlar?

Halbuki insanlar, Allah-u teala'nın hükümlerine boyun eğdiklerinde, kendilerini yaratanın hükmüne, O'na ibadet etmek için boyun eğmiş olurlar. İnsanlar nasıl ki Allah'a secde ediyor ve o konuda sadece O'na ibadet ediyorlar, O'ndan başkasına bu konuda secde etmiyorlarsa, aynı şekilde hüküm konusunda da sadece Hakim, Alim, Hamid, Rauf, ve Rahim olan Allah-u teala'nın hükümlerine boyun eğmeleri gerekir.

Zalim, cahil, şüpheci, heva ve hevesine uyan, şüpheler içine düşen, kalplerine gaflet, sertlik ve karanlıklar hakim olan yaratılmışın hükümlerine hiçbir zaman boyun eğmemeleri gerekir.

Akıl sahibi kimseler, bu gibilerinin hükümlerine boyun eğmez ve o hükümlere asla teslim olmazlar. Çünkü böyle yaptıkları zaman, onlara köle olmuş olurlar. Ayrıca, bu hükümlere boyun eğdiklerinde heva ve heveslere ve şahsi arzulara göre yapılmış, yanlışlarla dolu olan kanunlara uymuş olurlar. Ayrıca böyle hükümlere boyun eğmek Allah-u teala'nın şu ayetindeki buyruğuna göre küfürdür:
 
"Allah'ın indirdiği ile hükmetmeyenler işte onlar kafirlerin ta kendileridir." (Maide:44)
 
6 - Şehirdeki olsun çöldeki olsun, böyle topluluklardan çoğunun reisleri, ihtilaf ettikleri konularda, kendisinden başka güç ve kuvvet sahibi olmayan Allah'ın ve O'nun Rasulünün hükmünden yüz çevirerek ve bunları bir kenara atarak, cahiliyeden arta kalan, babalarından ve dedelerinden rivayet edilen hükümlerle ve kendilerine miras kalan adetleri ile muhakeme olmaya dair hüküm veriyorlardı. İşte bu ameller de İslam milletinden çıkartan birer küfürdür.

"....Allah-u Teâlâ'nın indirdiğiyle hükmetmeyen ikinci kısım hakimlere, yani; İslam milletinden çıkmayan hakimlere gelince... İbni Abbas radiyallahu anh’ın "Maide: 44" hakkındaki sözü daha önce geçmişti. O, bu sözünde bu kısım hakimlere işaret etmiştir.

İbni Abbas radiyallahu anh şöyle dedi:
"Bu sizin düşündüğünüz gibi insanı İslam milletinden çıkaran küfür değildir."
İbni Abbas radiyallahu anh bir başka yerde ise şöyle dedi:
"Bu, bir başka küfürdür."

Bir mesele hakkında heva ve hevesine veya şehvetine uyarak Allah-u Teâlâ'nın indirdiğiyle hükmetmeyen hakimin bu yaptığı amelin küçük küfür olabilmesi için; Allah-u Teâlâ'nın o mesele hakkında indirdiği hükümle hükmetmek gerektiğine, Allah-u Teâlâ ve rasulünün o meseleye verdiği hükmünün hak olduğuna inanması ve bu konuda hata ettiğini itiraf etmesi gerekir.

Bu hakim her ne kadar yaptığı bu amel sebebiyle İslam milletinden çıkmamışsa da işlediği bu amel büyük haramdır. Öyle ki, zina etmek, içki içmek, hırsızlık yapmak, yalan yere yemin etmek ve bunlar gibi büyük günah olan amellerden daha büyük haramdır. Zira Allah-u Teâlâ bu ameli küfür olarak isimlendirmiştir. Allah-u Teâlâ'nın, kitabında küfür olarak isimlendirdiği bir haram, küfür olarak isimlendirmediği haramdan elbette daha büyük olmalıdır."
 (Ed-Durer’us Seniyye, 16/206-216)
Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
Tahkim’ul Kavanin risalesi burada sona erdi. Muhammed bin İbrahim’in beşeri kanunlarla hükmedenleri ve bu kanunlara muhakeme olanları tekfir ettiği çok açıktır. Zira risalenin başından sonuna kadar bu kanunlarla hükmetmenin küfür olduğunu vurgulamış ve Allahın hükmüne muhalif teşride bulunarak Allahın şeriatı yerine bu kanunu yürürlüğe koymayı hakimlerle alakalı itikadi küfrün beşinci çeşidi olarak zikretmiştir. Keza itikadi küfrün altıncı çeşidi olarak da bedevilerin atalarının örfleriyle hükmetmelerini zikretmiştir. İbn Abbas’ın Maide: 44’le alakalı söylemiş olduğu küçük küfrü ise bütün bunlardan ayrı olarak zikretmiştir. Bütün bunlar onun, beşeri kanunlarla hükmeden hakimleri, nefsine uyarak ve de İslam şeriatından başka bir şeriata ve kanuna bağlanmadan Allahın hükmünü uygulamayı terk eden hakimden farklı gördüğünü ve kanun ashabını tekfir ettiğini açıkça göstermektedir. Şüphesiz ki o, bu husustaki akidesini ecdadından ve diğer Necd alimlerinden miras almıştır. Bu yazdıklarıyla hakkıyla amel edip Suudi tağutları dahil, tağutlardan bütünüyle beri olsaydı ve tağuttan beraatin bütün gereklerini yerine getirseydi, kendi nefsine zulmetmemiş olurdu. Kalpler Allahın elindedir, o dilediğine hidayet eder.

m.1969’da vefat eden Muhammed bin İbrahim’in beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerin kafir olduğuna dair verdiği bu fetvasına aynı akideyi paylaştığı selefi olma iddiasındaki çevrelerden ne sağlığında ne de sonrasında kimsenin itiraz ettiğine dair bir şey bilmiyoruz. Hatta bilakis 90’lı yıllara kadar hep bu minvalde kitaplar, makaleler neşredilmiş ve kanun ehlinin kafir olduğu görüşü camiada genel kabul görmüştür. Mesela Suudi Arabistan Fetva kurulunun çıkartmış olduğu “Mecellet’ul Buhus’il İslamiyye” adlı derginin bir çok sayısında bunun İslamdan çıkaran itikadi küfür olduğu vurgulanmıştır. (misal olarak derginin h. 1395 Ramazanında çıkan ilk sayısında Menna Halil el-Kattan imzalı “Allahın şeriatını hakem tayin etmenin vacib oluşu” başlıklı yazı gösterilebilir.) Başka bir misal, Filistinli meşhur Abdullah Azzam’ın “el-Akidetu ve Eseruha fi Bina’il Cil” adlı kitabı Suudi Arabistan Evkaf Bakanlığı tarafından yayınlanmıştır. Azzam, bu kitapta beşeri kanunları tatbik eden yöneticilerin kafir olduğunu ve Maide: 44 ayetinin tefsiriyle alakalı söylenen “küçük küfür” hükmünün bu tür yöneticiler için uygulanamayacağını uzun uzun anlatmaktadır. Evkaf bakanlığının bu tür bir kitabı resmi ulemanın onayı olmadan yayınlaması Allahu a’lem sözkonusu olmaz. (Azzam’ın bu kitabı İslam akidesinin özellikleri adı altında Türkçede de neşredilmiştir. Azzam’ın gerek hakimiyet konusunda gerekse tekfir meselesi ve başka meselelerde bazı tutarsızlıkları ve küfre varan sapmaları, irca’ya meyli vardır ki bunlar şu an konumuzun dışındadır)

Bunun da ötesinde 90’lı yıllara kadar selefi olma iddiasındaki hiç kimsenin kanun ashabının tekfirinde ihtilaf ettiğine dair ulaştığımız hiçbir bilgi yoktur. Bu konuda aksi bir bilgiye sahip olan varsa yani günümüzdeki selefi olma iddiasındaki çevrede bu hususta eskiden beri meşhur bir ihtilaf olduğunu isbatlayabilecek olan varsa burada neşretmeye hazırız. Bu meselenin üzerinde durma sebebimiz şudur: Geçmişte, Uydurma kanunlarla hükmetmenin insanı İslamdan çıkartan bir küfür ameli olduğu hususu ilimle iştigal eden herkesin nezdinde açık bir konu idi. Bu husustaki gevşemeler ve farklı fikirler ancak son yıllarda ortaya çıktı. Bu görüş sahiplerinin geçmiş alimlerden ve yakın zamandaki muasırlardan hiçbir dayanağı yoktur. Bunu gösteren vesikalardan bir tanesi Abdulaziz b. Abdillah er-Racihi’nin Fransız ve İngiliz kanunlarıyla hükmeden yöneticilerle alakalı verdiği cevaptır. Racihi (kendisi Suudi selefileri nezdinde meşhur ve muteber bir kimsedir) cevabında önce Hafız İbn Kesir’in ve Muhammed bin İbrahim’in bunun küfür olduğu yönündeki görüşlerini zikretmiş, ardından şöyle demiştir:

“Diğer bazı ilim adamları ise şöyle dediler: Bunun küfür olması için yaptığının helal olduğuna inanması ve ona bu yaptığının küfür olduğunu gösteren hüccetin ikame edilmesi gerekir. Şeyhimiz Abdulaziz bin Baz bu görüşü tercih etmiş ve şöyle demiştir: “Böyle birisine mutlaka hüccet ikame edilmesi gerekir. (…) Hüccet ikame edildiği zaman küfrüne hükmedilir.”

[Bin Baz’ın kendisine hocası Muhammed bin İbrahim’in aksi görüşte olduğu hatırlatıldığında “o masum değildir, alimlerden bir alimdir” dediği nakledilir. Salih bin Fevzan, Halid el-Anberi’nin “Hezimet’ul Fikr’it Tekfiriy (Tekfir Düşüncesinin Çöküşü!)” adlı kitabına yazdığı reddiyesinde bu ibarelerin Bin Baz’dan yazılı olarak gelmediği, sadece bazı kasetlerinde geçtiğini, ses kasedinin delil olmayacağı vb şekillerde Bin Baz’ı savunmaya çalışsa da bunların bir geçerliliği yoktur. Zira ilerde de geleceği üzere Bin baz, Elbani’nin aynı şekilde istihlal şartını öne sürerek kanun ehlinin tekfir edilemeyeceğini iddia ettiği risalesine destek çıkmıştır.]

Racihi ardından konuyu şöyle bitirmektedir:

“O halde bu adam (yani kanun koyucu), Hafız İbn Kesir, Muhammed bin İbrahim ve diğer ilim adamlarının dediği gibi sadece dini/şeriatı tebdil etmesiyle büyük küfür mü işlemiş olur, yoksa ona bu yaptığının küfür olduğuna dair hüccet ikamesi mi gerekir.” (Bkz. İman Küfür Meseleleri, Guraba yay, sf 146)

Allaha hamdolsun! Racihi, kanun koyucuların tekfiri hakkında ilim ehlinin iki görüşü olduğunu iddia etmekte fakat tekfir etmeyen görüşü asla Bin Baz’dan ötesine dayandıramamaktadır. Allahın izniyle inanıyoruz ki Bin Baz öncesinde bunu söyleyen herhangi bir kimse olsaydı mutlaka zikrederdi. Bu konuyu ele alan günümüz yazarlarının hiç birisi bu istihlal görüşünü Bin Baz ve Elbani’den öncesine dayandıramamaktadır. Halbuki beşeri kanunlar meselesi eskiden beri ümmetin gündemini meşgul etmektedir. İlme intisap etme iddiasında olup da kanun ehlini tekfir etmeyen bir zümre olsaydı bu muhakkak duyulurdu. İşte bütün bunlar, vaz’i (uydurma) kanunlar ihdas eden veya bu muhdes kanunlarla hükmeden yöneticilerin tekfir edilmesi için mutlaka bu kanunları güzel görmeleri veya helal saymaları şartını koşanların ancak muasır mürcie’den ibaret olduğunu ve bunun, içinde bulunduğumuz hicri 15. Asırda ortaya çıkmış bir bidat ve küfür cereyanı olduğunu açık bir şekilde ortaya koymaktadır. Bu görüşün dayandığı hiçbir selefi, öncesi yoktur. İslam ümmeti arasından bir selefi, dayanağı olmayan her görüş “Benim ümmetim dalalet üzere birleşmez” hadisinin altında tabiri caizse ezilmeye mahkumdur.

Beşeri kanunları uygulayanların küfründe ihtilaf olduğu iddiasının temelsiz olduğu bu şekilde ortaya çıkmış oldu. Allaha hamdolsun. Abdulaziz Racihi gibi ilim ehlinden olduğunu iddia eden bir kimseye düşen, mesele hakkında iki görüş olduğunu iddia ediyorsa geçmiş alimlerden buna dair nakiller getirmekti. Çünkü kendisinden nakil yaptığı İbn Kesir, yasalarla hükmedenin kafir olduğu hususunu kendi görüşü olarak değil bizzat bütün ümmetin icması olarak nakletmektedir. Eğer Racihi veya onun gibi düşünen başkaları, İbn Kesir’in bu icma iddiasında tutarlı olmadığını düşünüyorlarsa en az onun seviyesinde ihtilafa ve icmaya vakıf olan başka bir alimden nakil yaparak bu iddiayı çürütebilirdi. Fakat öyle zannediyoruz ki buna muvaffak olamayacaklarını onlar da bilmektedirler. Zira İslam şeriatından başka bir şeriat edinip onunla amel eden kimsenin kafir olacağı –Hafız İbn Kesir’in de işaret ettiği gibi- icma ile sabittir. Buradaki icma’dan kasıd ise fakihlerin ittifak ettiği furu bir mesele hakkındaki icma gibi değildir. Bilakis Allah’a, rasulune, ahiret gününe iman gibi İslam dininden zaruri olarak bilinen bir mesele olduğunu ifade etmek için söylenmiştir. Zaten bu mesele bizzat tevhide ve risalete imanın içersinde yer almaktadır. Bu kanun koyucular ve tabilerinin yaptığı gibi Allah ve Rasulu’nun şeriatına bağlanmadan, iltizam etmeden söylenen şehadet kelimesi ittifakla geçersizdir. Bu hususa yukarda işaret etmiştik.


Muasır Cehmiye, bu kanun ashabının tekfiri için istihlal şartını koşma bidatını neden ihdas etmiştir? Tağutları tekfir için istihlal şartını koşan anlayışın ilk yazılı metinlerinden birisi olan “Tekfir Fitnesi” adlı kitaba baktığımızda bunu anlayabiliyoruz. Bu kitap 90’lı yılların başında Elbani tarafından neşredilmiş, İbnu Useymin ve Bin Baz da kitaba ta’lik (dipnot ilavesi) yapmışlar ve kitabı onaylamışlardır. Kitabın girişinde bu eserin 93 yılında Elbani tarafından yapılan bir konuşmanın bant dökümü olduğu belirtilmektedir. Elbani sözkonusu risalede o yıllarda Mısır, Cezayir vb ülkelerde meydana gelen bazı olaylara atıf yapmaktadır. Bu bahsettiği olaylar, İslamcılarla laik rejimler arasında yaşanan şiddet olaylarıdır. Elbani bu risaleyi yazarak laik sistemlere büyük yardımda bulunmuştur. Çünkü kendince bu çatışmanın sebebi olan “laik hükümetlerin kafir olduğu” akidesine darbe vurmak istemiştir.

90’lı yıllar birçok İslamcı hareket için dönüm noktası olmuştur. Çünkü komunist blokun 91 senesinde çökmesinin ardından ABD başta olmak üzere Batılı devletler geçmişte komunizme karşı destekledikleri sözde İslamcı grupları himaye etmekten vazgeçmişler hatta bilakis Batı’nın bundan sonraki düşmanının İslamcı hareketler olduğunu deklare etmişlerdir. O kadar ki NATO komunizmden sonraki yeni düşmanının radikal İslam (!) olduğunu ilan etmiş ve rivayetlere göre askeri tatbikatlarda kızıl renkteki hedefler yerine yeşil renkteki hedeflere atış yapılmaya başlanmıştır. İslam ülkesi adı verilen ülkelerdeki yerel tağutlar da küresel tağutların talimatıyla İslam devleti isteyen oluşumlara karşı tutumlarını sertleştirmiştir. İşte bu süreçte birçok İslamcı adı verilen grup, görüşlerini değiştirip yumuşatarak sisteme entegre olmaya başlamışlar ve bu surette sistemin baskısından kurtulacaklarını düşünmüşlerdir. Bu dönemde birçok cemaat İslam devleti talebinden vazgeçip demokrasinin küfür olmadığını (!) bir anda tesbit (!) edivermiştir. Şu an Türkiye’nin başında bulunan AKP de İslamcı çevredeki bu çözülme ve dejenarasyon, gevşeme sürecinin bir uzantısı olarak kurulmuştur. Selefi geçinen cenahtaki dönüşüm de bu çürümenin devamıdır. Ancak selefi olma iddiasındaki bir çevrenin demokrasinin İslama uygun olduğu gibi batıl olduğu çok açık olan bir iddiayla ortaya çıkması zor olduğundan, daha çok tabanda bir şekilde kabul görecek bir tezle ortaya çıkmayı tercih etmişlerdir. Bu yeni tez, laik demokratik sistemlerin başındaki yöneticilerin hatalı, günahkar kimseler olmakla beraber kafir addedilemeyeceği şeklindedir. Buna göre bu yöneticilere karşı ayaklanmaya gerek yoktur, hatta bunlar müslüman yöneticiler ve ulul emr kapsamındaki kimseler olduğu için zalim dahi olsalar bunlara karşı ayaklanmak caiz değildir. Hatta bu yönetimlere karşı isyan edenler, bunları tekfir edenler Haricidir vs. İslam düşmanlarının baskısından bunalmış olan tabanda bu tür kaypak fikirler revaç gördükçe muasır Mürcie’nin teorisyenleri daha da azgınlaşmışlar ve nihayet beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerin yaptığı işi helal saymadıkça tekfir edilemeyecekleri noktasında Ehli sünnetin icması olduğunu ve buna muhalefet edenlerin Harici olduğunu iddia edecek duruma gelmişlerdir. Son 10-15 senelik süreçte din düşmanlarına yaranmak için ihdas edilen bu fikirler sanki Ehli sünnetin görüşü gibi kitlelere empoze edilmiştir. Ancak Allaha hamdolsun ki son yıllarda ilmin yaygınlaşması ve başka sebeblerden ötürü bu fikirler yavaş yavaş toplumda ve ilme intisab eden çevrelerde sorgulanmaya başlamıştır.

Biz bu noktada muasır Mürcie’nin bir çelişkisine dikkat çekmek istiyoruz. Onların azgın olanları kendi imamları Muhammed bin İbrahim’le aynı düşünen yani beşeri kanunlarla hükmeden yöneticileri tekfir edenleri “Harici” ilan ederler ve bu görüşün icmaya muhalif olduğunu ileri sürerler. Türkiye’de Ebu Zerka, Ebu Muaz Seyfullah Erdoğmuş gibiler bu azgın Mürcie sınıfına dahildir. Suud selefileri arasında ise Halid el-Anberi gibi -akideleri bir tarafa- ilmi seviye bakımından ilim talebesi oldukları bile tartışmalı birtakım cahillerden başka bu tip fikirler –resmi ulema nezdinde dahi- itibar görmemektedir. Halid el-Anberi’nin İslama muhalif genel teşride (Et-teşri’ul Amm) bulunan yöneticilerin bu işi helal saymadıkça tekfir edilemeyecekleri hususunda icma olduğunu iddia ettiği “El Hukmu Bi gayri ma enzelellah” adlı kitabı Suudi Arabistan’da Daimi Lecne adı verilen fetva komisyonu tarafından reddedilmiş ve bu icma iddiasının Ehli sünnete iftira olduğu ve cehalet ya da kötü niyet eseri olduğu vurgulanmıştır. Abdullah el-Gudeyyan, Abdulaziz Al’uş Şeyh, Bekr bin Abdillah Ebu Zeyd ve Salih bin Fevzan’dan oluşan komisyon üyeleri sözkonusu kitabın basılmasının, satılmasının ve yayınlanmasının haram olduğunu beyan ederek kitabın yazarını tevbeye çağırmışlardır. (Bkz. Mecellet’ul Beyan, sayı 148 sf 46, Zulhicce 1420) Aşırı mürciiler işte bu tip adamların mukallidliğini yapıp kendi alimleri tarafından bile reddedilen ve Mürcii olmakla itham edilen bir akidenin sözcülüğünü yapmaktadır. Bu meselede daha çok tafsilat vardır fakat yeri burası değildir.

Suudi Arabistan’da muasır selefi alimler olarak nitelendirilen kişilerin bir çoğu beşeri kanunlarla hükmetmenin –helal kılma şartı gözetmeksizin- büyük küfür olduğunu söyleyerek Muhammed bin İbrahim’e ve aslında onun dayanağı olan şeri nasslara ve de bütün İslam ümmetine muvafakat etmişlerdir. Suudi Arabistan’da Daimi Lecne adı verilen fetva komisyonu üyelerinin birçoğu bu kanaattedir. Salih bin Abdilaziz Al’uş Şeyh et-Temhid li şerhi Kitab’it Tevhid adlı eserinin Nisa: 60 ayeti ile alakalı bölümünde, Salih bin Fevzan el-İrşad ila Sahih’il İ’tikad adlı eserinde ve başka yerlerde, Abdullah el-Guneyman Akidet’ul Vasitiye şerhinde ve başka birçok yerde bu şekilde görüş beyan etmiştir. İbn Useymin Türkçede de yayınlanan “Üç Esas Şerhi” adlı eserin “Tağut” kavramıyla alakalı son bölümünde İslama muhalif teşride bulunan yöneticilerin kafir olduğunu söylemektedir. Ancak İbn Useymin –yukarda açıkladığımız sebeblerden olsa gerek!- bu görüşünden dönmüş ve muasır Mürcie’nin imamı Suriyeli acem Elbani’ye tabi olmuştur. Keza Abdurrahman b. Nasır el-Berrak “Cevabun fi’l imani ve nevakizih” (İman ve Onu Bozan Şeyler Hakkında Cevap) adlı risalesinde beşeri kanunlarla hükmetmenin kalbte iman olmadığına delalet eden küfür amellerinden birisi olduğunu söylemiştir. (Bkz. İman ve Küfür Meseleleri, Guraba yay. Sf 96) Günümüz yöneticilerini tekfir edenlere harici lakabı veren kimselerin bu alim saydıkları kişilere de Harici, Tekfirci gibi ünvanlar vermesi gerekmektedir. Zaten takip ettiğimiz kadarıyla bundan dolayı Lecne üyelerini tekfirci olarak suçlayanlar dahi çıkmıştır. İslamweb adlı sitede yayınlanan 2-8-2001 tarihli bir fetvada Cezayirli selefi geçinen bir şeyhin günümüz yöneticilerini tekfir edenlere Harici ismini verdiği ve buna binaen Bekr Ebu Zeyd, İbnu Cibrin gibi Fetva komisyonu üyelerini tekfircilikle suçladığından bahsedilmektedir. İslamweb fetva komisyonu üyeleri bunun doğru olmadığını, çünkü uydurma kanunlarla hükmeden yöneticileri tekfir etmeyen alimlerin (!) yanı sıra tekfir eden alimler de olduğunu söyleyerek bu meselenin ihtilaflı (!) olduğunu, dolayısıyla tekfir eden kimselere Harici diyenlerin yanlış yolda olduğunu söylemektedir. Sözkonusu site, uydurma kanunlara muhakeme olanları tekfir edenler arasında İbn Kesir, Muhammed bin İbrahim, Ahmed Şakir, Abdurrezzak Afifi, İbnu Useymin ve Salih bin Fevzan’ın ismini saymaktadır. Tekfir etmeyenlerin ise “muasır alimlerden” bir cemaat olduğunu, asrımızdaki bazı alimlerin (!) bu hususta istihlal (helal sayma) şartını getirdiklerini söylemektedir. Katar Vakıflar Bakanlığına bağlı yayın yapan bu sitenin fetva kurulu, zorlama tevillerle de olsa geçmiş alimlerden hiç birisine bu batıl görüşü nisbet edememektedir. Zira böyle bir çarpıtmaya ancak ilimden nasibi olmayan birtakım zırcahiller cesaret edebilir. İlmin kokusunu duymuş hiç kimse geçmiş alimlere böyle bir görüş nispet etmez.

Göründüğü kadarıyla Suudi selefileri arasında Elbani, Bin Baz ve İbn Useymin haricinde kanunlarla hükmetmenin küfür olmasını helal sayma şartına bağlayan pek fazla kimse yoktur. Bu tip aşırı Mürcii görüşler ilmin diğer ülkelere nazaran daha yaygın olduğu Suudi Arabistan’da taraftar bulmadığı halde daha çok Mısır, Suriye gibi laik ülkelerde, Avrupa ülkelerinde ve de Türkiye gibi acem (Arap olmayan) diyarlarda kısacası ilimden ve dinden uzak olan bölgelerde taraftar bulmaktadır. Suudi Arabistan’ın resmi uleması ise bu konudaki hakikati bildikleri ve itiraf ettikleri halde bu tür mürcii görüşleri tenkid etme hususunda ileri gidememektedirler. Birçoğunun tavrı cehalet, tekfir, hakimiyet gibi meselelerde kısmen hakka yakın görüşleri benimseyip bu meselelerin alimler arasında ihtilaflı olduğunu, dolayısıyla tekfir görüşüne sahip olmayanların tekfir edilemeyeceğini iddia etmekten ibarettir. Bunun sebebleri arasında kraliyetin baskısından çekinmeleri olabileceği gibi, asrımızda ehli sünnet akidesine musallat olmuş üç büyük put olan İbn Useymin, Bin Baz ve Elbani’yi aşamamaları, onlara muhalefetten çekinmeleri de sözkonusudur. (Allahu a’lem) Bu meyanda dikkat çeken başka bir husus Türkiye’deki  aşırı Cehmi’lerin alim gördükleri başka kimselere değil de özellikle bu üç tağuta sürekli referans yapmalarıdır. İnsanlar nezdinde bir şekilde kabul görmüş bu üç ismi öne sürerek muhalif görüşte olanları böylece baskı altına almaktadırlar. Allah en doğrusunu bilendir.

Allaha hamdolsun, yukarda İbn Kesir ve diğer alimlerden yaptığımız nakiller din dışı, laik yasalar icad edip bu kanunlarla insanlar arasında hükmeden ve de bu kanunlara göre muhakeme olmayı, yargılanmayı kabul edenlerin küfründe icma olduğunu ortaya koymaktadır ve bu konuda ihtilaf olduğunu iddia edenlerin dayanaktan mahrum oldukları açıkça görülmektedir. Bu icmayı nakleden alimlerin zikrettiği nasslar ise bu icmanın kat’i nasslara dayalı kat’i bir icma olduğunu ve bunun füru bir mesele değil, bilakis İslam dininden zaruri olarak bilinen bir mesele olduğunu gösterir. Beşeri kanunlarla hükmedenlerin küfründe ihtilaf olduğu iddiası bile batılken, bir de bu hususta tersine icma olduğunu iddia etmek batılın da batılı bir hezeyandır ve bu iddiaya aklı başında hiç kimse itibar etmez. Bu anlattıklarımız ayrıca günümüzde selefi geçinenlerin -diğer bir çok modern oluşum gibi- aslında selefle alakası olmayan yeni bir mezhep kurduklarını gösteren bir vesikadır. Velhamdulillahi rabbil alemin.
Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
Konuyla alakalı ek bazı deliller ve konunun özeti:

Allahu Teala şöyle buyurmaktadır:

وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ

“Kim, Allahın indirdiği ile hükmetmezse işte onlar kafirlerin ta kendileridir.” (Maide: 44)

İbn Kesir (rh.a) bu ayetin tefsirinde şöyle demiştir:

“Sahîh olan şudur : Bu âyet, zina eden iki Yahudi hakkında nazil olmuştur. Yahudiler, kendi elleriyle Allah'ın kitabını değiştirmişler ve evli kişilerin recmedilmesi emrini tahrif ederek, yüz sopa ve yüzü karaya boyayıp ters-yüz olarak merkebe bindirme şekline çevirmek hususunda aralarında anlaşmışlardı.”

Hafız İbn Hacer’in naklettiğine göre Malikilerden İsmail el-Kadı bu ayet hakkında şöyle demiştir:

 “Ayetlerin zahiri şunu göstermektedir ki her kim onların (Yahudilerin) yaptığı gibi yapar ve Allahın hükmüne muhalif bir hüküm icad edip bunu kendisiyle amel edilen bir din (kanun) haline getirirse sözkonusu tehdit onun için de geçerlidir. Bu ister yönetici isterse de başkası olsun fark etmez…” (Feth’ul Bari, 13/120)

Sözkonusu ayetin iniş sebebi araştırılıp üzerinde düşünüldüğü zaman şu açıkça görülür ki Yahudilerden recm hükmünü değiştirip yerine başka hüküm getirenler geçmişteki bir topluluktur. Onlardan sonra gelen nesil, bu batıl şeriata rıza gösterip tabi olmaktan başka bir şey yapmadıkları halde aynı küfür hükmü onlar için de devam etmiştir. Bu, Tevbe: 31. Ayette anlatıldığı şekliyle papaz ve hahamlarının uydurduğu batıl kanunlara itaat eden kitap ehlinin durumunun aynısıdır.

Adiyy bin Hatem (ra) diyor ki:

"Rasulullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem):

"Onlar, Allah'ı bırakıp hahamlarını, rahiplerini ve Meryem oğlu Mesih'i Rab edindiler." (Tevbe: 9/31) ayetini okurken duydum ve:"Biz onlara ibadet etmiyoruz ki" dedim. Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem):

"Allah'ın helal kıldığını haram, haram kıldığını helal kıldıklarında onlara itaat etmiyor musunuz?" diye sordu. Ben:"Evet" diye cevap verdim. Bunun üzerine Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu:

"İşte bu onlara ibadet etmektir."  (Tirmizi Tefsir: 10, Taberi: 14/210, (61632-61634)

Bunlar ve daha önce zikredilen delillerden ve de bu delillerle alakalı alimlerden naklolunan bütün bu kavillerden çıkan ortak neticeleri şöyle özetleyebiliriz:

İster Tevrat ve İncil gibi aslen ilahi kaynaklı olup nesh edilmiş şeriatlar olsun, ister Cengiz yasası veya günümüzdeki uydurma kanunlar gibi beşeri kaynaklı  hükümler olsun İslam şeriatı haricindeki kanunlarla amel edenler üç kısımdır:

a) Müşerri yani kanun koyucu statüsünde olanlar
b) Bu kanunlarla hükmeden hakimler ve sair idareciler,
c) Bu kanunlara muhakeme olup, bunlarla amel eden tebaa yani halk kesimi


Kitap, Sünnet ve icma bu üç sınıfın da kafir olduğunu göstermektedir. Uydurma kanunlarla amel eden bu sınıfların herhangi birisi hakkında tafsilata ve ayrıma giden kimselerin bu görüşlerinin mücerred heva ve şahsi reyden başka hiçbir dayanakları yoktur ve bunlar kendi içlerinde çelişki halindedir.

Yeri gelmişken şunu da belirtelim ki günümüz parlementolarında kanun çıkaran kimseler, çıkarttıkları kanunun muhteva itibari ile İslama uygun olup olmadığına bakılmaksızın tekfir edilirler. Bu kanunlarla hükmeden hakimler ve bunlara muhakeme olanlar da böyledir. Zira bu kimseler Allah ve Rasulu haricinde bir teşri ve hüküm kaynağı kabul etmişlerdir. Küfre girmelerinin sebebi, çıkarttıkları kanunun İslama aykırı olmasından önce kanunun kaynağının Allahın hakimiyetine değil, halkın egemenliğine istinad etmesidir. Velev ki sözkonusu kanunun muhtevası İslama uygun olsa bile burada Allahtan başkasının teşri ve hüküm koyma yetkisini kabul etme illeti aynen devam etmektedir. İbn Kesir ve diğer alimlerden naklettiğimiz ibareler, beşeri kanunlarla hükmetmenin ve bu kanunlara muhakeme olmanın küfür oluşunun tıpkı Allah’a, meleklerine, kitaplarına iman gibi İslam dininden zaruri olarak bilinen zahir (açık) meselelerden olduğunu ve alimlerin bu hususta ihtilaf değil, ittifak halinde olduklarını gösterir. Sonraki nesillerin bu hakikati unutmuş olmaları bunun dinin zaruri hükümlerinden birisi olduğu gerçeğini değiştirmez. Hafız İbn Kesir’in bahsettiği "Yesak", vahye dayanmayan beşeri nitelikteki bir kanundur. İlletin aynı olduğu yerde hüküm de aynıdır. Yani eskinin "Yasa"sına muhakeme olanlar nasıl ki kafirse şimdinin yasasına tabi olanlar da aynı şekilde kafirdir. Halbuki görüldüğü üzere Yesak’ın içinde bizzat İslam’dan alınma kanunlar da vardı. Fakat alimlerden hiç birisi Yesak’ta İslama uygun hükümlere muhakeme olanlar kafir olmaz, İslama aykırı olanlara muhakeme olanlar ise kafirdir şeklinde bir tafsilata gitmemişlerdir. Hafız İbn Kesir’in Cengiz yasalarına muhakeme olanların küfrünü isbatlama sadedinde yukarda İbn Hazm’ın naklettiği icmaya atıf yapması manidardır ve hükmün illetini fıkh etmek açısından önemlidir. Bugün birisi muharref Tevrat ve İncil’de yer alan İslama aykırı olmayan hususlarla amel edilebileceğini, bunlarla hükmedileceğini iddia etse aklı başında hiç kimse bu kişinin küfründe tereddüd etmez. Fakat ne yazık ki birçok kimse nesh edilmiş ilahi kaynaklı şeriatlara muhakeme olanları tekfir ederken, vahiyden hiçbir asla dayanmayan beşeri kanunlara İslama aykırı olmayan idari hususlarda uyulabileceğini iddia etmektedirler. Halbuki bu kanunların muhtevasının İslama uygun olup olmadığının hiçbir önemi yoktur. İbn Teymiye, Tatarların durumunu anlatırken buna işaret etmiştir. Çünkü bu kanunlar, hüküm koyma yetkisini Allahtan başkasına vererek oluşturulmuştur ve velev ki içerik itibariyle %100 İslama uygun olsa, hatta bizzat islamın hükümleri dahi olsa o artık tağuti bir kanundur. Alimlerden hiç birisi bu yasalara muhakeme olanlar hakkında böyle bir ayrım yapmamıştır.

Bu konuda kapalılık olduğu iddiasına gelince; beşeri kanunları tatbik eden kişinin küfründe tereddüd eden kişi ile Tevrat ve İncil’le hükmeden kişinin küfründe şüphe eden kişi arasında bir fark yoktur. Bu ikisi de iman ile küfür arasındaki farkı ayırd edememiş ve kişinin müslüman olabilmesi için bütün batıl şeriatlardan uzaklaşarak Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)’in şeriatına bağlanması gerektiği hususunu idrak edememiştir ki böyle bir kimse İslamın aslından habersizdir ve müslüman olamamıştır. Bu meseleyi halk’ul Kuran veya arşa istiva gibi hafi (kapalı) meselelerle kıyas etmek yersizdir. Zira beşeri kanunlara tabi olma meselesi izah ettiğimiz şekilde bizzat tevhidin aslını ilgilendiren zahir, açık bir mesele olduğu halde bidat ehlinin itikadını teşkil eden bu sayılan meseleler ve benzerleri tevhidin kemalini ilgilendirse de bizzat tevhidin aslıyla alakalı meseleler değildir. 

İşte, Kitap ve Sünnetin muhkem nassları ve de alimlerin bu nasslara dayalı olarak yaptıkları izahlar,beşeri kanunları tatbik etmenin her ne şekilde yapılırsa yapılsın kişiyi İslam dininden çıkartan büyük küfür olduğunu ve bunun bütün alimlerin ittifakıyla sabit olduğunu göstermektedir. Bunun küfür olduğu hususunda alimlerin ihtilaf ettiği gibi iddiaların da batıl olduğu naklettiğimiz bu icmalardan sonra açık bir biçimde ortaya çıkmış bulunmaktadır. Velhamdulillah.
Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
Beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerin kafir olduğuna dair Kitap, sünnet ve icma'dan delilleri bu şekilde zikrettikten sonra şimdi de -İslam şeriatına bağlı olduğu ve şirk kanunlarından beri olduğu halde- belirli meselelerde Allahın hükmüne muhalif hüküm veren müslüman yöneticilerin tekfir edilemeyeceğine dair icma'yı ve de bu icma'nın istinad ettiği nassları zikredeceğiz. Böylece iki meselenin birbirinden ayrı konular olduğu hususu daha da belirginleşecektir inşaallah.

EHLİ SÜNNETİN HÜKMÜ UYGULAMAYI TERKEDEN İSLAM HAKİMİNİ TEKFİR ETMEME HUSUSUNDA İCMA ETTİĞİNİ GÖSTEREN NAKİLLER

Hafız İbn Abdilberr (v. 463)  rahimehullah şöyle demiştir:

وَأَجْمَعَ الْعُلَمَاءُ عَلَى أَنَّ الْجَوْرَ فِي الْحُكْمِ مِنَ الْكَبَائِرِ لِمَنْ تَعَمَّدَ ذَلِكَ عَالِمًا بِهِ رُوِيَتْ فِي ذَلِكَ آثَارٌ شَدِيدَةٌ عَنِ السَّلَفِ وَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ وَالظَّالِمُونَ والفاسقون

“Alimler, bilerek kasıdlı olarak hüküm konusunda zulmetmenin kebairden yani büyük günahlardan olduğu hususunda icma etmişlerdir. Bu konu hakkında seleften şiddetli rivayetler gelmiştir. Allahu Teala ise “Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler kafirlerin, zalimlerin, fasıkların ta kendileridir” buyurmaktadır.” (et-Temhid, Zeyd bin Eslem’den rivayet edilen 33. Hadis başlıklı bölüm)

[İbn Kesir, Tabakat’uş Şafiiyyin adlı eserinde Hafız İbn Abdilberr' le alakalı şöyle demektedir: Muhaddis, kendi döneminde yaşadığı bölgenin şeyhi, birçok kişiden ilim dinledi ve çeşitli ilimlerde derinleşti, faydalı eserler kaleme aldı.]

Görüldüğü üzere Maide: 44 ayetinde bahsedilen amelin yani içtihadında yanılan kadı haricinde kasıtlı olarak Allahın hükmüyle hükmetmeyen kadının küfrün altındaki büyük günahlardan birisini işlediği hususunda icma nakletmektedir. İçtihad ettiği halde hata eden kadı ise malum olduğu üzere bu hatasından dolayı bir ecir alır, bizim konumuz bu değildir.

İbnu Abdilberr aynı eserinin başka yerinde ise şöyle demektedir:


وَقَدْ ضَلَّتْ جَمَاعَةٌ مِنْ أَهْلِ الْبِدَعِ مِنَ الْخَوَارِجِ وَالْمُعْتَزِلَةِ فِي هَذَا الْبَابِ فَاحْتَجُّوا بِهَذِهِ الْآثَارِ وَمِثْلِهَا فِي تَكْفِيرِ الْمُذْنِبِينَ وَاحْتَجُّوا مِنْ كِتَابِ اللَّهِ بِآيَاتٍ لَيْسَتْ عَلَى ظَاهِرِهَا مِثْلِ قَوْلِهِ عَزَّ وَجَلَّ وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ

“Bidat  ehlinden  Hariciler  ve Mutezile gibi bir topluluk, bu konuda sapıtarak bu ve benzer rivayetleri,  günah işleyenleri tekfire delil getirmişlerdir. Allah’ın kitabından, zahiri üzere olmayan ayetleri delil getirmişlerdir. Bunlardan birisi  de: Her  kim  Allah'ın indirdikleriyle hükmetmezse, işte asıl kâfir olanlar onlardır. (Maide 44) ayetidir.” İbnu Abdilberr, ardından İbn Abbas’tan gelen “kufrun dune kufr” rivayetini zikretmektedir. (et-Temhid, Abdullah bin Dinar’dan gelen 7. Hadis başlıklı bölüm)

Bu sözüyle, Maide: 44 ayetini zahiri üzere almanın yanlış olduğunu ifade etmektedir. Buradan kasıd ise cahillerin ve bidat ehlinin anladığı lafzi manası olmalıdır. Yoksa tahkik eden birisi için ayetin zahirinde de müşkilat yoktur, zira ayette bahsedilen küfür hükmü büyük küfre delalet ettiği gibi küçük küfre de delalet edebilir. Bidatçıların anlayışına göre ise ayetin zahiri Allahın indirdiğine uygun hüküm vermeyen herkesin dinden çıkan kafir olmasını gerektirmektedir. Bu manada ayetin zahiriyle hükmedenler ise ancak Hariciler'dir. Aslında onlar hakiki manada ayetin zahirini değil, lafızcılık yaparak cahillerin anladığı bir zahiri manayı esas almışlardır.

İmam Acurri  (V.360) , eş-Şeria adlı eserinde, Tabiin imamlarından Said bin Cubeyr (ra)’ın bu hususta şöyle dediğini nakletmektedir:


حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي دَاوُدَ قَالَ: حَدَّثَنَا الْمُثَنَّى بْنُ أَحْمَدَ قَالَ: حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ قَالَ: حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، فِي قَوْلِهِ تَعَالَى: {وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ} [آل عمران: 7] قَالَ: " أَمَّا الْمُتَشَابِهَاتُ: فَهُنَّ آيٌّ فِي الْقُرْآنِ يَتَشَابَهْنَ عَلَى النَّاسِ إِذَا قَرَءُوهُنَّ، مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ يُضِلُّ مَنْ ضَلَّ مِمَّنِ ادَّعَى هَذِهِ الْكَلِمَةَ , كُلُّ فِرْقَةٍ يَقْرَءُونَ آيَاتٍ مِنَ الْقُرْآنِ، وَيَزْعُمُونَ أَنَّهَا لَهُمْ أَصَابُوا بِهَا الْهُدَى وَمِمَّا تَتْبَعُ الْحَرُورِيَّةُ مِنَ الْمُتَشَابِهِ قَوْلَ اللَّهِ تَعَالَى: {وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ} [المائدة: 44] وَيَقْرَءُونَ مَعَهَا: {ثُمَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ} [الأنعام: 1] فَإِذَا رَأَوُا الْإِمَامَ يَحْكُمُ بِغَيْرِ الْحَقِّ قَالُوا: قَدْ كَفَرَ , وَمَنْ كَفَرَ عَدَلَ بِرَبِّهِ فَقَدْ أَشْرَكَ فَهَؤُلَاءِ الْأَئِمَّةُ مُشْرِكُونَ، فَيَخْرُجُونَ فَيَفْعَلُونَ مَا رَأَيْتَ؛ لِأَنَّهُمْ يَتَأَوَّلُونَ هَذِهِ الْآيَةَ "


(Rivayetin senedini zikrettikten sonra) Said bin Cubeyr, Allahu teala’nın “Kitabın bir kısmı müteşabihtir” kavli hakkında şöyle dedi: Müteşabihe gelince; bunlar insanlar okuduklarında (başka şeylere) benzettikleri (karıştırdıkları) Kur’an ayetleridir. Bu kelimeyi (tevhidi) iddia edenler arasında sapanlar,  bundan dolayı sapmıştır. Her fırka, Kur’an’dan bazı ayetler okumuşlar ve bu ayetlerin kendi lehlerine delil olduğunu ve o ayetler vesilesiyle doğruya isabet ettiklerini ileri sürmüşlerdir. Harurilerin (Haricilerin)  tabi olduğu  müteşabih ayet Allah Azze ve Celle’nin şu kavlidir: “Her kim Allah'ın indirdikleriyle hükmetmezse, işte asıl kâfir olanlar onlardır.” (Maide 44) Onlar bu ayeti, “O küfredenler, yine de (başkalarını) Rablarına denk tutuyorlar” (En’am 1) ayetiyle beraber okuyorlar. Hakka uygun hükmetmeyen bir idareci görünce “Kafir oldu, kafir olan da rabbine denk tutmuş olur, bu idareciler müşriktirler” derler. Böylece huruc (isyan) ederek gördüğün şeyleri yaparlar. Zira onlar bu ayeti tevil etmektedirler.” (Acurri, Eş-Şeria 1/341 no:44 ayrıca İmam Şatıbi, el-İ’tisam Kitap Dünyası Yayınları: 2/206.)

[Zehebi, Siyeru A’lam’in Nubela’da Ebubekir Muhammed bin Huseyn el-Bağdadi el-Acurri hakkında şu ifadeleri kullanmaktadır: İmam, önder, muhaddis, saduk, hayır sahibi, sünnet ve ittiba ehli…]

Görüldüğü üzere Said bin Cubeyr, hakka uygun hüküm vermeyen yöneticileri tekfir etmenin Haricilerin işi olduğunu, onların bu hususta delil aldığı Maide: 44 ayetinin ise (bu mesele ile alakalı) muhkem bir delil olmadığını, müteşabih olduğunu söylemektedir.

Şeyhulislam İbn Teymiyye ise şöyle demektedir:


كَمَا قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَأَصْحَابُهُ فِي قَوْله تَعَالَى {وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ} قَالُوا: كَفَرُوا كُفْرًا لَا يَنْقُلُ عَنْ الْمِلَّةِ وَقَدْ اتَّبَعَهُمْ عَلَى ذَلِكَ أَحْمَد بْنُ حَنْبَلٍ وَغَيْرُهُ مِنْ أَئِمَّةِ السُّنَّةِ

“İbnu Abbas ve ashabı “Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler, kafirlerin ta kendileridir” (Maide: 44) ayeti hakkında “Burdaki küfür, İslam dininden çıkartmayan bir küfürdür” demiş ve bu hususta Ahmed bin Hanbel ve diğer sünnet imamları onlara tabi olmuşlardır” (Mecmu’ul Fetava, 7/312)

Bunlar, “Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler, kafirlerin ta kendileridir” ayetinin büyük küfür manasında alınamayacağı ve burada kasdedilen şeyin İslam’dan çıkartmayan küçük küfür olduğu hususundaki icmayı dile getiren sarih kavillerdir. Şimdi de alimlerin bu icma’ya şahitlik eden münferid sözlerini nakletmek istiyoruz:

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
İbn Kesir (rh.a) bu ayetin tefsirinde şunları nakletmektedir:

“Ali İbn Ebi Talha, Abdullah İbn Abbâs'tan nakleder ki; o, bu âyet konusunda şöyle demiştir : Kim Allah'ın indirdiklerini inkâr ederse, kâfir olur. Kim de kabul edip hükmetmezse, zâlim ve fâsık olur. îbn Cerîr Taberî, bu rivayeti nakletmiştir. Sonra da bu âyetten, ehl-i kitâb'ın veya kitâbta İndirilen hükmü inkâr edenlerin kasdedildiği görüşünü tercih etmiştir.
 
Abdürrezzâk, Sevrî kanalıyla Zekerriyyâ'dan, o da Şa'bî'den nakleder ki: «Kim de Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse» âyeti müslümanlar için indirilmiştir.
İbn Cerîr der ki: Bize İbn el-Müsennâ... Şa'bî'den nakletti ki; «Kim de Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse; işte onlar, kâfirlerin kendileridir.» âyeti müslümanlar hakkındadır. «Kim de Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse; işte onlar, zâlimlerin kendileridir.» âyeti yahûdîler hakkın-dadır. «Kim de Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse; işte onlar, fasıkların kendileridir.» âyeti de hıristiyanlar hakkında nazil olmuştur. Hüseyin ve Sevrî de Zekeriyyâ kanalıyla Şa'bî'den aynı rivayeti nakletmişlerdir. Ayrıca Abdürrezzâk der ki: Bize Ma'mer... Tâvûs'tan nakletti ki; İbn Abbâs'a bu âyet sorulduğunda; bu küfürdür, demiş. İbn Tâvûs babasından naklen der ki: Ancak bu; Allah'ı, melekleri, kitabları ve peygamberleri inkâr anlamındaki küfür gibi değildir.

Sevrî, İbn Cüreyc kanalıyla Atâ'dan nakleder ki; o, şöyle demiş : Küfürden öte küfür, zulümden öte zulüm, fısktan öte fâsıklıktır. Bunu İbn Cerir Taberî nakleder.

 Vekî de... Tâvûs'tan nakleder ki; buradaki küfür, dinden çıkaran küfür değildir, demiştir.
 

İbn Ebi Hatim der ki; Bize Muhammed İbn Abdullah... İbn Abbâs'tan nakletti ki; o, bu âyetteki küfrün gidilen küfür (yolu) olmadığını söylemiştir. Hâkim de Müstedrek'inde, Süfyân îbn Uyeyne'den bu hadîsi nakleder ve; Buhârî ve Müslim'in şartlarına göre sahihtir, ancak tahrîc etmemişlerdir, der.”

İbn Kayyım ise Medaric’us Salikin adlı eserinde küfür çeşitlerini izah ettiği yerde şöyle demektedir:

“Küfür iki çeşittir:
1 - Büyük küfür,
2 - Küçük küfür.
Büyük küfür: cehennemde ebedi kalmayı gerektiren küfürdür.
Küçük küfür ise: ebedi kalma dışında tehdidi hakeden küfürdür.
 
Yüce Allah’ın lafzı mensuh olan:

“Babalarınızdan yüz çevirmeyin. Çünkü bu küfürdür”  (Buhari, 6830) sözü, Peygamberimizin (sallallahu aleyhi ve sellem):

“Ümmetimde varolan iki şey onlar için küfürdür: Bunlar nesebi kötülemek ve ölüye bağırıp çağırarak ağlamaktır.” (Müslim, İman, 121; Müsned, II, 377,441,496 )
 
 “Kim bir kadına arkasından yaklaşırsa Muhammed’e indirileni inkar etmiş olur.” Diğer bir rivayette:

“Kim bir kahine veya arrafa (medyuma) müracaat eder ve onun dediğini tasdik ederse Allah’ın Muhammed’e indirdiğini inkar etmiş olur” (Tirmizi, Tahare, 102; İbn Mace, Tahare, 122; Müsned, II, 408,476)
   
ve “Bazılarınız bazılarının boynunu vurarak benden sonra küfre dönmeyiniz” (Buhari, Edeb, 95; Müslim, İman, 118; Ebu Davud, Sünne, 16; İbn Mace, Fiten, 5 Müsned, II, 85,87,104) hadisleri buna misaldir.

İbn Abbas’ın ve sahabenin çoğunun:

“Kim Allah’ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar kafirlerin ta kendileridir” (Maide, 44) ayeti hakkında ki te’vili budur, İbn Abbas:

“Bu, dinden çıkartan bir küfür değildir. Ancak bu kişinin yaptığı kendisi için bir küfür olmakla birlikte bu küfür Allah’ı ve ahiret gününü inkar edenin küfrüyle aynı değildir” demiştir. Tavus da aynı şeyi söyler.

Ata ise ayeti: “Bu küfrün aşağısında bir küfr, zulmün aşağısında bir zulüm ve fıskın aşağısında bir fısktır” şeklinde tefsir eder.

Ayeti bazıları, Allah’ın indirdiğini inkar ederek hükmetmek şeklinde yorumlar. Bu İkrime’nin görüşüdür fakat tercih edilmemiştir. Çünkü kişi onunla hükmetsin veya hükmetmesin Allah'ın indirdiğini inkar etmek zaten küfürdür.

Bazıları bunu Allah’ın bütün indirdikleriyle hükmetmeyi terk etmek olarak te’vil etmişlerdir. Buna göre tevhid ve İslam’la hükmetmek de buna girer.  (Yani kişi tevhidle hükmetmeyi terkederse kafirdir, diğer hükümleri terkederse kafir olmaz.) Bu da Abdülaziz el-Kinani’nin yorumudur. Bu da aynı şekilde uzak bir te’vildir. Çünkü tehdid, indirilmiş şeriatle hükmetmeyenlerle ilgilidir. Bu ise gerek tamamı gerekse de bir kısmı ile hükmetmeyenleri de içine alır.

Bazıları, kasten herhangi bir bilgisizlik veya yanılgı olmaksızın nassın muhalifi ile hükmetme şeklinde te’vil etmişlerdir. Begavi bunu bütün alimlerden nakletmiştir.

Diğer bazıları bunun ehl-i kitaba işaret ettiğini söylemiştir. Bu da Katade, Dahhak ve başkalarının görüşüdür. Uzak bir te’vil olup lafzın zahirine aykırıdır. Buna itibar edilmez.

Bazıları da bunun dinden çıkartan bir küfür olduğunu ileri sürmüştür.

Doğrusu şudur:

Allah’ın indirdiği dışında bir şeyle hükmetmek, hükmedenin durumuna göre “küçük” ve “büyük” küfür şeklinde ikiye ayrılır. Zira kişi, eğer Allah’ın o olay hakkında indirdiğiyle hükmedilmesinin zorunluluğuna inanmış fakat isyan ederek uygulamamış, buna karşılık cezaya müstehak olduğunu kabul etmişse bu nevi küfür, küçük küfürdür.

Eğer, Allah’ın hükmü olduğuna dair kesin bilgisine rağmen, hükmü uygulamanın vacip olmadığına, istediğini yapmakta serbest olduğuna inanmışsa bu da “büyük küfür” dür. Şayet bunu (uygulamadığı hüküm hakkındaki) cehaletten veya hatadan dolayı yapmışsa bu kimse hatalıdır ve hatalılar gibi muamele görür.


Bunu söylemekten amacımız şudur:

Bütün günahlar küçük küfür nev’indendir ve de taat’la amel etmek manasına gelen şükrün zıttıdır. Yapılan davranışlar ya şükür ya küfür ya da ne şükür ne de küfür ifade eder. En doğrusunu Allah bilir.” (Medaric’us Salikin, 1/344-346)

Tahavi şarihi İbnu Eb’il İzz de şöyle demiştir:

“Allah’ın indirdiklerinden başkası ile hükmetmek, bazen kişiyi dinden çıkartan bir küfür olabilir. Bazen de küçük ya da büyük bir masiyet olabilir. Küfür olması halinde ya az önce sözü edilen görüşlere göre ya mecazi ya da küçük bir küfür olur. Bu da hükmedenin durumuna göre değişir.

Eğer o Allah’ın indirdikleriyle hükmetmenin gereksiz olduğuna inanır ve bu konuda serbest olduğu kanaatini taşıyorsa, yahut o hükmün Allah’ın hükmü olduğuna kesin inanmakla birlikte onu küçümsüyor ise bu büyük küfürdür.

Şâyet Allah’ın indirdikleriyle hükmetmenin farziyetine inanmakla ve o olay ile ilgili Allah’ın hükmünü bilmekle birlikte -cezayı hakkettiğini itiraf etmekle beraber- Allah’ın hükmünü terkederse böyle bir kimse asi günahkardır ve buna mecazi küfür yahut küçük küfür ile kâfir olmuş denilir.

Şâyet o muayyen meselede Allah’ın hükmünü -bütün gayretini ortaya koymak ve Allah’ın hükmünü bilmek maksadıyla bütün çabası ile çalışmakla birlikte- bilemeyecek olup da bu hususta hata ederse; böyle bir kimse hata etmiş ve yanılmış bir kimse demektir. İçtihadı dolayısıyla bir ecir alır, hatası da bağışlanır.” (İbn Ebi’il İzz, Tahavi Akidesi Şerhi, sf 252-253)

Bunların hepsi, Ehli Sünnetin ve Selef-i Salihinin Maide: 44 ayetinin bidat ehlinin anladığı şekildeki lafızcı yorumunu terk ettiğini, bu ayetin bu şekilde bir tefsiriyle sadece Haricilerin ve diğer bidat ehlinin amel ettiğini göstermektedir. Yani bir hakimi sadece Allahın hükmüne muhalif hüküm verdiğinden dolayı tekfir etmek alimlerin icması ile batıldır. Tarih boyunca bidatçi Mutezile ve Hariciler dışında hiç kimse bu ayeti delil alarak zulmeden, Allahın bazı hükümlerini uygulamayı terk eden yöneticileri ve kadıları tekfir etmemiştir. Kısacası mesele, sadece İbn Abbas’a atfedilen bir görüşten ibaret değildir. Bilakis bu Ehli Sünnetin tamamına ait bir görüştür. Bu sebeble İbn Abbas’a atfedilen rivayetin sened itibariyle zayıf olup olmaması hiçbir şey değiştirmez. Bu rivayette geçen “küfrün altında bir küfürdür” kavlini tenkid edenler, aslında bizzat Ehli sünnet akidesine bu tenkidi yöneltmiş olmaktadırlar.

Bunlar, seleften ve de selefi akideye mensup olduğunda şüphe olmayan bazı alimlerden gelen nakillerdir. Alimlerin bu minvaldeki sözleri çoktur. Şimdilik bu kadarıyla yetiniyoruz. Selef haricinde bazı müteahhir alimlerden de ek birkaç nakil zikrederek bu bahsi kapatmak istiyoruz. El-Müfredat adlı meşhur Kur’an lugatinin müellifi Ragıb el-İsfahani Tefsirinde bu ayetle alakalı şöyle demektedir:


وقوله: (وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ)
يتعلق به الخوارج، وزعموا أن التارك لحكم الله على كل حال كافر


“Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler kafirlerdir” ayetine Hariciler sarılmışlar ve Allahın hükmünü terk eden herkesin her zaman kafir olacağını ileri sürmüşlerdir”

Ebu Muzaffer es-Sem’ani  (v. 489) ise Tefsirinde bu ayet hakkında şöyle demektedir:

{وَمن لم يحكم بِمَا أنزل الله فَأُولَئِك هم الْكَافِرُونَ} قَالَ الْبَراء بن عَازِب - وَهُوَ قَول الْحسن -: الْآيَة فِي الْمُشْركين. قَالَ ابْن عَبَّاس: الْآيَة فِي الْمُسلمين، وَأَرَادَ بِهِ كفر دون كفر، وَاعْلَم أَن الْخَوَارِج يستدلون بِهَذِهِ الْآيَة، وَيَقُولُونَ: من لم يحكم بِمَا أنزل الله فَهُوَ كَافِر، وَأهل السّنة قَالُوا: لَا يكفر بترك الحكم، وللآية تَأْوِيلَانِ: أَحدهمَا مَعْنَاهُ: وَمن لم يحكم بِمَا أنزل الله ردا وجحدا فَأُولَئِك هم الْكَافِرُونَ. وَالثَّانِي مَعْنَاهُ: وَمن لم يحكم بِكُل مَا أنزل الله فَأُولَئِك هم الْكَافِرُونَ، وَالْكَافِر هُوَ الَّذِي يتْرك الحكم بِكُل مَا أنزل الله دون الْمُسلم.

“Bera bin Azib “Bu ayet müşrikler hakkındadır” demiştir. El-Hasen’in görüşü de bu doğrultudadır. İbn Abbas ise bu ayet Müslümanlar hakkındadır demiş ve bununla küfrün altındaki küfrü (küçük küfürü) kasdetmiştir. Bil ki Hariciler bu ayetle istidlal ederek şöyle demişlerdir: Kim Allahın indirdiğiyle hükmetmezse işte o (hakiki) kafirdir. Ehli Sünnet ise şöyle demiştir: Bir kişi hükmü terk ettiğinden dolayı tekfir edilmez. Ayetin ise iki açıklaması vardır: Birincisi; kim Allahın indirdiği ile inkar ederek ve reddederek hükmetmezse kafirdir. İkinci açıklama ise kim Allahın indirdiği bütün hükümlerle hükmetmezse onlar kafirlerdir. Zaten kafir, Müslümanların dışında olup Allahın bütün hükümlerini terk eden kişidir.”

[Zehebi’nin Siyeru A’lam’in Nubela’da bahsettiğine göre daha önce Hanefi mezhebine ve kelam ehline yakınken, hacca gittikten sonra hadis ehline yönelmiş ve fıkıhta da Şafii mezhebine intisab etmiştir. Hadis ve sünnet ehlini müdafaa amacıyla eserler kaleme almıştır. Zehebi, kendisini İmam, Allame olarak vasfetmekte ve övgüyle bahsetmektedir.]

Görüldüğü gibi günümüzde de bu ayeti bidat ehlinin anladığı şekilde alıp hükmü terk eden herkesin kafir olacağını savunanlar kendilerinde Haricilikten bir pay olan kimselerdir. Bu zikrettiklerimiz Maide: 44 ayetinin cahillerin anladığı tarzda tefsirinin metruk olduğuna dair icmayı ifade eden kavillerdir. İslam şeriatına bağlı Müslüman yöneticileri bazı konularda nefse uyarak Allahın hükümlerini terk ettikleri için tekfir edenler sadece Havaric ve Mutezile gibi bidat fırkalarıdır. Ehli sünnet uleması da onlara cevab verme sadedinde bu ayette bahsedilen küfrün onların anladığı şekilde olmadığını beyan etmişlerdir. Bu sapık fırkalar daha da ileri giderek nefsine Allahın hükmüyle hükmetmediği gerekçesiyle mürtekib-i kebireyi yani büyük günah işleyenleri tekfir etmişlerdir. Onlara göre mesela içki içen birisi kendi nefsinde Allahın indirdiğiyle hükmetmediği için kafirdir. Asıl itibariyle kendi nefsinde veya ailesinde veyahut da insanlar arasında Allahın herhangi bir hükmünü uygulamayı terk eden kişi arasında bir fark yoktur. Yaptığını helal sayarsa kafirdir, saymazsa değildir. Büyük günah işleyenleri tekfir etmedikleri halde Allahın indirdiğiyle hükmetmeyeni inkar şartı gözetmeksizin büyük küfür manasında tekfir edenler büyük bir çelişki içersindedirler ve bu konuda Haricilerin görüşüne muvafakat etmişler, selefiyle halefiyle bütün ümmetin icmasına ise muhalefet etmişlerdir. Bütün bunlardan dolayı Abdulkadir bin Abdilaziz vb muasır yazarların ve de tabilerinin Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen hakim herhalükarda kafirdir, şeklindeki görüşü savunup bunun küçük küfür olduğunu söyleyen alimleri hatta bizzat Ehli Sünnet akidesini tenkid etmeye yeltenmeleri büyük bir sefihliktir ve cahil cesaretinden başka bir şey değildir. Bu zihniyette olan kimselerin ne selefle ne ehli sünnetle bir bağlantısı yoktur.

Allahın kendilerini şaşırttığı bazı sapmış kimseler, bütün bu naklettiğimiz icmalara ve alimlerin görüşlerine karşı “Alimlerin sözü dinde hüccet değildir, siz ayetin açık hükmünü alimlerin görüşleriyle tahsis ederek alimleri rabb ediniyorsunuz” gibi sözler gevelemekten başka hiçbir izah ve açıklama getiremezler. Alimleri rabb edinmek ancak dinin açık, sarih bir hükmünü alimin sözüne dayanarak terk etmekle sözkonusu olur. İlerde ayrıntılı açıklanacağı üzere kafir kelimesi büyük küfür için de küçük küfür için de kullanılabilen müşterek bir kelimedir. Bu insanların yaptığı konuyla alakalı diğer nassları ve ümmetin icmasını görmezden gelerek ayetin sırf ilk bakışta anladıkları manasına yapışıp ayeti büyük küfür manasına yorumlamaktan ibarettir. Kaldı ki burada sözkonusu olan bir iki alimden nakledilen kapalı birkaç söz değil, bilakis Ehli sünnetin tamamına ait olan açık bir ifade, hatta Ehli Sünnetle bidat ehli arasında alameti farika olan bir akidedir. Güya Kitab’ın hükmünü yalanlamamak için alimleri terk ettiklerini zanneden bu kimseler bu halleriyle Kitap ve Sünnetten sonra üçüncü delil olan ümmetin icmasını yalanlamaktadırlar. Ümmetin icmasını yalanlamak ve ümmetin sapıklık üzere birleştiğini iddia etmek ise icma’nın dinde hüccet olduğunu ifade eden şu Kitap ve Sünnet nasslarını yalanlamak manasına gelir:

“Kim kendisine doğru yol belli olduktan sonra Rasul’e karşı gelir ve müminlerin yolundan ayrılırsa onu döndüğü yolda bırakırız ve cehenneme koyarız, o ne kötü dönüş yeridir” (Nisa: 115)

"Ümmetim dalalet üzerinde birleşmez" (İbni Mâce, Fiten: 8)

"Allah benim ümmetimi dalalet üzerinde toplamaz" (Tirmizi, Fiten: 7 , Dârimî, Mukaddime, 8)
   
"Allahtan, ümmetimi hata üzerinde birleştirmemesini istedim; bunu bana verdi" (Yakın anlam için bkz. Ebu Dâvud, fiten. 1)

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
HÜKMÜ TERKETMENİN KÜÇÜK KÜFÜR OLDUĞU HUSUSUNDAKİ İCMANIN DAYANDIĞI NASSLAR:

Şunun bilinmesi gerekir ki her icma’nın mutlaka Kitap ve Sünnetten dayandığı bir aslı vardır. Bu asıl bazen bilinir, bazen de insanlara gizli kalır. Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen müslüman hakimin küçük küfür işlediği konusunda alimlerin icma etmelerinin de elbette Kitap ve Sünnetten dayandıkları asıllar vardır. Bu asıl ise büyük günah işleyen yani mürtekib-i kebire’nin tekfir edilemeyeceğini beyan eden nasslardır. Yani içki, kumar, zina, adam öldürme gibi günahları işleyen kimseler hangi esasa binaen tekfir edilmiyorsa Allahın hükmünü inkar etmediği halde ona muhalif davranan hakim de aynı delillere binaen tekfir edilmemektedir. Bu hususta Tahavi akidesi şarihi İbn Ebi’il İzz (rh.a) İmam Tahavi’nin "Kıble ehlinden hiçbir kimseyi bir günah sebebiyle -helâl kabul etmediği sürece- tekfir etmez ve: İman ile birlikte günah işleyene günahı zarar vermez, demeyiz." Sözünü izah ettiği yerde şöyle demektedir:

"Burada Tahâvî’nin -Allah ona rahmet etsin- sözleri ile ilgili olarak açıklanması gereken bir husus vardır. O da şudur: Şari’ bir takım günahları "küfür" diye adlandırmıştır. Mesela, Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: "Allah’ın indirdikleriyle hükmetmeyenler kâfirlerin ta kendileridir." (el-Maide, 5/44)

Peygamber -Sallallahu aleyhi vesellem- de şöyle buyurmuştur: "Müslümana sövmek fasıklıktır. Onunla (öldürmek kastıyla) çarpışmak da küfürdür." Bu hadisi İbn Mes’ud -Radıyallahu anh- rivayet etmiş, Buharî ve Müslim’de kitaplarında ittifakla kaydetmişlerdir.

Yine Peygamber -Sallallahu aleyhi vesellem- şöyle buyurmaktadır: "Benden sonra biriniz diğerinizin boynunu vuran kâfirler olarak gerisin geri dönmeyiniz."; "Bir adam kardeşine Ey kâfir! diyecek olursa, onlardan birisi bu ünvanı alır." Bu iki hadis de İbn Ömer -Radıyallahu anh-dan gelmekte olup Buharî ve Müslim tarafından ittifakla rivayet edilmişlerdir.

Yine Peygamber şöyle buyurmaktadır: "Dört husus vardır ki bunlar kimde bulunursa o halis münafık olur. Bunlardan birisine sahip olan kimsede de onu terkedinceye kadar münafıklık özelliklerinden birisi bulunur: Konuşursa yalan söyler, söz verirse sözünde durmaz, ahdettiği vakit yerine getirmez ve tartışırsa haddi aşar." Abdullah b. Amr -Radıyallahu anh- yoluyla gelen bu hadis de Buharî ve Müslim tarafından rivayet edilmiştir.

Peygamber -Sallallahu aleyhi vesellem- bir başka hadiste şöyle buyurmaktadır: "Zina eden, zina ettiği vakit mü’min olarak zina etmez. Hırsızlık yapan, hırsızlık yaptığında mü’min olarak hırsızlık yapmaz. İçki içen, içki içtiğinde mü’min olarak içmez. Bundan sonra da tevbe arz olunur."

Bir başka hadiste de şöyle buyurulmaktadır: "Müslüman ile küfür arasındaki sınır namazı terketmektir." Bu hadisi de Müslim, Câbir -Radıyallahu anh- yoluyla gelen rivayetle kaydetmektedir.

Peygamber buyuruyor ki: "Kim bir kâhine gider de onu tasdik ederse yahut bir kadına arkadan yaklaşırsa Muhammed -Sallallahu aleyhi vesellem-e indirilene küfretmiş olur." Bir başka hadiste şöyle buyurulmaktadır: "Allah’tan başkasının adı ile yemin eden küfretmiş olur." Bu lafzıyla bu hadisi Hakim rivayet etmiştir.

Bir diğer hadiste de şöyle buyurulmaktadır: "Ümmetim arasında iki hususiyet vardır ki bunlar küfürdür: Neseb’lere dil uzatmak ve ölüye ağıt yakmak." ve buna benzer daha bir çok nass.

Buna verilecek cevaba gelince; Ehl-i sünnetin tümü büyük günah işleyen kimsenin -Hariciler gibi- bütünüyle dinden çıkartacak şekilde kâfir olmayacağını ittifakla kabul etmişlerdir. Çünkü kişiyi dinden çıkartacak şekilde kâfir olursa, o takdirde her durumda öldürülmesi gereken bir mürted olur. Kısas hakkına sahip kimsenin, onu affetmesi de kabul edilmez. Zina, hırsızlık ve içki içmek hallerinde de hadlerin uygulanması diye bir şey söz konusu olmaz. Ancak böyle bir görüşün batıl ve fasit olduğu İslam dininin ihtiva ettiği hükümlerden kesin olarak bilinmektedir.

Yine ehl-i sünnet ittifakla şunu kabul ederler: Büyük günah işleyen bir kimse Mutezile’nin dediği gibi iman ve islam’dan çıkmaz küfre de girmez, kâfirlerle birlikte cehennemde ebedi kalmayı da hakketmez. Çünkü Mutezile’nin de bu husustaki görüşü batıldır. Zira Yüce Allah büyük günah işleyen kimseleri mü’minler arasında saymıştır.

Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: "Ey iman edenler! Öldürülenler hakkında üzerinize kısas yazıldı... fakat kime kardeşi tarafından bir şey affolunursa artık örfe uyarak istesin..." (el-Bakara, 2/178) Görüldüğü gibi burada katili iman edenler arasından çıkartmamış, onu kısas talep etme hakkına sahip olan kimsenin kardeşi olarak nitelendirmiştir. Burdaki kardeşlikten kasıt ta hiç şüphesiz din kardeşliğidir.

Bir başka yerde Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: "Eğer mü’minlerden iki grup birbirleri ile çarpışırlarsa onların aralarını düzeltin... mü’minler ancak kardeştirler, o halde iki kardeşinizin arasını düzeltin." (el-Hucurat, 49/9-10)

Kitap ve sünnetin nassları ile icma, zina eden, hırsızlık yapan, zina iftirasında bulunan kimsenin öldürülmeyeceğine delalet etmektedir. Bilakis bunlara had uygulanır. Bu da bu günahları işleyen kimselerin mürted olmadıklarının delilidir.” (İbn Ebi’il İzz, Şerhu Akidet’it Tahaviyye, sf 301-302)

Açıkça görüldüğü gibi bazı günahlara küfür ismini veren nassların dinden çıkartmayan küfür olarak tefsir edilmesinin sebebi ne ise “Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” mealindeki Maide: 44 ayetinin küçük küfür olarak açıklanmasının sebebi de aynıdır. Bu sebeb de İbn Ebi’il İzz’in zikretmiş olduğu şekilde büyük günahları işleyen müminlerin helal addetmedikleri müddetçe kafir olmayacaklarına delalet eden nasslardır. Bunun benzeri daha önce İbn Kayyım’ın Medaric adlı eserinden naklen geçmişti. Hatırlanacağı üzere İbn Kayyım da aynı şekilde Allahın indirdiğinden başkası ile hükmetme konusunu, nasslarda küfür ismi verilen diğer günahlarla beraber zikretmiş ve bu günahlara küfür isminin verilmesinin İslam milletinden çıkartan küfür anlamında olmadığını, bilakis küçük küfür manasında olduğunu izah etmişti. Yukarda konuyla alakalı icmayı kendisinden naklettiğimiz İbn Abdilberr ise günah işleyenlere küfür isnad edenlere karşı zikrettiği  bu icma’nın müstenedini, dayanağını şu şekilde izah etmektedir:

 “Bidat  ehlinden  Hariciler  ve Mutezile gibi bir topluluk, bu konuda sapıtarak bu ve benzer rivayetleri,  günah işleyenleri tekfire delil getirmişlerdir. Allah’ın kitabından, zahiri üzere olmayan ayetleri delil getirmişlerdir. Bunlardan birisi  de: Her  kim  Allah'ın indirdikleriyle hükmetmezse, işte asıl kâfir olanlar onlardır. (Maide 44) ayetidir.” İbnu Abdilberr, ardından İbn Abbas’tan bu ayetin tefsiri ile alakalı nakledilen “kufrun dune kufr” rivayetini zikretmektedir. Ardından da şöyle demektedir:


وَالْحُجَّةُ عَلَيْهِمْ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرَ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ

Bu hususta onlar aleyhine hüccet Allah azze ve celle’nin şu kavlidir:

“Allah kendisine ortak koşulmasını bağışlamaz, bunun dışında kalanı dilediğine bağışlar” (Nisa: 48) (et-Temhid, Abdullah bin Dinar’dan gelen 7. Hadis başlıklı bölüm)

Şevkani de Maide: 44 ayetinin tefsirinde şöyle demektedir:


وَقِيلَ: بِالْكُفَّارِ مُطْلَقًا لِأَنَّ الْمُسْلِمَ لَا يَكْفُرُ بِارْتِكَابِ الْكَبِيرَةِ وَقِيلَ: هُوَ مَحْمُولٌ عَلَى أَنَّ الْحُكْمَ بِغَيْرِ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَقَعَ استخفافا، أو استحلالا

“Bu ayetin mutlak manada kafirlerle alakalı olduğu söylenmiştir, zira müslüman büyük günah işlemekten ötürü tekfir edilemez. Bunun hafife almak veya helal saymaktan ötürü Allahın indirdiğinden başkası ile hükmedenlere hamledileceği de söylenmiştir.” (Feth’ul Kadir tefsiri)

Zaten tevhidin haricindeki amellerin terki ile alakalı genel hüküm, küfür olmaması noktasındadır. Bunun tek istisnası namazdır. Abdullah bin Şakik (ra) şöyle demiştir:


عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ شَقِيقٍ العُقَيْلِيِّ، قَالَ: كَانَ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لاَ يَرَوْنَ شَيْئًا مِنَ الأَعْمَالِ تَرْكُهُ كُفْرٌ غَيْرَ الصَّلاَةِ.

“Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem)’in ashabı namazdan başka hiçbir amelin terkini küfür olarak görmezlerdi” (Tirmizi no: 2622)

Bu hususta daha çok nakil yapılabilir, ancak sözü uzatmamak için bu kadarıyla iktifa ediyoruz. Bütün bunlar, müslüman hakimin bazı meselelerde helal görmeden, hafife almadan, inkar etmeden hükmü terk etmesinin bir masiyet olduğunu, masiyetlerin ise helal addedilmediği müddetçe kişiyi dinden çıkartmayacağını göstermektedir. Yani Allah’ın hükmünü uygulamayı terk eden İslam hakimlerini tekfir edenler, büyük günah işleyenlerin kafir olmadığına delalet eden bütün nassları yalanlamakla karşı karşıyadırlar.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
ŞÜPHELER VE CEVAPLARI

1- Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen İslam hakiminin tekfir edilmemesi hususunda icma olmadığını iddia edenlerin sarıldıkları bazı nakiller:

a) Maide: 44 ayetinin tefsirinde ihtilaf edilmesi:

Bunlardan bazıları Maide: 44 ayetiyle alakalı yukarda İbn Kayyım’dan ve diğerlerinden nakletmiş olduğumuz muhtelif görüşleri öne sürerek şöyle demektedirler: Görüldüğü üzere alimlerden bu ayetin tevili hakkında birçok görüş nakledilmektedir. Şu halde bu ayetin küçük küfür olarak tefsir edilmesi hakkında icma olduğu nasıl ileri sürülebilir? Buna cevaben şöyle denilir: Ayetin tefsiri hakkında alimlerden yapılan farklı açıklamalar ve ihtilaflı görüşler, ancak tefsiri bir ihtilaftır yani ayette kimin kasdedildiği vb hususlardaki bir ihtilaftır. Hiçbir alimden geçmişteki ve günümüzdeki dalalet ehlinin iddia ettiği gibi nefsine uyarak Allah’ın hükmüne uymayı terk eden İslam kadılarının kafir olacağına dair açık bir söz nakledilmemiştir. Keza ayetin kafirlerle alakalı olduğunu söyleyerek bir nevi ayetin büyük küfürden bahsettiğini söyleyen alimlerin sözleri de bizim üzerinde durduğumuz muayyen mesele olan Allahın hükmünü terkeden müslüman yöneticilerin kafir olduğu anlamına gelmez. Zira Maide: 44 ayetinin tefsiri başka bir şey, hükmü terkeden yöneticinin durumu başka bir  şeydir. Alimlerden Allahın hükmünü uygulamayı terk etmek büyük küfürdür manasına gelecek sözlerin sabit olduğu farzedilse bile bu ancak icmaya muhalif şazz bir görüş olarak değerlendirilir. Tıpkı Hanefilerin ameli imandan saymamaları, İbn Abbas’ın muta nikahını helal sayması, seleften bazılarının zalim yöneticilere karşı kılıç çekmeyi helal saymaları bu konular hakkındaki icmayı ortadan kaldırmadığı gibi, hakimin nefsine uyarak Allahın hükmünü terk etmesine küfür dediği farzedilen alimlerin varlığı da yukarda nakletmiş olduğumuz icmaları nakzetmez, ortadan kaldırmaz.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
b) İbn Mesud ve diğerlerinden nakledilen “Hükümde rüşvet küfürdür” sözü:

Günümüzde bazı kimseler İbn Mesud, Ali ve Mesruk (r.anhum ecmain) gibi selef alimlerinden nakledilen “Hakimin hükümde rüşvet alması küfürdür” sözüne yapışarak bu konunun ihtilaflı olduğunu iddia etmeye çalışmışlardır. İbn Kesir bu hususta aynı ayetin tefsirinde şunları nakletmektedir:

“İbn Cerîr der ki: Bize Ya'kûb... Alkame ve Mes'ûd'dan nakletti ki; onlar, Abdullah İbn Mes'ûd'a rüşveti sormuşlar. O da; haramdır, demiş. Onlar, hüküm konusunda (olursa) ne dersin? dediklerinde; o, küfürdür, demiş ve arkasından : «Kim de Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse; işte onlar, kâfirlerin kendileridir.» âyetini okumuş. Süddî der ki: Bu âyetten maksad şudur: Kim de indirdiğim hükümle hükmetmez, kasıdlı olarak onu terkeder ve bilerek çiğnerse, o kâfirlerdendir.”

Bu hususta birkaç ihtimal sözkonusudur:

Birincisi; İbnu Mes’ud’un “Hükümde rüşvet küfürdür” sözünün gerçek küfür anlamında olması gerekmez. Zira küfür kavramı müşterek bir kelimedir, büyük küfür kasdedilmesi mümkün olduğu gibi küçük küfür kasdedilmesi de mümkündür. Mesela bir adam, İbn Abbâs'a, kadınlarla dübüründen temasta bulunmayı sorduğunda İbn Abbâs: «Bana küfürden soruyorsun» diye cevap vermiştir. (Bunu İbn Kesir, Bakara: 223. Ayetin tefsirinde Abdurrezzak’a atfederek nakletmiş ve bu hadîsin isnadı sahihtir, demiştir.) Halbuki kadına arkadan yaklaşmanın dinden çıkartan bir küfür olmadığı icma ile sabittir. Fakat İbnu Abbas, bu amele şari’nin verdiği isim olan küfür ismini koymuştur. Zira İmâm Ahmed ve Sünen sahiplerinin Hammâd İbn Ebu Hüreyre'den naklettiklerine göre: Rasûlullah (s.a.) şöyle buyurmuştur; «Kim hayızlı bir kadınla temasta bulunursa, ya da bir kadınla dübüründen temasta bulunursa, ya da kâhine giderek onun söylediğini doğrularsa Muhammed'e indirileni inkâr etmiş olur.» İbnu Mes’ud (ra)’ın “Hükümde rüşvet küfürdür” sözünün de bu şekilde olması muhtemeldir. Zira hakim, bu ameliyle irtidad etmiş olmasa da Allahu Teala Maide: 44. Ayette onun ameline küfür ismini vermiş ve bu surette olayın vahametini ve şiddetini haber vermiştir. Bu, tıpkı sahihte rivayet edilen “Müslümana sövmek fısk, onu öldürmek küfürdür” hadisinde olduğu gibidir. Allah en doğrusunu bilendir.

İbn Mesud ve diğerlerinden nakledilen rüşvetle alakalı bu sözün küçük küfür manasında kullanıldığına delalet eden karinelerden bir tanesi de bu rivayeti zikreden alimlerin bunu küfür olmadığı halde nasslarda “küfür” olarak isimlendirilmiş olan ameller cümlesinde zikretmeleridir. Mesela İbnu Batta el-İbane’de şöyle bir bab başlığı açmıştır:


بَابُ ذِكْرِ الذُّنُوبِ الَّتِي تَصِيرُ بِصَاحِبِهَا إِلَى كُفْرٍ غَيْرِ خَارِجٍ عَنِ الْمِلَّةِ

Yani “Sahibini dinden çıkartmayan bir küfre sürükleyen günahların zikri” babı

Ardından buna misal olarak yukarda misali verilen nassların arasında İbn Mesud’un sözkonusu rivayetini de zikretmiştir:


حَدَّثَنَا أَبُو شَيْبَةَ عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ جَعْفَرٍ , قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ , قَالَ: حَدَّثَنَا وَكِيعٌ , قَالَ: حَدَّثَنَا حُرَيْثُ بْنُ أَبِي مَطَرٍ , عَنِ الشَّعْبِيِّ , عَنْ مَسْرُوقٍ , قَالَ: قُلْنَا لِعَبْدِ اللَّهِ: مَا كُنَّا نَرَى السُّحْتَ إِلَّا الرِّشْوَةَ فِي الْحُكْمِ , قَالَ عَبْدُ اللَّهِ: «ذَلِكَ الْكُفْرُ»

(…) Mesruk’tan: Abdullah’a dedik ki: Bizler, ayette geçen “suht” ifadesini ancak hükümde rüşvet almak olarak görüyoruz dedik. Abdullah bunun üzerine şöyle dedi: “Bu, küfürdür” (İbn Batta el İbane no: 1003, ayrıca Hallal es-Sunne no:1413 ve devamında bu rivayeti küçük küfürle alakalı eserlerin arasında zikretmiştir.)

İkinci ihtimal; İbn Mesud ve diğerlerinin bunu hakiki küfür anlamında söyledikleri farzedilse bile bu icma’ya muhalif şazz bir görüş olarak değerlendirilir. Zira bunda Haricilerin görüşüne muvafakat sözkonusudur. Bu ayetten hükmü terk etmenin küfür olduğu neticesini sadece Haricilerin çıkartmış oldukları hususu daha önce geçmişti. Bu konu hakkında Kurtubi, ilgili Maide: 44 ayetinin tefsirinde şu açıklamaya yer vermektedir:


قَالَ الْقُشَيْرِيُّ: وَمَذْهَبُ الْخَوَارِجِ أَنَّ مَنِ ارْتَشَى وَحَكَمَ بِغَيْرِ حُكْمِ اللَّهِ فَهُوَ كَافِرٌ، وَعُزِيَ هَذَا إِلَى الْحَسَنِ وَالسُّدِّيِّ

“Kuşeyri demiştir ki: Haricilerin görüşü, rüşvet alarak Allahın hükmünden başkasıyla hükmeden hakimin kafir olacağı doğrultusundadır. Bu görüş Hasen ve Süddi’ye de izafe edilmiştir”

Yani bu alimler hakimin rüşvet alması küfürdür demiş olsalar bile bu Ehli sünnete muhalif bir görüştür ve onlar bu hususta Haricilere yaklaşmış olmaktadırlar. Ancak ismi geçen selef alimlerinin böyle bir hataya düşmeleri uzak bir ihtimaldir. Allahu a’lem.

Ayrıca muteber alimlere ait hiçbir İslami kitapta İbn Mesud ve diğerlerinden nakledilen bu söze dayanarak rüşvet alan hakimin kafir olacağı şeklinde bir hüküm zikredilmemiştir. Bilakis alimler, bu haberi daha çok rüşvetin haram olduğunu isbatlama sadedinde zikretmişlerdir. Mesela İbn Kudame (rh.a) el-Muğni’de “Hükümde Rüşvet Almak” adında bir bölüm açmış ve babın girişinde şöyle demiştir: “Hükümde rüşvet almak ve zekat memurunun rüşvet almasının haram olduğu hususunda ihtilaf yoktur” Ardından da hükümde rüşvet küfürdür, manasındaki selefin sözlerini nakletmiştir. (el-Muğni, Kitab’ul Kada) Bütün bu anlattıklarımız, rüşvetle alakalı sözün tagliz yani sakındırma babından bir söz olması ihtimalini güçlendirmektedir. Doğrusunu Allah bilir.
Günümüzde birtakım kimseler, İbn Mesud’dan nakledilen “hükümde rüşvet küfürdür” sözünü bayraklaştırarak, bu hususta Ehli sünnetin iki görüşü olduğunu ve sahih olan görüşün de rüşvet alarak veya başka sebeblerle şeriata muhalif hüküm veren kadının küfre gireceği yönündeki görüş olduğunu iddia etmektedirler. Bu kimseler, en iyi ihtimalle sözlerinin dinde karşılığının ne olduğunu ve de bu sözün lazımının dinde başka hangi usulleri ihdas etmeye yol açacağını göremeyecek kadar bir körlük içersindedir. Şöyle ki; hükümde rüşvet almanın ve hakka muhalif hüküm vermenin küfür olduğu iddiası birçok netice doğurmaktadır. Öncelikle böyle bir kadı, kafir olur, katli vacib olur, görevinden azledilmesi gerekir, tevbe etmezse ebedi cehennemi hak eder ilh… Kısacası mürtedin hak ettiği ne kadar ceza varsa hepsine müstehakk olur. Şimdi bu noktada soruyoruz: Muteber ehli sünnet alimlerinin bir tanesinden hakka aykırı hüküm veren bir hakimin bu sıfatları hak edeceğine dair bir tek nakil getirilebilir mi? Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyuruyor:


عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " الْقُضَاةُ ثَلَاثَةٌ: وَاحِدٌ فِي الْجَنَّةِ، وَاثْنَانِ فِي النَّارِ، فَأَمَّا الَّذِي فِي الْجَنَّةِ فَرَجُلٌ عَرَفَ الْحَقَّ فَقَضَى بِهِ، وَرَجُلٌ عَرَفَ الْحَقَّ فَجَارَ فِي الْحُكْمِ، فَهُوَ فِي النَّارِ، وَرَجُلٌ قَضَى لِلنَّاسِ عَلَى جَهْلٍ فَهُوَ فِي النَّارِ "، قَالَ أَبُو دَاوُدَ: وَهَذَا أَصَحُّ شَيْءٍ فِيهِ يَعْنِي حَدِيثَ ابْنِ بُرَيْدَةَ الْقُضَاةُ ثَلَاثَةٌ

Abdullah b. Büreyde'nin, babasından rivayet ettiğine göre; Peygamber (s.a) şöyle buyurmuştur:

"Hâkimler üç kısımdır: Biri cennette, ikisi de cehennemdedir. Cennette olan, hakkı bilip ona göre hüküm verendir. Hakkı öğrendiği halde hükm(ün)de zulmeden (hâkimler) ile, hakkı bilmeden insanlar hakkında hüküm veren (hakimler) de cehennemdedir."

Ebû Dâvûd dedi ki: Bu "Hâkimler üç sınıf tır... "diye başlayan İbn Büreyde hadisi, bu mevzuda gelen hadislerin en sağlamıdır. (Ebu Davud, Akdiye: 2 no:3573)

Tirmizi’nin lafzında ise hadisin konumuzla ilgili olan kısmı şu şekildedir:


رَجُلٌ قَضَى بِغَيْرِ الحَقِّ فَعَلِمَ ذَاكَ فَذَاكَ فِي النَّارِ

“Bile bile haksız hüküm veren hakim ateştedir…” (Tirmizi, Ahkâm 3 no: 1322)

Bu hadisin hangi şerhine bakılırsa bakılsın, bile bile hakka muhalif hüküm veren hakimin ebedi cehennemlik olduğunu söyleyen bir tane alime raslamak mümkün müdür? Bilakis alimler, yukarda da bahsi geçtiği üzere hüküm konusunda zulmetmeyi kebair günahlar sınıfı içersinde telakki etmişler ve aksi bir görüş yani bunun küfür olan bir günah olduğu görüşü hiç kimseden nakledilmemiştir. Mesela İmam Zehebi, “Kebair” adlı eserinde Hükümde Rüşvet Almak diye müstakil bab açmış ve orada İbn Mesud’un bu kavlini de nakletmiş fakat bunun dinden çıkartan bir küfür olacağından bahsetmemiştir. Keza onun bir öncesinde “Kötü Kadılar” ünvanıyla bir bab açmış ve şu ayetleri zikrederek söze başlamış:

"Allah'ın indirdikleriyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir." (Maide: 44)
 
"Onlar cahiliyyenin hükmünü mü istiyorlar." (Maide: 50)

Ardından yukarda zikri geçen üç sınıf kadıdan bahseden hadisi zikretmiş fakat bunun dinden çıkartan bir küfür olduğunu asla söylememiştir. Hükümde rüşvet ve hakka aykırı hüküm vermekle alakalı Ehli sünnetin hangi kitabından bakılırsa bakılsın netice değişmeyecektir. Ayrıca Ebu Hureyre (ra) gelen hadiste şöyle denmiştir:


عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: «لَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّاشِيَ وَالمُرْتَشِيَ فِي الحُكْمِ

“Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) hükümde rüşvet alana da verene de lanet etmiştir” (Tirmizi, Ahkam: 9 no: 1336)

Hadis, İbn Mesud’un bahsettiği şeyin aynısından yani hükümde rüşvet alma konusundan bahsetmektedir. Buna rağmen bu hadisin hiçbir muteber şerhinde bu ameli yapan kimsenin kafir olduğu ve ebedi lanete müstehakk olduğu şeklinde bir yoruma raslamak mümkün değildir. Keza, rüşvet alan hakimin küfre girdiğinden ötürü görevden alınacağını da Ehli Sünnetten hiç kimse söylememiştir. Bu hususta Hanefi ulemasından İmam Kasani, Bedayi’us Sanai adlı eserinde şöyle demektedir:


وَهَلْ يَنْعَزِلُ بِأَخْذِ الرِّشْوَةِ فِي الْحُكْمِ؟ عِنْدَنَا لَا يَنْعَزِلُ لَكِنَّهُ يَسْتَحِقُّ الْعَزْلَ فَيَعْزِلُهُ الْإِمَامُ وَيُعَزِّرُهُ

“Hakim, hükümde rüşvet aldığından ötürü azledilir mi? Bizim nezdimizde (doğrudan) azledilmez, fakat (asıl itibariyle) azledilmeyi hak eder. İmam onu azleder ve tazir eder.”

Kasani, ardından konuyla alakalı Hanefilerin muhtelif görüşlerini zikrettikten sonra şöyle demektedir:


وَهَذَا عِنْدَنَا، وَقَالَ الشَّافِعِيُّ - عَلَيْهِ الرَّحْمَةُ: يَنْعَزِلُ وَهُوَ قَوْلُ الْمُعْتَزِلَةِ، وَلَقَبُ الْمَسْأَلَةِ: أَنَّ الْقَاضِيَ إذَا فَسَقَ هَلْ يَنْعَزِلُ أَوْ لَا؟ فَعِنْدَنَا لَا يَنْعَزِلُ، وَعِنْدَ الشَّافِعِيِّ يَنْعَزِلُ، وَبِهِ قَالَتْ الْمُعْتَزِلَةُ لَكِنْ بِنَاءً عَلَى أَصْلَيْنِ مُخْتَلِفَيْنِ: فَأَصْلُ الْمُعْتَزِلَةِ أَنَّ الْفِسْقَ يُخْرِجُ صَاحِبَهُ عَنْ الْإِيمَانِ فَيَبْطُلُ أَهْلِيَّةُ الْقَضَاءِ وَأَصْلُ الشَّافِعِيِّ - رَحِمَهُ اللَّهُ - أَنَّ الْعَدَالَةَ شَرْطُ أَهْلِيَّةِ الْقَضَاءِ كَمَا هِيَ شَرْطُ أَهْلِيَّةِ الشَّهَادَةِ؛ لِأَنَّ أَهْلِيَّةَ الْقَضَاءِ تَدُورُ مَعَ أَهْلِيَّةِ الشَّهَادَةِ، وَقَدْ زَالَتْ بِالْفِسْقِ فَتَبْطُلُ الْأَهْلِيَّةُ وَالْأَصْلُ عِنْدَنَا أَنَّ الْكَبِيرَةَ لَا تُخْرِجُ صَاحِبَهَا مِنْ الْإِيمَانِ، وَالْعَدَالَةُ لَيْسَ بِشَرْطِ أَهْلِيَّةِ الْقَضَاءِ، كَمَا لَيْسَتْ بِشَرْطِ؛ الْأَهْلِيَّةِ الشَّهَادَةُ عَلَى مَا ذَكَرْنَا، وَاَللَّهُ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى أَعْلَمُ.

“Bizim nezdimizde durum böyledir. İmam Şafii (rh.a) ise azledileceğini söylemiştir. Bu aynı zamanda Mutezile’nin görüşüdür. Meselenin başlığı şudur: “Kadı, fasık (günahkar) olduğu zaman azledilir mi azledilmez mi?” Bize göre azledilmez, İmam Şafii’ye göre azledilir. Bunu, Mutezile de söylemiştir. Ancak bunu söylerken dayandıkları esaslar birbirinden farklıdır. Şöyle ki; Mutezile’nin dayanağı şudur: Fısk (günah), sahibini imandan çıkartır ve böylece kadılık ehliyeti iptal olur. İmam Şafii’nin dayanağı ise şudur: Adalet, şahitlik için şart olduğu gibi kadılık için de şarttır. Zira kadılığın şartları şahitliğin şartları ile aynıdır. Şahitlik ise fıskla beraber ortadan kalkar ve şahitlik ehliyeti iptal olur. (Kadılık da böyledir) Bizim dayanağımız ise şudur: Büyük günahlar sahibini imandan çıkartmaz, keza adalet de kaza ehliyeti için şart değildir, daha önce zikrettiğimiz şekilde şahitlik ehliyeti için şart olmadığı gibi… Allah Subhanehu Teala en iyisini bilendir.” (Kasani, Bedayi’us Sanai, 7/17, Kitabu Adab’il Kadi)

Açıkça görüldüğü gibi seleften nakledilen “hükümde rüşvet küfürdür” sözüyle bu manada sadece Mutezile ve Havaric gibi bidat fırkaları amel etmiş ve bunun bir gereği olarak rüşvet veya başka sebeblerle hakka muhalif hüküm veren kadının imandan irtidad ettiği için görevden alınacağını söylemişlerdir.  Zira bütün kıble ehline göre kafirin Müslümanlar arasında hakimlik yapma yetkisi yoktur. Ehli sünnetten rüşvet alan hakimin görevden alınacağını söyleyenler ise bunu sözkonusu kadıyı tekfir ettiklerinden değil, başka sebeblerle söylemişlerdir. Bütün bunlar rüşvet alarak şeriata muhalif hüküm veren kadının kafir olacağını iddia edenlerin Ehli sünnet usulunden ne kadar uzak olduklarını ve bidat ehlinin menhecine de ne kadar yakın olduklarını ortaya koymaktadır. Yeri gelmişken şunu da belirtelim ki bu hadiste geçen kadı, ifadesi insanlar arasında hüküm veren herkesi kapsar. Bu hususta Şeyhulislam İbn Teymiyye, sözkonusu “kadılar üç sınıftır” hadisini zikrettikten sonra şöyle demiştir:


وَالْقَاضِي اسْمٌ لِكُلِّ مَنْ قَضَى بَيْنَ اثْنَيْنِ وَحَكَمَ بَيْنَهُمَا سَوَاءٌ كَانَ خَلِيفَةً أَوْ سُلْطَانًا أَوْ نَائِبًا أَوْ وَالِيًا؛ أَوْ كَانَ مَنْصُوبًا لِيَقْضِيَ بِالشَّرْعِ أَوْ نَائِبًا لَهُ حَتَّى مَنْ يَحْكُمُ بَيْنَ الصِّبْيَانِ فِي الْخُطُوطِ. إذَا تَخَايَرُوا. هَكَذَا ذَكَرَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ ظَاهِرٌ.

“Kadı, iki kişi arasında hakimlik yapan, aralarında hüküm veren herkesi kapsayan bir isimdir. Bu ister halife, ister sultan, ister naib veya vali olsun; veyahut da şeriatla hükmetmek için tayin edilmiş bir kimse veyahut da naibi (vekili) olsun fark etmez. Hatta yazı yazma hususunda çekişen çocukların arasında hükmeden kişi dahi buna dahildir. (Yani kadı statüsündedir) Rasulullah (sav)in ashabı bunu böyle söylemişlerdir, bu husus açıktır”
(Mecmu’ul Fetava, 28/253-254)

Şeyh Hamd bin Atik en-Necdi (rh.a) Şeyhulislam’ın bu sözlerini şöyle açıklamaktadır:


ومراده: أن الصبيان إذا تكاتبوا في ألواحهم ليظهر أيهم أحسن كتابة، ثم عرضوا عليك خطوطهم، لتحكم بينهم بإخبارك أي الخطوط أحسن، فقد جعلوك قاضيا لهم، وحاكما بينهم في هذه المسألة، فيجب عليك العدل والإنصاف؛ فمن حاف وترك العدل، فقد دخل في مسمى القاضي المذموم، المتوعد بالنار؛ كما أن من عدل وأنصف، له نصيب من الوعد المرتب على ذلك

“İbn Teymiye’nin kasdı şudur: Çocuklar, hangisinin daha güzel yazı yazdığını göstermek için levhalara yazı yazıp sonra hangisinin daha güzel yazdığını söyleyerek aralarında hükmetmen için yazılarını sana arzetseler, bu surette seni aralarında kadı tayin etmiş olurlar ve bu meselede seni aralarında hakim yapmış olurlar. İşte bu noktada sana düşen adalet ve insaftır. Her kim de haksızlık yapıp adaleti terk ederse (hadiste) kınanan ve ateşle tehdid edilen kadılar sınıfına dahil olur. Tıpkı bu hususlarda adalet ve insafla hareket edenlerin bu konuda vaat edilen mükafata kavuşacakları gibi…” (Ed-Durar’us Seniyye, 14/232)

Eğer, kadılarla alakalı hadiste hakka muhalif hükmeden kadının ateşe gitmesinden murad kafirlerin gireceği ebedi ateş ise Müslümanlardan kurtulacak çok az kişi vardır, demektir. Bu ise ehli sünnetin bütün esaslarına muhaliftir. Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenlerin İslam milletinden çıkartan küfürle kafir olacağını iddia eden Guluvv ehli, öyle bir usul ihdas etmişlerdir ki bu surette tarih boyunca İslam ümmetinden yönetici, kadı, aile reisi, öğretmen hatta sıradan ferde kadar küfre girmeyecek çok az insan vardır. Çünkü her meselede Allahın rızasına uygun şekilde hükmetmek çok az kişinin başarabileceği bir şeydir. Batıl ehli bütün bu teorileri sırf aşırı mürcieden olan cefa ehline karşı beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerin küfrünü isbatlayabilmek için üretmişlerdir. Halbuki onlar kanun ehlinin tekfirini isbatlamak için sırf La ilahe illallah’ın tefsiri ile yetinselerdi bu onlara yeterdi. Bütün bunlar gösteriyor ki rüşvetle veya başka sebeblerle hakka aykırı hüküm vermenin küfür olduğu görüşü “Ehli sünnetten nakledilen (!) iki görüşten en sahihi olmak bir yana, Ehli sünnetle hiçbir alakası olmayan batıl bir görüştür. Konuyla ilgili seleften nakledilen sözler ise küçük küfür manasında söylenmiştir. Vallahu a’lem.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
c) Şeyh Muhammed bin Abdilvehhab’ın Allahın indirdiği ile hükmetmeyenleri “tağut” olarak vasfetmesi

Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenlerin tekfiri hususunda iki görüş olduğunu iddia edenlerin dayandıkları nakillerden birisi de Şeyh Muhammed bin Abdulvehhab’ın (rh.a) “Tağutun Manası” adlı risalesinde geçen bazı ifadeleridir. Şeyh, “Allah'tan başka ibadet edilen ve kendisine ibadet edilmesine rıza gösteren herkes tağuttur. Tağutlar çoktur. Ancak bunların önde gelenleri beş tanedir” diyerek tağutun belli başlı çeşitlerini saymaktadır. Tağutun beş sınıfından ikisini şöyle zikretmektedir:


الثاني: الحاكم الجائر، المغير لأحكام الله تعالى، والدليل قوله تعالى: {أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلالاً بَعِيداً} [النّساء:60] .
الثالث: الذي يحكم بغير ما أنزل الله، والدليل قوله تعالى: {وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ} [سورة المائدة آية: 44] .


2 - Allah'ın hükümlerini değiştiren zalim idareciler.

Allah (celle celaluhu) şöyle buyuruyor:

"Sana indirilene ve senden öncekilere indirilenlere inandıklarını iddia edenleri görmüyor musun? Reddetmeleri emrolunmuşken tağuta muhakeme olmak istiyorlar. Oysa ki şeytan onları büsbütün saptırmak istiyor." (Nisa: 4/60)

3 - Allah'ın indirdiklerinden başka hükümlerle hükmedenler.

Allah (celle celaluhu) şöyle buyuruyor:

"Kim Allah'ın indirdiğiyle hüküm vermezse, işte onlar kafirlerin ta kendileridirler." (Maide: 5/44)

Muhammed bin Abdulvehhab'ın Ma'na't Tagut adlı risalesinden alıntı burada sona erdi.

Bazıları Şeyh’in Allah'ın indirdiklerinden başka hükümlerle hükmedenleri mutlak olarak tağut diye isimlendirmesinden hareketle, Şeyh’in bu amele ayrım gözetmeksizin küfür hükmünü verdiğini ileri sürmüşlerdir. Halbuki Şeyh Muhammed ve Necd davetinin diğer imamları birçok cahil ahmakın zannettiği gibi kendilerine has mezhepleri olan kimseler değildirler. Bilakis onlar hiçbir konuda Ehli sünnetin benimsediği usul ve menhecin dışına çıkmamışlardır. Maide: 44 ayeti hakkında da Ehli Sünnet imamlarının söylemediği bir şeyi söylemeleri sözkonusu değildir. Bilindiği üzere Şeyh Muhammed’in risaleleri genelde muhtasardır, Şeyh birçok konuda tafsilata girmemiştir. Ancak onun soyundan gelen talebeleri bu tip meselelerde tafsilata girmişlerdir ve Maide: 44 ayeti hakkında aynı selefin sözlerini tekrar etmişlerdir. Misal olarak torunu Şeyh Süleyman bin Abdullah (rh.a) “et-Tavdih an Tevhid’il Hallak” adlı eserinde 140. Sahifeden itibaren bu konuyla alakalı müstakil başlık açmış ve meseleyi Harici ve Mürcii sapmaların arasında vasat bir şekilde açıklamıştır. Keza Abdullatif bin Abdurrahman, Davud bin Cercis’e reddiye olarak kaleme aldığı “Minhac’ut Te’sis” adlı eserinde 255. Sayfa ve devamında konuyu yine yukarda görüşlerini naklettiğimiz imamların menhecine uygun bir şekilde izah etmiş ve küfrun dune kufr sözünün insanlar arasındaki husumetler hakkında hüküm veren kadılar hakkında olduğunu ve ölülere dua etmek vb usul’uddin meselelerine tatbik edilemeyeceğini beyan etmektedir. Şeyh Abdullatif’in sözleri aşağıda tafsilatıyla gelecektir.

Şeyh Muhammed bin Abdulvehhab’ın da bu hususta öğrencilerinden farklı bir görüş benimsediğine dair herhangi bir emare yoktur. Şu halde onun sözü, Allahın indirdiği ile hükmetmeyenlerin büyük küfür olan sınıfı ile alakalıdır. Şeyh’in ikinci maddede “Allahın hükmünü değiştiren zalim yöneticiler” ibaresini kullanmasına dikkat etmek gerekir. Şeyhin bu ikinci maddede tağuta muhakeme ile alakalı Nisa: 60 ayetini delil olarak zikrettiği göz önünde bulundurulursa Allahın indirdiğine muhalif haramı helal, helali haram kılar nitelikte teşride bulunan yöneticileri kasdettiği anlaşılır. Allahın hükmünü değiştirmekten kasıd da budur yani şirk olan teşridir. Bunun ardından da Allahın indirdiğinden başkasıyla hükmedenler demiştir ki bu da değiştirilmiş, mübeddel şeriatla hükmeden tağutları ifade eder. Yani birincisi İslama muhalif kanunları icad eder, diğeri de bunu tatbik eder. Günümüze uyarlayacak olursak birincisine misal yasama, teşri organı olan meclis; ikincisi de yürütme ve yargı organlarıdır. Maide: 44 ayetinin bu şekilde tefsir edilmesi şeriatı değiştiren Yahudilerle alakalı olan nüzul sebebine de muvafıktır. Allahu Teala şöyle buyurmaktadır:


وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ

“Kim, Allahın indirdiği ile hükmetmezse işte onlar kafirlerin ta kendileridir.” (Maide: 44)

İbn Kesir (rh.a) bu ayetin tefsirinde şöyle demiştir:

“Sahîh olan şudur : Bu âyet, zina eden iki Yahudi hakkında nazil olmuştur. Yahudiler, kendi elleriyle Allah'ın kitabını değiştirmişler ve evli kişilerin recmedilmesi emrini tahrif ederek, yüz sopa ve yüzü karaya boyayıp ters-yüz olarak merkebe bindirme şekline çevirmek hususunda aralarında anlaşmışlardı.”

Hafız İbn Hacer’in naklettiğine göre Malikilerden İsmail el-Kadı bu ayet hakkında şöyle demiştir:

 “Ayetlerin zahiri şunu göstermektedir ki her kim onların (Yahudilerin) yaptığı gibi yapar ve Allahın hükmüne muhalif bir hüküm icad edip bunu kendisiyle amel edilen bir din (kanun) haline getirirse sözkonusu tehdit onun için de geçerlidir. Bu ister yönetici isterse de başkası olsun fark etmez…” (Feth’ul Bari, 13/120)

Öyle anlaşılıyor ki Şeyh Muhammed, Maide: 44 ayetini daha çok iniş sebebi olan büyük küfürle alakalı delil göstermiştir. Selef ise ayet, büyük küfürle alakalı olduğu halde ayeti saptırarak Müslümanları tekfir etmeye çalışan dalalet fırkalarına cevap vermek amacıyla ayetteki ifadenin genelleştirilemeyeceğini, ancak Yahudilerin yaptığı gibi yapanların tekfir edileceğini beyan etmişlerdir. Şeyh’in Tağutun Manası adlı risalesinde Allahın indirdiği ile hükmetmemenin büyük küfür olan türünü kasdettiğine delalet eden hususlardan birisi de başka bir yerde tağutun beş çeşidini şu şekilde izah etmesidir:

والطواغيت كثيرة والمتبين لنا منهم خمسة: أولهم الشيطان، وحاكم الجور، وآكل الرشوة، ومن عُبد فرضي، والعامل بغير علم

“Tağutlar çoktur, bizim nezdimizde en çok aşikar olanları ise beş tanedir:

1- Şeytan,
2- Zalim yönetici
3- Rüşvet yiyen

4- Kendisine ibadet edilmesine rıza gösteren
5- İlimsiz amel eden” (Ed-Durar’us Seniyye, 1/137)

Şeyh Muhammed’in burada zalim yöneticileri, ilimsiz amel edenleri tağut olarak vasıflandırması bu amelleri bütünüyle büyük küfür olarak görmesini gerektirmez. Keza buradan rüşvet yiyen hakimlerin de tamamını tekfir ettiği neticesi çıkartılamaz. Şeyh Muhammed burada bu amellerin büyük küfür olan şeklini kasdetmiş olabilir. Veyahut da tağut kelimesini umum manada insanları Allah yolundan saptıran herkesi içine alacak şekilde kullanmış olabilir. Tıpkı İmam Ahmed’in Kitab’uz Zühd adlı eserinde Ömer bin Abdulaziz’den naklettiği şu sözde olduğu gibi:


مَنْ عَمِلَ بِغَيْرِ عِلْمٍ كَانَ مَا يُفْسِدُ أَكْثَرَ مِمَّا يُصْلِحُ

“Kim ilimsiz amel ederse ifsad ettiği (bozduğu), ıslah ettiğinden daha çok olur.” (Kitab’uz Zühd no: 1737, İbn Ebi Şeybe ise Musannef, no: 35192’de el-Hasen’ul Basri’nin sözü olarak nakletmiştir.)

Ancak herhalükarda yukarda naklettiğimiz sözünden Şeyh’in ilimsiz amel eden abidleri ve zalim yöneticileri tekfir ettiğini çıkartmak ne kadar yanlışsa, diğer sözünden de Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen herkesi İslamdan çıkaran küfürle tekfir ettiği neticesini çıkarmak da o kadar yanlıştır. Allahu a’lem.

Yeri gelmişken bir hususa temas etmek istiyoruz. Bu bahsedilen Maide: 44 meselesi ve küfrun dune kufr konusu neden bazı insanların kafasını bu kadar meşgul etmektedir? Günümüz laik demokratik yöneticileri gibi Allahın şeriatını değiştiren tağutların küfrü hakkında bir şüphe mi var ki veyahut da bu hususta “la ilahe illallah”ın haricinde ek bir delile mi ihtiyaç var ki birileri sürekli Maide: 44 ayetinde büyük küfrün kasdedildiğini isbatlamaya çalışmaktadır? Seleften Maide: 44 ayetine büyük küfür diyen kimselerin varlığı isbatlandığında günümüzdeki tağutların kafir olduğu mu isbatlanacaktır? Aksi halde bu isbatlanamazsa günümüz tağutlarının küfründe şüphe mi meydana gelecektir? Selefin Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler dinden çıkartmayan küfürle kafir olmuştur dediği ortaya çıktığında günümüz yöneticileri müslüman mı olacaktır? Onların ameli küçük küfür mü olacaktır? Alimlerin Maide: 44 hakkında küçük küfür demelerinin günümüz tağutlarının vakıasıyla bir alakası var mıdır ki bazı insanlar büyük panik halinde alimlerin sözlerini izah etmeye veya çürütmeye, zayıf olduğunu iddia etmeye çalışmaktadır? Ayrıca bu meselenin ihtilaflı olduğunu isbat etmek neye yarayacaktır? Eğer birilerinin zihninde günümüz tağutlarının küfrü bu ayete dayanıyorsa ve iddialarına göre Allahın indirdiği ile hükmetmemenin küfür olup olmadığında ihtilaf varsa günümüz tağutlarının küfrü alimler arasında ihtilaflı mı olmuş oluyor? Bu soruların cevabı üzerinde düşünüldüğünde bu hususta yapılan tartışmaların ne kadar anlamsız hatta akidede çok tehlikeli sarsıntılara yol açacak cedeller olduğu ortaya çıkacaktır inşallah.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
d) Küfrun dune kufr sözünün yöneticilerle değil, büyük günah işleyenlerle alakalı olduğu iddiası:

Bazı kimseler, Ehli sünnetin Maide: 44 ayetini bidat ehlinin anladığı şekilde almayı reddettikleri ve ayette bahsedilen küfrü küçük küfür olarak görme hususunda icma ettikleri ortaya çıkınca şöyle bir tevile girişmişlerdir: "Ehli sünnetin bu ayeti küçük küfür olarak tefsir etme sebebi haricilerin büyük günah işleyenleri tekfir etmesinin önüne geçmek içindir. Zira onlar günah işleyen kimse nefsine Allahın indirdiğiyle hükmetmemiştir, dolayısıyla kafirdir demişler, ehli sünnet de onlara cevaben böyle bir kimse kafirdir, ancak bu dinden çıkartan küfür değildir diyerek cevab vermiştir."

Buna cevaben deriz ki: Haricilerin bu ayetten yola çıkarak sadece hakka uygun hükmetmeyen hakimleri değil, bütün günah sahiplerini tekfir ettikleri doğrudur. Bu husus yukarda konuyla alakalı icma naklettiğimiz alimlerin açıklamalarından anlaşılmaktadır. Ancak Ehli Sünnet ile Hariciler arasındaki bu tartışmanın Allahın indirdiğinden başkası ile hükmeden yöneticilerle bir alakası olmadığını iddia etmek bütünüyle batıldır. Yukarda naklettiğimiz icma’lar dikkatli okunursa bu husus açıkça görülecektir. Mesela Acurri’nin Said bin Cubeyr’den naklettiği şu sözde olduğu gibi:

Harurilerin (Haricilerin)  tabi olduğu  müteşabih ayet Allah Azze ve Celle’nin şu kavlidir: “Her kim Allah'ın indirdikleriyle hükmetmezse, işte asıl kâfir olanlar onlardır.” (Maide 44) Onlar bu ayeti, “O küfredenler, yine de (başkalarını) Rablarına denk tutuyorlar” (En’am 1) ayetiyle beraber okuyorlar. Hakka uygun hükmetmeyen bir idareci görünce “Kafir oldu, kafir olan da rabbine denk tutmuş olur, bu idareciler müşriktirler” derler. Böylece huruc (isyan) ederek gördüğün şeyleri yaparlar. Zira onlar bu ayeti tevil etmektedirler.” (Acurri, Eş-Şeria 1/341 no:44 ayrıca İmam Şatıbi, el-İ’tisam Kitap Dünyası Yayınları: 2/206.)
 
Görüldüğü gibi Said bin Cubeyr (ra) Haricilerin Maide: 44 ayetinden yola çıkarak hakka muhalif hükümler veren yöneticileri tekfir etmelerini tenkid etmektedir.

Şeyh Abdullatif en-Necdi (rh.a) ise şöyle demektedir:


قال ابن جرجيس: النقل الثلاثون: "قال الشيخ في هذا الكتاب في موضع آخر: "وإذا اعتقد وجوب بما أنزل الله وعلمه في هذه الواقعة وعدل عنه مع اعترافه بأنه مستحق للعقوبة، فهذا عاص، ويسمى كافراً كفراً مجازياً أو كفراً أصغر، وإن جهل حكم الله فيها مع بذل جهده، واستفراغ وسعه في معرفة الحق، فهذا مخطئ له أجر على اجتهاده، وخطؤه مغفور له" انتهى.

كلام الشيخ في الحكم بين الناس والقضاء فيما بينهم من الخصومات، لا فيما يعم أصول الدين، ودعاء الأموات، وسياق كلام الشيخ صريح في هذا، فإن هذه المسألة معروفة مشهورة، كما قال ابن عباس: "كفر دون كفر، وظلم دون ظلم" عند الكلام على قوله تعالى: {وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ} [المائدة: من الآية44] .

“Davud bin Cercis dedi ki: Şeyh İbn Teymiyye bu kitabının başka bir yerinde şöyle dedi: Sözkonusu vakıada Allahın indirdiği ile hükmetmenin gerektiğine inanır, bunu bilir fakat cezaya müstehak bir iş yaptığını itiraf ettiği halde (haktan) saparsa böyle bir kimse günahkardır. Bu kimse küçük küfür veya mecazi küfür manasında kafir olarak adlandırılır. (…)

Cevap: Şeyh’in sözü insanlar arasında hükmetmekle ve aralarındaki davalarda kadılık yapmakla alakalıdır. Bunun usulu din meseleleriyle ve ölülere dua etmekle bir alakası yoktur. Şeyhin kelamının siyakı bu noktada açıktır, bu bilinen ve meşhur olan bir meseledir. Tıpkı İbn Abbas’ın “Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” (Maide: 44) ayeti hakkında söylediği “Küfrün altında bir küfür, zulmün altında bir zulüm” sözü gibi…”
(Abdullatif bin Abdurrrahman, Minhac’ut Tesis, sf 255)

Görüldüğü gibi gerek İbn Abbas’ın, gerekse İbn Teymiye’nin ve diğerlerinin Maide: 44 ayetiyle alakalı yaptıkları tefsir öncelikle insanlara hükmetme pozisyonunda olan kişilerle alakalıdır. Zaten ayetin de gerek siyak ve sibakı, gerekse de nüzul sebebi öncelikle hakimlerle alakalıdır. Bundan dolayı alimlerin ayetle alakalı kullanmış oldukları küçük küfür sözünü sadece şahsi günahlara hamletmenin bir dayanağı yoktur. Kaldı ki daha önce de açıkladığımız gibi Allahın indirdiğinden başkası ile hükmetmek, masiyetler cümlesindendir. Velev ki alimlerin sözleri masiyetlerin kişiyi dinden çıkartmayacağı ile alakalı Haricilere verilmiş bir cevap olsa dahi hakla hükmetmeyen hakimin fiili de büyük günahlardan birisi olduğu için yine küçük küfür kapsamında değerlendirilir. Esasında bu husus açıktır ve daha önce ayrıntılı izah edilmişti.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
2- Lugat yönünden bazı itirazlar ve elif lam ile marife olan küfür kelimesinin büyük küfür manasında olduğu iddiası

Bu hususta söz söyleyen bazı kimseler küfür kavramının Maide: 44 ayetinde el-Kafirun şeklinde elif-lam harf-i tarifi ile beraber kullanıldığını ve küfür, şirk vb kavramlar bu şekilde marife olarak geldiğinde büyük küfür manasına geleceğini söylemişlerdir. Buna delil olarak da namazın terkiyle alakalı gelen hadislerde küfür ve şirk kavramlarının elif lam ile marife olmasının namazın terkinin büyük küfür olduğuna delalet ettiği hususunu zikretmişlerdir. (Misal olarak bkz. Murat Gezenler, Hakimiyet Mefhumu, sf 147 vb)
 
Mesela namazı terk etmenin küfür olduğunu beyan eden şu hadiste olduğu gibi:


«إِنَّ بَيْنَ الرَّجُلِ وَبَيْنَ الشِّرْكِ وَالْكُفْرِ تَرْكَ الصَّلَاةِ»

“Kişi ile (el-kufr) küfür ve şirk (eş-şirk) arasında namazın terki vardır” (Muslim, İman: 35)
 
Evvela küfür, şirk, nifak gibi kavramlar marife olarak geldiğinde bu kavramların hakiki anlamı olan büyük küfür, büyük şirk, büyük nifak kasdedilir şeklinde her zaman tatbik edilen mutlak bir kaide biz bilmiyoruz. Böyle genel bir kaideyi daha önce hangi alim zikretmiş ve her meseleye olduğu gibi tatbik etmiştir, bunun ortaya konması gerekir. Bilakis nasslarda bunun zıddı olan kullanımlar mevcuttur. Mesela, Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) riya yani ibadetlerde gösteriş yapmakla alakalı şöyle buyurmuştur:


«أَلَا أُخْبِرُكُمْ بِمَا هُوَ أَخْوَفُ عَلَيْكُمْ عِنْدِي مِنَ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ؟» قَالَ: قُلْنَا: بَلَى، فَقَالَ: «الشِّرْكُ الْخَفِيُّ، أَنْ يَقُومَ الرَّجُلُ يُصَلِّي، فَيُزَيِّنُ صَلَاتَهُ، لِمَا يَرَى مِنْ نَظَرِ رَجُلٍ»

“Size benim katımda sizin için Mesih Deccal’dan daha çok korktuğum bir şeyi haber vereyim mi? Biz evet, dedik. Bunun üzerine şöyle buyurdu: Gizli şirktir. (eş-Şirk’ul Hafiyy) Bir adam kalkıp namaz kılar ve başka bir adam onu görünce namazını güzelleştirir” (İbn Mace, no: 4204)

Görüldüğü gibi riya ile alakalı şirk kelimesi elif-lam takısıyla gelmiştir fakat riyanın dinden çıkartan bir şirk olmadığı icma ile sabittir.

Küfür kavramının elif-lam’la geldiği halde küçük küfür manasında kullanılmasına misal ise yukarda İbn Kesir’den nakletmiş olduğumuz İbn Abbas’ın sözüdür. Hallal’ın es-Sunne adlı eserinde naklettiğine göre O şöyle demişti:


قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ: ثنا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ: ثنا مَعْمَرٌ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ: سُئِلَ ابْنُ عَبَّاسٍ عَنِ الَّذِي يَأْتِي امْرَأَتَهُ فِي دُبُرِهَا؟ قَالَ: هَذَا يَسْأَلُنِي عَنِ الْكُفْرِ

“İbn Abbas’a hanımına arkasından yaklaşan kişi hakkında sorulduğunda şöyle dedi: Bu bana küfürden (an’il kufri) soruyor!” (Hallal, es-Sunne no: 1428; Nesai, es-Sünen’ul Kubra (5/321/9004); İbn Batta, el-İbane no: 1015, Beyheki, Şuab’ul iman (4/355/5378) İbn Abbas- Tavus- İbn Tavus- Ma’mer bin Raşid- Abdurrezzak ilh.. senediyle rivayet etmişlerdir. Ma’mer bin Raşid’in el-Cami adlı eserinde (11/442/20953) no’lu hadis.)

Burada İbn Abbas kadına arkadan yaklaşma fiilini el-kufr diye vasfetmesine rağmen, alimlerden hiç kimse bunun büyük küfür olduğunu söylememiştir.

Keza yine Hallal’ın Said bin Museyyeb kanalıyla mürselen naklettiğine göre Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur:


قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ: ثنا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، قَالَ: ثنا سَعْدٌ يَعْنِي ابْنَ سَعِيدٍ، قَالَ: سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيِّبِ، يَقُولُ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الْكُفْرُ مَنِ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ نَسَبِهِ، أَوْ تَرَكَ شَيْئًا مِنْ نَسَبِهِ وَإِنْ صَغُرَ

“Kendi nesebinden başkasını iddia etmek veya nesebinden az da olsa bir şeyi terk etmek (beri olmak) küfürdür (el-kufru).” (Hallal, es-Sunne, no: 1664)

Kişinin kendi soyunu inkar etmesinin dinden çıkartan bir küfür olmadığı icmaen sabit olduğu halde bu amel marife olarak (el-kufru) şeklinde ifade edilmiştir. Görüldüğü gibi küfür ve şirk kavramlarının marife olarak kullanılması her zaman islamdan çıkartan küfür ve şirk manasında olmasını gerektirmez. Esasında bu elif-lam meselesine gerek olmadan küfür, şirk gibi kavramlar hatta genel manada bütün nasslar aksine delalet eden bir karine yoksa büyük küfür manası üzere alınır. Bizimse burada küfür lafzını dinden çıkartan küfür şeklinde tefsir etmemize mani olan Kitap, Sünnet ve İcma’dan muhtelif karineler vardır. Bunları daha önce açıklamıştık.

Bazıları bu hususta Şeyhulislam İbn Teymiyye’nin “Şerh’ul Umde” adlı eserinde geçen bir ifadesini kendilerine delil almaktadırlar. İbn Teymiye burada namazı terk etmenin dinden çıkartan büyük küfür olduğunu izah ederken, buna dair delil ve karineleri zikrettiği yerde şöyle bir ifade kullanmıştır:


الثاني: أن ذلك الكفر منكر مبهم مثل قوله وقتاله كفر هما بهم كفر وقوله كفر بالله وشبه ذلك وهنا عرف باللام بقوله ليس بين العبد وبين الكفر أو قال الشرك والكفر المعروف ينصرف إلى الكفر المعروف وهو المخرج عن الملة


“Sözkonusu hadislerde bahsedilen küfür nekre ve mübhem yani belirsiz olarak gelmiştir. Mesela şu hadislerde olduğu gibi;
 (Müslümanla savaşmak) bir küfürdür,وقتاله كفر
 Bu ikisi onlar için bir küfürdür,هما بهم كفر
 (Nesebten beri olmak) Allah hakkında bir küfürdür,كفر بالله
Namazla alakalı hadiste ise küfür kavramı elif-lam ile marife olarak gelmiştir:
ليس بين العبد وبين الكفر أو قال الشرك والكفر
Yani kul ile küfür (el-kufr) arasında veya şirk (eş-şirk) arasında (namazın terkinden başka bir şey) yoktur. Ma’ruf (belirli) olan küfür, ma’ruf olan, bilinen küfre yorumlanır ki bu da dinden çıkartan küfürdür.” (Şerhu’l-Umde, Namaz bölümü s.82)
 
Şimdi İbn Teymiyye’nin bu sözlerini Maide: 44 ayetinin büyük küfre delalet ettiğine dair bir şahit olarak getirenlerin unuttukları bir şey var ki o da şudur: Şeyhulislam’ın bizzat kendisi yukarda da geçtiği üzere “Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler kafirlerdir” ayetinin selef imamları nezdinde küçük küfür olarak tefsir edildiğini söylemektedir. Hatta Şerh’ul Umde’de alıntı yaptığımız yerin bir öncesinde namazı terk etmenin büyük küfür olmadığını söyleyenlerin getirdikleri delilleri zikrederken bu ayetle alakalı İbn Abbas’ın meşhur “küfrun dune kufr kavlini de zikretmiştir. Şöyle diyor:


فإن قيل هذا محمول على كفر دون كفر كما قال ابن عباس في قوله تعالى: {وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ} {وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ} {فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ} إنه كفر دون كفر وظلم دون ظلم وفسق دون فسق وكما قال النبي صلى الله عليه وسلم: "والشرك في هذه الأمة أخفى من دبيب النمل

“Eğer denilirse ki (namazla alakalı) bu hadislerde geçen küfür, tıpkı İbn Abbas’ın “Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler kafirlerin, zalimlerin, fasıkların ta kendileridir” ayetiyle alakalı söylediği gibi küfrün altında bir küfür, zulmun altında bir zulüm ve fıskın altında bir fısktır. Ayrıca Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)’in şu kavli gibidir “Bu ümmetteki şirk (eş-şirku) karıncanın ayak sesinden daha gizlidir”

Daha sonra yukarda da çokça misali geçen buna benzer masiyetlere küfür ismini veren çeşitli hadisleri zikrettikten sonra şöyle demektedir:


وربما قال بعض الناس يحمل على كفر النعمة أو على المبالغة والتغليظ في الشرك لأن الكفر الناقل عن الملة والشرك الذي لا يغفره الله والنفاق الموجب للدرك الأسفل من النار لا يثبت بمجرد هذه الأفعال عند أحد من أهل السنة لكن عند الخوارج والمعتزلة الذين تأولوا ظاهر هذا الكلام على وفق رأيهم واعرضوا عما سواه مما يفسره ويبين معناه الذي هو خلاف الإيمان.
قيل الكفر المطلق لا يجوز أن يراد به إلا الكفر الذي هو خلاف الإيمان لأن هذا هو المعنى الشرعي ولا سيما إذا قوبل بالإيمان فإنه يجب حمله على ذلك ثم لو صح هذا في بعض المواضع فهنا إنما أراد به الكفر المخالف للإيمان كما نص عليه في الحديث وكما سيأتي تفسيره أن شاء الله تعالى


“Bazı insanlar şöyle demektedirler: (bu hadisler) nimete nankörlük veya mübalağa veyahut da şirkten sakındırma (tağliz) manasında yorumlanır. Çünkü Ehli sünnet imamlarının hiç birisi nezdinde bu sayılan ameller vasıtasıyla dinden çıkaran küfür ve Allahın bağışlamayacağı şirk ve de cehennemin en alt tabakasına girmeyi gerektiren nifak sabit olmaz. Ancak Hariciler ve Mutezile bu sözlerin zahirini kendi görüşlerine uygun şekilde tevil etmişler ve bunun haricinde yapılan açıklamaları reddetmişler ve bu nassları imanın zıddı (olan küfür) manasında açıklamışlardır.

Buna cevaben şöyle denilir: “Küfür kelimesinin mutlak olarak kullanıldığı yerlerde imanın zıddı olan (bildiğimiz) küfrün haricindeki bir mananın murad edilmesi mümkün değildir. Çünkü küfür kelimesinin şer’i manası budur. Bilhassa da imanın karşıtı olarak zikredildiğinde bu manaya hamledilmesi gerekir. Sonra bu (küfür kelimesinin bilinen manası haricinde yorumlanması) bazı yerlerde doğru olsa bile burada (yani namazın terki konusunda) imanı ortadan kaldıran küfür manasında kullanılmıştır. Hadiste böyle sabit olmuştur. Bunun açıklaması ilerde inşallah gelecektir.” (Şerhu’l-Umde, Namaz bölümü s.80)

Açıkça görüldüğü üzere Şeyhulislam (el-kafirun şeklinde) bizzat elif lam harf-i ta’rifi ile gelmesine rağmen Maide: 44 ayetinin küçük küfür şeklinde tefsir edilmesine itiraz etmemekte, keza gizli şirkle alakalı hadisin “eş-şirku” şeklinde marife olarak geldiği halde küçük şirk manasında yorumlanmasını da reddetmemektedir. Diğer hadislerde nekre olarak geçen küfür lafzının küçük küfür olarak yorumlanmasına zaten bir itirazı yoktur. Aslında Şeyhulislam’ın ifadeleri üzerinde iyi düşünülürse ister marife gelsin ister nekre gelsin, küfür kelimesi hakkında aslolanın dinden çıkartan küfür manasında kullanılması olduğunu ancak bazı yerlerde bunun haricindeki manalarda da kullanılabileceğini ifade ettiği görülür. Namazın terkiyle alakalı hadiste küfür kelimesinin elif-lam takısıyla gelmesini ise sadece ek bir karine olarak zikretmektedir. Bu, hadiste geçen küfür lafzının büyük küfür manasında olduğuna dair getirdiği 10 tane delilden sadece bir tanesidir. Aksi takdirde elif-lam takısıyla gelen küfür, her zaman büyük küfür manasındadır şeklinde mutlak bir kaide olsaydı bunun Maide: 44 ayetine, gizli şirkle alakalı hadislere, keza yukarda nakletmiş olduğumuz kadına arkadan yaklaşmayı ve soyunu inkar etmeyi küfür olarak vasıflandıran hadislerin de büyük küfür manasında yorumlanması gerekirdi. Fakat icma bunun zıddına olduğu için İbn Teymiyye de dahil hiç kimse böyle bir yoruma gitmemiştir. Şeyhulislam, namaz konusunda ise bilakis sahabenin icması bunun büyük küfür olduğuna delalet ettiğinden dolayı buradaki küfür kelimesinin ma’rife olarak gelmesini de göz önünde bulundurarak ve diğer karinelerden hareketle namazı terk etmenin dinden çıkartan küfür olduğu neticesine varmıştır.  (Meselenin tafsilatı için İbn Teymiyye, Şerh’ul Umde, 71-95)

Kısacası elif-lam ile marife olarak gelen küfür kelimesi her zaman büyük küfür manasında kullanılır, şeklinde mutlak bir kaidenin varlığını iddia etmek, ilimle alakası olmayan cahilce bir sözdür. Allahın dinine alternatif yeni şeriatlar ihdas etmiş olan tağutların küfrü akıl sahipleri nezdinde gayet açıkken bunu böyle örümcek ağından daha zayıf delillere dayandırmaya çalışmak tevhid akidesine yapılmış en büyük ihanetlerden birisidir. Çünkü bu anlayışa göre sanki bu tağutların küfrü ancak bir nahiv kaidesiyle ve ayetler üzerinde yürütülen tefsir münakaşalarıyla yahut da çeşitli rivayetlerin zayıflığı ve sahihliği üzerinde yürütülecek tetkiklerle isbatlanmaya çalışılacak kadar hafi ve kapalıdır! Bu böyle olmadığına göre, İslama muhalif kanunlar çıkartan tağutların küfrü bizzat kelime-i tevhidin kendisinden anlaşılacak kadar açık olduğuna göre bu türden gereksiz münakaşalarla ayette geçen küfrün büyük küfür olduğunu isbatlamaya çalışmak ve hatta oradan hareketle müslüman yöneticileri de tekfir edecek neticelere ulaşmak merdud ve fasid bir istidlal yöntemidir. Vallahu a’lem.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
3- NAKİL CİHETİNDEN BAZI İTİRAZ VE İDDİALAR

İbn Abbas’ın “Kufrun dune kufr” kavlinin rivayet yolu açısından zayıf olduğu iddiası:

Bazı kimseler, İbn Abbas (rh.a)’dan nakledilen “kufrun dune kufr” sözünün senedinin zayıf olduğunu ileri sürerek Allahın indirdiği herhangi bir hükmü uygulamayı terk eden İslam kadısının kafir olacağını ve bunun küçük küfür olmadığı görüşünü delillendirmeye çalışmışlardır. Buna verilecek mücmel cevap öncelikle şu olacaktır: Bu iddiacılar hükmü terk etmenin büyük küfür olmadığı kavlinin tek dayanağı sanki İbn Abbas’tan nakledilen bu sözmüş gibi ve de bu sözün senedi zayıf olduğu takdirde Ehli sünnetin bu görüşü iptal olacakmış gibi hareket etmektedirler. Halbuki yukarda gayet vazıh bir şekilde ortaya koyduğumuz gibi İslam hakiminin muayyen bir meselede Allahın hükmünü uygulamamasının dinden çıkartmayan bir fısk ameli olduğu hususu Kitap, Sünnet ve İcma’dan muhkem delillere istinad etmektedir ve hatta onun ötesinde bu, Ehli sünnetin bir akidesidir ve de Ehli sünnetle bidat fırkaları arasında adeta alamet-i farika olmuş bir meseledir. İbn Abbas’tan nakledilen “Bu, küfrün altında bir küfürdür” sözü sadece Ehli sünnetin icma ettiği bu hususu destekleyen ek bir karinedir. Bu karinenin iptal olmasıyla bu kavlin dayandığı diğer deliller iptal olacak değildir. Ama bizler yine de avamdan ve ilim talebesi ünvanı taşıyan kimselerden birçoğunun zihnini meşgul eden bu şüpheyle alakalı açıklamalarda bulunmaya çalışacağız inşallah.
Şimdi öncelikle tenkidlere konu olan İbn Abbas rivayetini sened ve metin olarak nakledeceğiz. Sözkonusu hadisi Hakim, Müstedrek’te şu şekilde rivayet etmektedir:


3219 - أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْمَوْصِلِيُّ، ثنا عَلِيُّ بْنُ حَرْبٍ، ثنا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ حُجَيْرٍ، عَنْ طَاوُسٍ، قَالَ: قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا: إِنَّهُ " لَيْسَ بِالْكُفْرِ الَّذِي يَذْهَبُونَ إِلَيْهِ إِنَّهُ لَيْسَ كُفْرًا يَنْقِلُ عَنِ الْمِلَّةِ {وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ} [المائدة: 44] كُفْرٌ دُونَ كُفْرٍ «هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحُ الْإِسْنَادِ وَلَمْ يُخْرِجَاهُ»
[التعليق - من تلخيص الذهبي] 3219 - صحيح

Ahmed bin Suleyman el-Mevsili-Ali bin Harb-Sufyan bin Uyeyne-Hişam bin Huceyr-Tavus isnadıyla İbn Abbas (ra) şöyle demiştir: “Bu sizin zannettiğiniz küfür değildir, o İslam milletinden çıkartan küfür değildir “Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” (Maide: 44) Bu, küfrün altında bir küfürdür (Kufrun dune kufr)” (Hakim, Müstedrek no: 3219’da rivayet etmiş ve şöyle demiştir: Bu hadisin isnadı sahihtir, fakat Buhari ve Muslim onu rivayet etmemişlerdir. Zehebi de hadisin sahih olduğunu beyan etmiştir. Ayrıca Beyheki, Sünen’ul Kubra, no: 15854’de aynısını rivayet etmiştir.)


Görüldüğü gibi Hakim ve Zehebi hadisin sahih olduğunu beyan etmişlerdir. Bu açıkça göstermektedir ki bu hadis, zayıf olduğunda ittifak edilmiş bir rivayet değildir. Muasır bazı kimseler senedde yer alan Hişam bin Huceyr el-Mekki’nin zayıf olduğuna dair birtakım kavilleri zikrederek hadisin sahih olmadığını söylemektedirler. Hişam da aynı şekilde zayıf olduğunda ittifak edilmiş bir ravi değildir. Alimlerden onu zayıf gören de var da sika gören de vardır. Şimdi sırf kendi görüşlerini isbat edebilmek adına bu İbn Abbas hadisine tan edenler, hadisin ravilerinden Hişam bin Huceyr hakkında alimlerin söylediği şu tarz sözlere sarılmışlardır:

Ukayli, ed-Duafa’ul Kebir adlı eserinde Sufyan bin Uyeyne’nin şöyle dediğini nakletmiştir: “Ondan başkasının nakletmediği hadisleri ondan almayız” İmam Ahmed’in oğlu Abdullah’ın naklettiğine göre Yahya bin Main onun çok zayıf olduğunu söylemiştir. Abdullah, babası Ahmed’in ise onun hakkında “zaif’ul hadis” dediğini nakletmiştir. Fakat aynı yerde İmam Ahmed’in onun hakkında şöyle dediğini de nakletmiştir: “O kuvvetli değildir” Abdullah bunun üzerine ona “O zayıf mıdır” diye sordu Ahmed cevaben “Öyle de değildir” dedi.  (Ukayli, ed-Duafa’ul kebir no: 1947) İbn Hacer el-Askalani de et-Takrib’de onun hakkında “Saduktur lakin evham yapar” demiştir. (Takrib’ut Tehzib, no: 1788, 1/572)

Hişam bin Huceyr’i cerhe tabi tutan bu alimlerin yanı sıra başka alimler ise onu tevsik etmiş ve güvenilir saymışlardır. Mesela İbn Şubrume onun hakkında “Mekke’de onun gibisi yoktur” demiştir. İbn Sa’d bu haberi senediyle naklettikten sonra şöyle demiştir: Bundan kasıd, Hişam bin Huceyr’dir. O, sikadır ve kendisine ait birçok hadisi vardır. ( İbn Sa’d, Tabakat no: 1585) Zehebi ise Mizan’ul İtidal’de Yahya bin Main ve Yahya bin Said el-Kattan’ın onu zayıf saydığına dair haberleri naklettikten sonra şöyle demiştir: “Başkaları onu güvenilir saymıştır. Buhari ve Muslim de onu hüccet saymışlardır. Tavustan rivayette bulunmuş, İbn Cureyc ve İbn Uyeyne ondan rivayet etmişlerdir. Acli onun hakkında “Sika ve sünnet sahibi” demiştir. Ebu Hatim ise “Onun hadisi yazılır” demiştir. (Zehebi, Mizan no: 9219)

Görüldüğü gibi Hişam, hakkında ihtilaf edilen bir ravidir. Ancak Zehebi’nin de belirttiği gibi Şeyhayn onun hadisleriyle ihticac etmiştir. Tesbit edebildiğimiz kadarıyla Buhari’nin ondan naklettiği 1 adet , Muslimin ise 4 adet hadis vardır.  (Buhari no: 6720;  Muslim no: 7’de iki hadis ve 1246, 1654) Buhari ve Muslim’in güvenilir addettiği bir raviden nakil yaptığı için hiç bir hadis imamına dil uzatmaya inkar etmeye mahal yoktur. Her nedense Hişam bin Huceyr hakkında alimlerden nakledilen bazı cerh lafızlarını nakleden bu şüpheciler, onu tadil ve tevsik eden, tezkiye eden nakilleri ise görmezlikten gelmektedir. Bu bile bu şahısların sırf taassubla hareket ettiğini göstermek için yeter de artar bile.

Hadisin diğer bir ravisi olan Sufyan bin Uyeyne’ye gelince esasında Ehli sünnetin bu kadri yüce imamı hakkında konuşmayı bile zaid addediyoruz.   Ancak İbn Hacer’den onun tedlis yaptığına dair nakilde bulunanlar her nedense İbn Hacer’in onun hakkındaki şu ifadelerini görmezden gelmektedir:


ثقة حافظ فقيه إمام حجة إلا أنه تغير حفظه بأخرة وكان ربما دلس لكن عن الثقات

“Sika, hafız, fakih, imam, hüccet…Yalnız ömrünün sonlarına doğru hafızası değişmiştir. Arasıra tedlis yaptığı olmuştur. Ancak güvenilir ravilerden tedlis yapmıştır” (Takrib’ut Tehzib, no: 2451)

Görüldüğü gibi Hafız, Sufyan bin Uyeyne’nin faziletlerini naklettikten sonra onun ancak sikalardan tedliste bulunduğunu ifade etmiştir. Halbuki işitmediği bir raviden bizzat işitmiş gibi rivayette bulunmak manasına gelen tedlis daha çok zayıf ravilerden rivayet ettiğini gizlemek için yapılır. Veliyyuddin ibn’ul-İraki de bundan dolayı onun tedlisle meşhur olduğunu söylemekle beraber “an’ane” yoluyla yaptığı rivayetlerin kabul edileceği hususunda ittifak olduğunu nakletmiştir.  (El-Mudellisin, no: 22) Halbuki ehlince malum olduğu üzere müdellis (tedlis yapan) ravilerin “an” diyerek sema’yı (işitmeyi) zikretmeden naklettikleri rivayetlere güvenilmez. Sufyan’ın tedlisinin kabul edildiğini İbn Abdilberr de et-Temhid’in mukaddimesinde beyan etmiştir. Bu hususta İbn Hibban (rh.a) “Sahih”inin mukaddimesinde müdellisin rivayetinin kabul edilmeyeceğini izah ettikten sonra bunun tek istisnasının Sufyan bin Uyeyne olduğunu zikretmiştir. “Allahumme” diyerek hayretini ifade ettiği bu mesele hakkında şöyle demiştir:


اللهم إلا أن يكون المدلس يعلم أنه ما دلس قط إلا عن ثقة فإذا كان كذلك قبلت روايته وإن لم يبين السماع وهذا ليس في الدنيا إلا سفيان بن عيينة وحده فإنه كان يدلس ولا يدلس إلا عن ثقة متقن ولا يكاد يوجد لسفيان بن عيينة خبر دلس فيه إلا وجد الخبر بعينه قد بين سماعه عن ثقة مثل نفسه والحكم في قبول روايته لهذه العلة وإن لم يبين السماع فيها كالحكم في رواية ابن عباس إذا روى عن النبي صلى الله عليه وسلم ما لم يسمع منه.

“Allahım! Müdellisin ancak sikalardan tedlis yaparak naklettiği kesin olarak bilindiği takdirde velev ki sema’ı açıkça beyan etmese de rivayeti kabul edilir. Bu durum dünyada sadece Sufyan bin Uyeyne’ye nasib olmuştur! Şüphesiz o, tedlis yapardı ve ancak sağlam ve sika kimselerden tedlis yoluyla rivayet ederdi. Sufyan’ın tedlis yoluyla rivayet edip de sonradan aynı haberi kendisi gibi sikalardan sema’ı tasrih ederek nakletmediği hiçbir haber mevcut değildir. İşte bu illetten dolayı onun rivayeti hakkındaki hüküm, kabul edilmesi yönündedir. Bu tıpkı İbn Abbas’ın Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)’den bizzat işitmediği halde yaptığı rivayetlerin kabul edilmesi gibidir” (  Sahihu İbn Hibban (el-İhsan) 1/161, Thk: Arnavut, Muesseset’ur Risale, Beyrut 1408 (1988))

Açıkça görüldüğü üzere sırf “Kufrun dune kufr” rivayetini gözden düşürmek için Sufyan bin Uyeyne hakkındaki tedlis ithamını nakledip de onun müdellis olmasının yaptığı rivayetlerin kabulune engel teşkil etmediği hususunu nakletmeyenler müdellis sıfatına daha çok layıktırlar. Sufyan bin Uyeyne’nin ömrünün sonuna doğru ihtilata yani karıştırmaya başladığına dair nakledilenlere gelince; şüpheciler bu hususta da yine tek taraflı nakilde bulunmuşlardır. Öncelikle Zehebi gibi bazı alimler, Sufyan’ın ihtilata maruz kaldığı görüşüne katılmamışlardır. Zehebi, Mizan’da bu hususta geniş açıklamalarda bulunur. Sufyan hakkındaki bu rivayetin kaynağı ise Yahya bin Said el-Kattan’ın şu sözüdür: “Şehadet ederim ki Sufyan 197 senesinden itibaren ihtilata (rivayetleri karıştırmaya) başlamıştır. Bu sene ve sonrasında her kim ki ondan (hadis) işittiyse onun sema’ı (işitmesi) hiçbir şey değildir” Hatib, bu haberi naklettikten sonra aynı yerin devamında Sufyan’ın 198 senesinde vefat ettiğini haber vermektedir ki buna göre Sufyan bin Uyeyne’nin ihtilata maruz kalması toplam 1 sene sürmüştür.  (Hatib el-Bağdadi, Tarihu Bağdad, no: 4717)Zehebi, Mizan’da bu ihtilat meselesini uzak ihtimal olarak görmekle beraber şunları da söylemektedir: “Bu (1 senelik) zaman zarfında ondan Muhammed bin Asım işitmiştir. Zannı galibimce altı hadis imamının şeyhleri ondan bu tarihten önce rivayet etmiştir. Vefat ettiği 198 senesinde ise onunla hiç kimse karşılaşmamıştır. Zira o hacdan döndükten 4 ay sonra vefat etmiştir.” (Zehebi, Mizan no: 3328)

Salahuddin el-Alai (v. 761) ise ondan bu ihtilat döneminde Muhammed bin Asım el-Asbahani’den başka hiç kimsenin hadis işitmediğini zikrettikten sonra şöyle demiştir: Alimlerden hiç birisi Sufyan bin Uyeyne’yle ihticac etme, onu hüccet sayma konusunda duraksamamıştır” (Alai, Muhtelitin, no: 19)
 
Nitekim Buhari, Muslim, Ebu Davud ve diğer hadis mecmuaları onun rivayetleriyle dolup taşmaktadır. Öyle görülüyor ki Sufyan bin Uyeyne’nin hadislerini reddetmek alimlerin değil ancak günümüzdeki bazı kendini bilmez cahillerin işidir! Allaha hamdolsun ki bu vesileyle ilme ihanet edenlerin gerçek yüzü bir kez daha ortaya çıkmıştır! Bizim bu konuda sözü uzatmamızın gayesi sırf kendi fasid mezheplerine aykırı gelen birtakım hadis ve asarı reddetmek gayesiyle tedlis ve tahrifte bulunarak bu hadislerin ravilerine dil uzatmaya çalışan batıl ehlinin iç yüzünü gözler önüne sermektir. Öyle ki duyduğumuz kadarıyla bilhassa bazı ülkelerde sırf kufrun dune kufr kavlini reddetmek gayesiyle işi İbn Abbas (ra)’a dil uzatmaya kadar vardıran zındıklar türemiştir. Halbuki bizzat Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem)’in kendisi hakkında “Allahım ona Kuranın tevilini öğret!”  (  Buhari no: 75) diye dua ettiği İbn Abbas’a da tan edilecekse geriye din namına ne kalır! Bu vesileyle okuyucuyu bu tip kelamcıların kitaplarını okumamaları ve sözlerine kulak vermemeleri hususunda tekrar uyarmak istiyoruz.

Şunu iyi bilin ki bu insanların gayesi hakkı aramak değildir. Bilakis bu kimseler –bütün dalalet ehlinin vasfı olduğu üzere- nefislerinin hoşuna giden her hadisi ve seleften gelen her nakli benimserler; hoşlarına gitmeyen her şeyi ise çeşitli bahanelerle reddederler ve bu konuda haddi aştıkça aşarlar. Sırf görüşlerini isbat etmek için dil uzatmadıkları bir alim, yıkmadıkları bir usul kalmaz. Halbuki Ehli sünnet imamlarının kitaplarını mütalaa edenler, imamların bir görüşü çürütmek için sadece o görüşün istinad ettiği rivayetlerdeki zaafı ortaya koymakla yetinmediklerini, bilakis rivayetin tenkidini yaptıktan sonra “eğer sahih olduğu farzedilse bile bu rivayet şu sebeblerden dolayı bu görüşe delil olmaz” diyerek zayıf addettikleri rivayeti dahi izah etmeye çalıştıklarını bilir. Muhakkik alimlerin usulu budur. Mutaassıb cahiller ise kendi görüşlerine ters düşen bütün nakilleri didik didik edip en ufak bir açık bulduklarında onu bayraklaştırırlar! Ey okuyucu her kim böyle taassub içersinde hareket ediyorsa bil ki ondan kolay kolay bir hayır gelmez…

Bu insanlar şek ve şüphe içinde beşeri kanunlarla hükmeden yöneticilerin kafir olmadığını ileri süren muasır Mürcie’nin iddiaları karşısında çaresiz kalmakta ve rasullerin ortak daveti olan tevhidi anlamadıkları için İbn Abbas’ın kavlinin zayıf olduğunu isbatlayarak laik yöneticilerin küfrünü isbat edeceklerini zannetmektedirler. Halbuki tevhidi anlamış olsalardı Allahın hükmüne muhalif teşride bulunan kanun ehlinin tağut olduğunu anlayacaklar ve bu hususta hiçbir alimin ihtilaf etmediğini de fıkh edeceklerdi. Allah bütün bu guluvv ve cefa ehline hidayet etsin ve bunlara karşı verilen mücadeleyi günahlarımıza keffaret kılsın. Amin.


Son olarak hadisin ravilerinden Ahmed bin Suleyman el-Mevsili konusuna değinmek istiyoruz. O, bu hadisi Ali bin Harb’ten rivayet etmiştir. Mevsili hakkında kaynaklarda bu isimle bir kayıt gördüğümüz kadarıyla yoktur. Teracim ve tabakat kitaplarında isminin farklı kaydedilmiş olması mümkündür. Zehebi, Siyerinde Ebubekr Ahmed bin Suleyman el-Abadani isimli bir zattan bahsetmekte ve bu zatın Ali bin Harb el-Mevsili’den rivayette bulunduğunu söylemektedir. Hakim ve Beyheki’nin bu hadisi kendisinden rivayet ettikleri zat bu olmalıdır. Zehebi Ali bin Harb’i ise sika olarak vasfetmektedir. Hatib el-Bağdadi, Tarihu Bağdad’da şöyle demektedir: “Ashabımızdan bazıları Ahmed bin Suleyman’a delilsizce hücum etmektedirler. Halbuki onun bütün hadisleri istikamet üzeredir. Ali bin Harb’ten rivayet ettiği bir hadis müstesna, onda hata etmiştir”Ardından bu zatın rivayet etmiş olduğu cennetle alakalı bir hadis üzerinde durmaktadır. Hatib ayrıca onun hakkında Muhammed bin Yusuf el-Kattan’ın “Saduktur. Ancak çok küçük yaşta hadis dinlemeye başlamıştır” dediğini nakletmektedir. (Tarihu Bağdad, no: 2131) Doğrusunu Allah bilir.

Hakim’in rivayet etmiş olduğu hadisin isnadı ve ravileri bu şekildedir. Velev ki hadisin bu isnadının zayıf olduğu farzedilse bile bunun benzeri bir çok rivayet sözkonusudur. Öncelikle Maide: 44 ayetiyle alakalı “Kufrun dune kufr” sözü İbn Abbas’ın haricinde Ata, Tavus gibi birçok selef aliminden nakledilmiştir. İbn Abbas’tan ise aynı manayı ifade eden farklı lafızlarla nakledilmiştir. Taberi sözkonusu ayetin tefsirinde bunu şu şekilde rivayet etmektedir:


حَدَّثَنَا هَنَّادٌ , قَالَ: ثنا وَكِيعٌ , وَحَدَّثَنَا ابْنُ وَكِيعٍ , قَالَ: ثنا أَبِي , عَنْ سُفْيَانَ , عَنْ مَعْمَرِ بْنِ رَاشِدٍ , عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ , عَنْ أَبِيهِ , عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ: {وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ} [المائدة: 44] قَالَ: «هِيَ بِهِ كُفْرٌ , وَلَيْسَ كُفْرًا بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ»

Hunad-Veki-Sufyan-Ma’mer bin Raşid-İbn Tavus-Tavus kanalıyla İbn Abbas’ın “Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” ayetiyle alakalı şöyle dediğini nakletmiştir: “O, (bu fiili yapan için) bir küfürdür (inkardır) fakat bu Allahı, meleklerini, kitaplarını, rasullerini inkar etmek değildir.”

Bu rivayet zincirinde geçen bütün isimler meşhur İslam imamlarıdır. Görüldüğü gibi içinde Hişam bin Huceyr bulunmayan daha sahih bir senedle İbn Abbas’ın “kufrun dune kufr” sözününün bir benzeri rivayet edilmiştir.

Taberi devamında Hasen- Ebu Usame- Sufyan- Ma’mer- İbn Tavus- Tavus- İbn Abbas tarikiyle şunu nakletmektedir:

حَدَّثَنِي الْحَسَنُ , قَالَ: ثنا أَبُو أُسَامَةَ , عَنْ سُفْيَانَ , عَنْ مَعْمَرٍ , عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ , عَنْ أَبِيهِ , قَالَ: قَالَ رَجُلٌ لِابْنِ عَبَّاسٍ فِي هَذِهِ الْآيَاتِ: {وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ} [المائدة: 44] فَمَنْ فَعَلَ هَذَا فَقَدْ كَفَرَ؟ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ: إِذَا فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ بِهِ كُفْرٌ , وَلَيْسَ كَمَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَبِكَذَا وَكَذَا "

Bir adam İbn Abbas’a “Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” ayeti hakkında şöyle dedi: “Bunu yapan kafir olur mu?” İbn Abbas cevaben şöyle dedi: “Bunu yaptığında o kişi için küfür olur. Ancak Allahı, meleklerini, ahiret gününü ilh… inkar eden gibi değildir” (Taberi tefsiri no: 12053-12054 thk: Şakir)

Ancak tahrifçi zihniyet burada da devreye girmiş ve sıhhati açısından itiraz getiremedikleri İbn Abbas’ın bu sözüne olmadık manalar yüklemişlerdir. Kimi tedlisçiler de sözün ikinci kısmı olan “Allahı, meleklerini, kitaplarını, rasullerini inkar etmek değildir” kısmını görmezden gelmişlerdir. Ve demişlerdir ki İbn Abbas bu şahsın fiilinin küfür olduğunu söylüyor! Sözün ikinci kısmı hatırlatıldığında ise İbn Abbas’ın bundan kasdının küfrün dereceleri olduğunu söylemek olduğunu iddia etmişlerdir. Buna göre “Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen kadı da dinden çıkıp kafir olmuştur ancak onun küfrü mertebe bakımından Allahı, meleklerini, kitaplarını inkar edenin küfrü gibi değildir. Fakat neticede ikisi de kafirdir!” Bu son derece uzak ve çarpık tevilin seleften hiçbir dayanağı yoktur, bu kimseler hiçbir alimin İbn Abbas’ın bu kavlini onlar gibi izah ettiğini isbat edemez. Ayrıca alimlerin bu sözü zikrederken kullandıkları bazı ifadeler ümmet nezdinde bu kavlin nasıl anlaşıldığını ortaya koymaktadır. Taberi Maide: 44 ayetinin tefsirinde İbn Abbas’ın bu sözünü şu başlık altında nakletmiştir:


وقال آخرون: بل عنى بذلك: كفرٌ دون كفر، وظلمٍ دون ظلم، وفسقٌ دون فسق.
ذكر من قال ذلك

“Başkaları da şöyle demiştir: Bu ayette kasdedilen küfrün altında bir küfür, zulmün altında bir zulüm, fıskın altında bir fısktır. Bunu söyleyenlerin zikri”
Böyle dedikten sonra selef müfessirlerinden kufrun dune kufr sözünü ve de İbn Abbas’ın “O, (bu fiili yapan için) bir küfürdür (inkardır) fakat bu Allahı, meleklerini, kitaplarını, rasullerini inkar etmek değildir.” Sözlerini nakletmektedir. Keza İbnu Batta el-İbane’de, Mervezi Ta’zimu Kadr’is Salat, Hallal es-Sunne adlı eserlerinde bütün bu kavilleri küçük küfürle alakalı bölümlerde zikretmişlerdir. Kısacası, İbn Abbas’ın Maide: 44’le alakalı bu kavli de “küfrün altında bir küfürdür” kavliyle aynı manaya gelmektedir.

Böylelikle Allaha hamdolsun muhaliflerin Ehli sünnetin sahip olduğu muayyen bir meselede nefsine uyarak Allahın hükmünden başkasıyla hükmeden İslam kadısının küçük küfür işlediği akidesine nakil cihetinden yaptıkları bir takım itirazları gücümüz oranında defetmeye çalıştık. Velhamdulillahi rabbil alemin.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
4- AKİDE VE MENHEC YÖNÜNDEN İTİRAZLAR

Bu bölümde inşaallah hükmü terkeden İslam kadısının küçük küfür işlediği yönünde selefin icmasından ve genel manada Ehli sünnetin menhecinden habersiz olan bazı kimselerin Maide: 44 ayetinin küçük küfür olarak tefsir edilmesini Mürcie ve Cehmiye'ye has bir usul olarak görmeleri veya nasslara muhalif bir görüş olarak addetmelerine karşı verdiğimiz cevapları zikredeceğiz.

Alıntı yapılan:  İtirazcı
Bismillah site tarafindan maide 44 -de istihlal sarti oldugunu iddia ediliyor, ama ehli sunnet inancinda ليس الاستحلال من شروط الكفر بل هو من انواع الكفر yani istihlal (helal gorme) kufrun sartlarindan degil aksine kufrun cesitlerindendir.(mesela zina eden kisinin zinayi helal gorerek yapmasi).istihlali kufrun sartlarindan kabul edenler cehmiyye akidesine sahib kisiler neden?cunku eger istihlal-i kufrun sartlarindan kabul edersen o zaman dine soven birisinin helal gorup gormedigini sorman gerek(simdi biride tamamda istehza kufrun cesitlerinden tevbe 65 66 diye bilir inshaallah ) ,.sitenizde paylasdiginiz seyh muhammed bin abdilvehhabin tagutun manasi ile ilgili risalede iki cesit hakim tagut zikr ediliyor 1.الثاني : الحاكم الجائر المغير لأحكام الله، Allahin koydugu hukumleri "degisen" zalim yonetici (beseri kanunlarla yonetenler mesela ) 2.الثالث : الذي يحكُم بغير ما أنزل الله،Allahin indirdigi ile hukmetmeyen birisi.hic maide 44 -de istihlali sart kosan kisi bunu dusundumu? seyh Allahin hukumlerin tam degisen batil hukmlerle hukm vereni zikr etdikden hemen sonra Allahin indirdigi ile hukmetmeyen kimseyi zikr ediyor .mesela islam devletinde hakim evliyken zina yapmis olduguna recm cezasi hukmu vermiyor bi sey uydurarak recim cezasin uygulamiyor ve bu ameliyle kufre giriyor bunu neden boyle anlamiyorsunuz? biri cikar derse ya tamamda sen evinde Allahin hukmuylemi hukm veriyorsun cevaben derim ki bazi hukmler var bunlar Kadi-nin isi el kesme recm ve baska hukmler gibi.

Rahman ve Rahim olan Allahın adıyla,

Küfür ameli işleyen kimsenin kafir olması için istihlal şartını koşanların Cehmiye olduğu doğrudur. Ehli sünnete göre küfür ameli işleyen bir kimsenin kafir olması için onu helal sayması gerekmez. Mesela puta secde eden, tağuta muhakeme olan, dinle alay eden vs. Ancak küfür olmayan, haram olan fiilleri işleyen tekfir edilmesi için o fiili kalbiyle veya diliyle veyahut da ameliyle helal saymış olması gerekir. İşte Allahın hükümlerinden bir hükmü terk etmek de bu şekilde haram olan bir fiildir ve Müslüman bir kadı mesela muayyen bir şahsa recmi uygulamasa veya kısas uygulamasa bundan dolayı kafir olmaz, yaptığı işi helal saymadıkça…Bu, ehli sünnetin selefiyle halefiyle üzerinde ittifak ettiği bir hükümdür. Eğer bundan dolayı bizi Cehmi olmakla suçlayacaksanız, başta sahabe ve tabiin olmak üzere bütün selefi cehmilikle suçlamış olduğunuzun inşallah farkına varırsınız.

Maide: 44. Ayetle alakalı herhangi bir tefsir kitabına bakın, sizin Cehmilik olarak gördüğünüz düşünceyi göreceksiniz. Mesela İbn Kesir tefsirinden bakalım:

«Kim de Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse; işte onlar, kâfirlerin kendileridir.» Berâ İbn Âzib, Huzeyfe İbn Yemmân, Abdullah İbn Abbâs, Ebu Miclez, Ebu Recâ, İkrime, Ubeydullah, Hasan el-Basrî ve diğerleri derler ki: Bu âyet, ehl-i kitâb hakkında nazil olmuştur. Ayrıca Hasan el-Basrî; bu, bizim üzerimize de vâcibtir, diye ekler. Abdürrezzâk Süf-yân es-Sevrî kanalıyla İbrahim'den nakleder ki; o, bu âyetlerin İsrâil-oğulları hakkında nazil olduğunu söylemiş ve aynı hususların bu üm­met için de geçerli olduğunu bildirmiştir. Bunu İbn Cerîr de rivayet der.

Ayrıca İbn Cerîr der ki: Bize Ya'kûb... Alkame ve Mes'ûd'dan nak­letti ki; onlar, Abdullah İbn Mes'ûd'a rüşveti sormuşlar. O da; haram­dır, demiş. Onlar, hüküm konusunda ne dersin? dediklerinde; o, küfür­dür, demiş ve arkasından : «Kim de Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse; işte onlar, kâfirlerin kendileridir.» âyetini okumuş. Süddî der ki: Bu âyetten maksad şudur: Kim de indirdiğim hükümle hükmetmez, kasıdlı olarak onu terkeder ve bilerek çiğnerse, o kâfirlerdendir.

Ali İbn Ebu Talha, Abdullah İbn Abbâs'tan nakleder ki; o, bu âyet konusunda şöyle demiştir : Kim Allah'ın indirdiklerini inkâr ederse, kâfir olur. Kim de kabul edip hükmetmezse, zâlim ve fâsık olur. îbn Cerîr Taberî, bu rivayeti nakletmiştir. Sonra da bu âyetten, ehl-i kitâb'ın veya kitâbta İndirilen hükmü inkâr edenlerin kasdedildiği görüşünü tercih etmiştir.

Abdürrezzâk, Sevrî kanalıyla Zekerriyyâ'dan, o da Şa'bî'den nakleder ki: «Kim de Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse» âyeti müslümanlar için indirilmiştir.

İbn Cerîr der ki: Bize İbn el-Müsennâ... Şa'bî'den nakletti ki; «Kim de Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse; işte onlar, kâfirlerin kendileri­dir.» âyeti müslümanlar hakkındadır. «Kim de Allah'ın indirdiğiyle hük­metmezse; işte onlar, zâlimlerin kendileridir.» âyeti yahûdîler hakkın­dadır. «Kim de Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse; işte onlar, fasıkların kendileridir.» âyeti de hıristiyanlar hakkında nazil olmuştur. Hüseyin ve Sevrî de Zekeriyyâ kanalıyla Şa'bî'den aynı rivayeti nakletmişlerdir. Ayrıca Abdürrezzâk der ki: Bize Ma'mer... Tâvûs'tan nakletti ki; İbn Abbâs'a bu âyet sorulduğunda; bu küfürdür, demiş. İbn Tâvûs baba­sından naklen der ki: Ancak bu; Allah'ı, melekleri, kitabları ve pey­gamberleri inkâr anlamındaki küfür gibi değildir.

Sevrî, İbn Cüreyc kanalıyla Atâ'dan nakleder ki; o, şöyle demiş : Küfürden öte küfür, zulümden öte zulüm, fısktan öte fâsıklıktır. Bunu İbn Cerir Taberî nak­leder.

 Vekî de... Tâvûs'tan nakleder ki; buradaki küfür, dinden çıkaran küfür değildir, demiştir.

İbn Ebu Hatim der ki; Bize Muhammed İbn Ab­dullah... İbn Abbâs'tan nakletti ki; o, bu âyetteki küfrün gidilen küfür (yolu) olmadığını söylemiştir. Hâkim de Müstedrek'inde, Süfyân îbn Uyeyne'den bu hadîsi nakleder ve; Buhârî ve Müslim'in şartlarına göre sahihtir, ancak tahrîc etmemişlerdir, der.

İbn Kayyım Medaric’us Salikin adlı eserinde küfür çeşitlerini izah ettiği yerde seleften buna benzer görüşleri nakletmiş ve şöyle demiştir:

“Allah’ın indirdiği dışında bir şeyle hükmetmek, hükmedenin durumuna göre “küçük” ve “büyük” küfür şeklinde ikiye ayrılır. Zira kişi, eğer Allah’ın o olay hakkında indirdiğiyle hükmedilmesinin zorunluluğuna inanmış fakat isyan ederek uygulamamış, buna karşılık cezaya müstehak olduğunu kabul etmişse bu nevi küfür, küçük küfürdür.

Eğer, Allah’ın hükmü olduğuna dair kesin bilgisine rağmen, hükmü uygulamanın vacip olmadığına, istediğini yapmakta serbest olduğuna inanmışsa bu da “büyük küfür” dür. Şayet hiç bilgisi yok veya yanlışlık yapmışsa bu hatalıdır ve hatalılar gibi işlem görür.”

Tahavi şarihi İbnu eb’il İzz de şöyle demiştir:

“Allah’ın indirdiklerinden başkası ile hükmetmek, bazen kişiyi dinden çıkartan bir küfür olabilir. Bazen de küçük ya da büyük bir masiyet olabilir. Küfür olması halinde ya az önce sözü edilen görüşlere göre ya mecazi ya da küçük bir küfür olur. Bu da hükmedenin durumuna göre değişir.

Eğer o Allah’ın indirdikleriyle hükmetmenin gereksiz olduğuna inanır ve bu konuda serbest olduğu kanaatini taşıyorsa, yahut o hükmün Allah’ın hükmü olduğuna kesin inanmakla birlikte onu küçümsüyor ise bu büyük küfürdür.

Şâyet Allah’ın indirdikleriyle hükmetmenin farziyetine inanmakla ve o olay ile ilgili Allah’ın hükmünü bilmekle birlikte -cezayı hakkettiğini itiraf etmekle beraber- Allah’ın hükmünü terkederse böyle bir kimse asi günahkardır ve buna mecazi küfür yahut küçük küfür ile kâfir olmuş denilir.

Şâyet o muayyen meselede Allah’ın hükmünü -bütün gayretini ortaya koymak ve Allah’ın hükmünü bilmek maksadıyla bütün çabası ile çalışmakla birlikte- bilemeceyek olup da bu hususta hata ederse; böyle bir kimse hata etmiş ve yanılmış bir kimse demektir. İçtihadı dolayısıyla bir ecir alır, hatası da bağışlanır.”

Bunlar, seleften ve de selefi akideye mensup olduğunda şüphe olmayan bazı alimlerden gelen nakillerdir. Bunların tafsilatı yukarda geçmişti. Şimdi Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen hakimin bunu inkar etmeden yaptığı takdirde kafir olmayacağını söyleyenler Cehmi ise o zaman bütün ümmet Cehmiye’ye mensup demektir ki bundan Allaha sığınırız. Allah rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) “Ümmetim dalalet üzere birleşmez” buyurmuştur. Alimler bu sözleri İslam şeriatına bağlı olup da bazı meselelerde nefsine uyarak Allahın hükmünü uygulamayı terk eden hakimlerle alakalı söylemişlerdir. Yoksa günümüzdeki gibi İslam şeriatı dışındaki şeriatlara bağlanarak o uydurma kanunlarla hüküm veren yöneticilerin durumu bellidir. Bu yöneticiler zaten Allahın hükümlerini bazen dilleriyle bazen de amelleriyle yalanlamaktadırlar. Bunların islama inanmadıklarının en büyük delili fiiliyatta Muhammed (as)’ın şeriatından başka şeriatlara bağlanmaları ve ona göre hüküm vermeleridir. Bunlar neshedilmiş Tevrat ve İncile göre hüküm veren papazlardan bile daha kötü durumdadır.

Aslında alimlerin bu sözlerini anlamayıp onları Cehmilikle suçlayanlarda Cehmiye’nin izleri vardır. Çünkü istihlal (helal sayma), küfür (inkar) gibi kavramları sadece kalben helal sayma, kalben inkar etme olarak anlayanlar Cehmiye mensuplarıdır. Alimlerin “Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenleri yaptığı işi helal saymadığı müddetçe tekfir etmeyiz” gibi sözlerini sadece kalben helal saymaya hasredip alimleri tenkid etmeye kalkışanlar günümüzde yaygın olan Cehmi ve Mürcii düşüncenin etkisinden kurtulamamışlardır. Halbuki Ehli sünnet usulunu anlamış olan birisi istihlal, inkar gibi kavramları duyduğu zaman bunları kalbin inkarıyla sınırlamaz, dilin inkarını ve azaların amel yoluyla inkarını da göz önünde bulundurur.

Şeyh Muhammed’in sözlerine gelince biz onun selefin icmasına aykırı bir görüşe sahip olacağına ihtimal vermeyiz. Kendisi bir çok yerde Ehli sünnet alimleri ne diyorsa kendisinin de aynı akideye sahip olduğunu beyan etmiştir. Allahın indirdiği ile hükmetmeyen kişi tağuttur, sözü doğrudur. Allahın şeriatını değiştiren kimse nasıl tağutsa o değiştirilmiş şeriatla insanlara hüküm veren kimse de tağuttur. Geçmişte Yesak’ı ihdas eden Cengiz, tağut olarak vasfedildiği gibi Yesak kanunuyla insanlara hükmeden Tatarlar da tağut ve kafir olarak vasfedilmiştir. Günümüzde beşeri kanunlarla hükmeden hakimlerin durumu da böyledir. Şeyh'in sözleriyle alakalı geniş açıklama yukarda yapılmıştır.

Bu itirazcılara vereceğimiz muhtasar, özet cevab bu şekildedir. Şimdi bundan sonra muhaliflerin şu soruların cevabını vermesi gerekmektedir:

1-İbnu Abbas, Ata, Tavus, İbn Cerir et-taberi gibi seleften veya selefe yakın dönemde yaşamış olan imamlar ve de İbn Kayyım, İbnu Ebil İzz gibi haleften olan selefi alimler ve burada zaman darlığından dolayı kendisinden nakil yapamadığımız Ehli sünnet imamları size göre Cehmiye akidesine mi mensupturlar?

2-Sizin bu görüşünüzün İslam ümmetinde bir selefi yani öncesi var mıdır? Yani selef alimlerinden herhangi birisi Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen hakim, velev ki İslamdan başka bir kanuna bağlanmasa da, yaptığı işi helal saymasa da kafirdir, böyle düşünmeyenler de Cehmiye mensubudur, kafirdir demiş midir?

Bu sorulara olumlu bir yanıt verilemiyorsa -ki bu asla mümkün değildir- şu halde Ehli sünnetin sahip olduğu "kufrun dune kufr" kavlini Mürcielik olarak değerlendirenlerin derhal bu fasit anlayıştan tevbe etmeleri gerekmektedir.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
Konu Hakkında Bazı İtirazlar ve Cevapları:

Bu hususta ilk olarak önceki yıllarda yaptığımız bir münazaradan bazı bölümleri nakletmek istiyoruz:


Nasslarda küfür olarak isimlendirilen her şey dinden çıkartan küfür manasında mıdır?

Alıntı yapılan:  Erkam Şeyh Rabıta
alimlere ittiba konusuna gelince;yukarıda ve daha önceki yazılarda buna değinmiştim.lakin yine bir iki söz söylemek isterim yeri gelmiş iken :
biz alimlerin kitablarını okuduğumuzda onların görüşlerini salt dediler diye kabul etmemekteyiz,etmemeliyiz de,delil'e tabi olarak onların dediklerini kabul etmekteyiz.aksini söylemek ve yapmak ,bu alimlerin de karşı oldukları şeylerdir.
şewkani'nin "neyl"isimli kitabında uzunca kufr hakkında olan görüşleri zikr ettikten sonra,
"en güzel ve en doğrusu,allah ve rasulunun kufr dediğine kufr demek ve bunu oraya buraya gereksiz yere tevil etmemek olduğudur"mealindeki sözüdür.
şimdi,şewkani'nin bu sözünü " şu bu alim ve icmaya aykırıdır" diyerek kim inkar edebilir? şewkani seleflerden değil (veya zeydi mezhebine yakındır ?! ) diye ibn teymiyye'nin az önceki sözü bunun için denebilir mi?
kısaca bunları yazabildim şimdilik.
okuyucu meselenin tahlilini daha sağlam yapabilme açısından ,sizin ve benim yazdıklarım metne sadık kalarak taşınması gerektiğini,in şaa allah faydalı olacağını belirtiyorum.

Alimlere ittibanın mahiyeti ile alakalı yukarda yeterince açıklama yapılmıştır. İttiba adı üzerinde alimin şahsında onun dayanmış olduğu şer’i nasslara tabi olmaktır zaten. Tevhid ehlinden hiç kimse alimleri dinde teşri kaynağı olarak kabul etmez. Ama bu tarz parlak sözlerle alimleri devre dışı bırakıp ahirzamanda çıkacağı haber verilen ve kendileri cahil olduğu halde dinle alakalı görüş beyan edecek olan cehennem davetçilerine zemin hazırlamak, hatta o batıl davetçilerden birisi olmak da doğru değildir.

Şevkani’nin sözüne gelince; evvela Şevkani (rh.a) geçmişinde Zeydi olmakla beraber daha sonra selef itikadına intisab etmiş ve hatta selef mezhebinin üstünlüğü konusunda bir risale te’lif etmiştir. Zeydiyye’nin usulu dinle alakalı çoğu görüşleri Mutezileyle aynıdır ve bir kimsenin aynı anda hem Mutezili, hem Selefi olması mümkün değildir. (Gerçi günümüzde akılcı Mutezile zihniyetinde olduğu halde kendisini selefi zannedenler de az değildir ya!) O bakımdan biz onun hakkında Ehli Sünnet akidesini selef menheci doğrultusunda benimsediği hüsnü zannına sahibiz ancak bazı hatalı kanaatleri elbetteki vardır ancak onların yeri burası değildir.

Şevkani’nin sözüne gelince; bahsettiğiniz söz Neyl’ul evtar’da namazı terk etmenin hükmü ile alakalı bölümde geçmektedir. Size Maide: 44 ile alakalı vermiş olduğumuz linkte de sıkça bahsi geçen ve bazı büyük günahlara küfür ismini veren şu tarz hadislere yer vermiş: “Benden sonra birbirinizin boynunu vuran kafirlere dönmeyin” “Efendisinden kaçan köle ta ki dönünceye kadar kafir olmuştur” ilh… Ardından şöyle diyor:


وَقَدْ وَرَدَ مِنْ هَذَا الْجِنْسِ أَشْيَاءُ كَثِيرَةٌ، وَنَقُولُ: مَنْ سَمَّاهُ رَسُولُ اللَّهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - كَافِرًا سَمَّيْنَاهُ كَافِرًا وَلَا نَزِيدُ عَلَى هَذَا الْمِقْدَارِ وَلَا نَتَأَوَّلُ بِشَيْءٍ مِنْهَا لِعَدَمِ الْمُلْجِئِ إلَى ذَلِكَ.


“Bu türden birçok şey varid olmuştur. Biz deriz ki: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in kafir olarak isimlendirdiğini kafir olarak isimlendiririz ve bu kadarının üstüne bir şey ilave etmeyiz ve de bunlardan hiçbir şeyi –bunu gerektiren bir şey olmadıkça- tevil etmeyiz.”
 
Şimdi siz Şevkani’nin hadislerde küfür ve şirk olarak isimlendirilen her şeyi dinden çıkartan ve sahibini ebedi cehenneme sürükleyen büyük küfür manasında yorumladığını iddia ediyorsanız çok büyük bir yanılgı içersindedir. Zira Şevkani namazı terk etmenin hükmü ile alakalı sözkonusu babta buna küfür diyen ve demeyen alimlerin görüşlerini zikrettikten sonra şöyle demektedir:


وَقَدْ عَرَّفْنَاكَ فِي الْبَابِ الْأَوَّلِ أَنَّ الْكُفْرَ أَنْوَاعٌ: مِنْهَا مَا لَا يُنَافِي الْمَغْفِرَةَ كَكُفْرِ أَهْلِ الْقِبْلَةِ بِبَعْضِ الذُّنُوبِ الَّتِي سَمَّاهَا الشَّارِعُ كُفْرًا، وَهُوَ يَدُلُّ عَلَى عَدَمِ اسْتِحْقَاقِ كُلِّ تَارِكٍ لِلصَّلَاةِ لِلتَّخْلِيدِ فِي النَّارِ


“Daha önceki babta sana açıkladığımız gibi küfrün çeşitleri vardır: Küfrün bir kısmı bağışlanmaya engel değildir. Tıpkı Şari’nin küfür olarak isimlendirdiği bazı günahları işleyen kıble ehlinin küfrü gibi. İşte bu namazı terk eden herkesin ebedi cehennemlik olmadığını göstermektedir.” (Geniş bilgi için bkz. Şevkani, Neyl’ul Evtar, 1/361-369)

Şevkani açık bir şekilde namazı terk edenlerin ebedi cehennemlik olmadığını söylemektedir. Bu ise onun namazı terk edenlere ve hadislerde kafir olarak isimlendirilen herkesi dinden çıkan kafir manasında tekfir etmediğini göstermektedir. Zira kafirin bağışlanmayacağı ve ebedi cehennemlik olduğu Kuran nassıyla sabittir. Allahu Teala mealen şöyle buyuruyor:

“Allah kendisine ortak koşulmasını bağışlamaz, onun dışında kalanları dilediğine bağışlar” (Nisa: 48)
“Her kim Allaha ortak koşarsa Allah ona cenneti haram kılmıştır, onun barınağı cehennemdir, o ne kötü dönüş yeridir” (Maide: 72)
“Şüphesiz kafir olup sonra kafir olduğu halde ölenlere Allah’ın, meleklerin ve bütün insanların laneti müstehak olmuştur. Onlar o lanette ebedi kalacaklardır ve onlardan azap hafifletilmeyecek, onlar yardım da görmeyecektir” (Bakara: 161-162)

Ne Şevkani ne de başka bir alim bu nassları inkar edip İslamdan çıkmış olan bir kafirin bağışlanacağını iddia edecek değildir. Şu halde Şevkani’nin kendinize mesned aldığınız sözünden kasdı sizinle aynı değildir. Onun kasdı İslamdan çıkartmayan küçük küfürdür. Eğer siz onun bu sözünden bilhassa Maide: 44 ayetinde bahsedilen dinden çıkartan büyük küfür olduğu neticesini çıkartıyorsanız bu da başka bir yanılgıdır. Zira bizzat Şevkani’nin kendisi sözkonusu ayetteki küfrü büyük küfür manasında yorumlamamaktadır. “Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” ayetinin tefsirinde şöyle demektedir:


وَقِيلَ: بِالْكُفَّارِ مُطْلَقًا لِأَنَّ الْمُسْلِمَ لَا يَكْفُرُ بِارْتِكَابِ الْكَبِيرَةِ وَقِيلَ: هُوَ مَحْمُولٌ عَلَى أَنَّ الْحُكْمَ بِغَيْرِ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَقَعَ استخفافا، أو استحلالا

“Bu ayetin mutlak manada kafirlerle alakalı olduğu söylenmiştir, zira müslüman büyük günah işlemekten ötürü tekfir edilemez. Bunun hafife almak veya helal saymaktan ötürü Allahın indirdiğinden başkası ile hükmedenlere hamledileceği de söylenmiştir.” (Feth’ul Kadir tefsiri)

Şu halde kendi tezlerinize sizinle aynı düşünmeyen alimlerden destek bulmaya çalışmanız doğru bir yaklaşım değildir. Yeri gelmişken şunu soralım: Siz kendinizi Ehli Sünnete nisbet ediyor musunuz yoksa Kitap ve Sünnetten bağımsız olarak hüküm çıkartan, hiçbir mezhebe tabi olmayan birisi olarak mı vasfediyorsunuz? Eğer siz kendinizi Sünni veya başka bir mezhebe bağlı görmüyorsanız şu halde kendi içinizde çelişkiye düşmemeniz için belli bir mezhebe müntesib olan hiçbir alimi kendinize dayanak yapmamanız ve nasslardan çıkarttığınız kendinize has hükümlerden başkasını zikretmemeniz gerekiyor. Vallahu a’lem.


Alıntı yapılan:  Erkam Şeyh Rabıta
“Kufr dune kufr,itikadi ve ameli kufr kaideleri kabul etmiyorum.
 
“Yani içki, kumar, zina, adam öldürme gibi günahları işleyen kimseler hangi esasa binaen tekfir edilmiyorsa Allahın hükmünü inkar etmediği halde ona muhalif davranan hakim de aynı delillere binaen tekfir edilmemektedir”
Maide 44 ayetlerin bulunduğu ve sonraki sahife iyi okunması gerek.allah azze ve cell burada “küçük küfr” veya”günah”demiyor.
41 nci ayette sadece dilleri ile iman edip amele dökmeyenlere iltifat edilmemesi anlatılıyor.yukarıdaki ifadelerinizi ve alimlerden getirilen metni bu ve benzeri ayetler zem ediyor.dil ile tasdik et ama tüm naneleri de ye.olmaz böyle.
bu tip düşünceler munafıkların akidesi olduğunu kuran’da bize defaten anlatılmıştır.munafıklar cihada çıkmamak için dilleri ile nasıl cambazlık yaptıklarına munafıkun,feth,tewbe.. sureleri okudunduğunda anlaşılabilir.sadece dil kafi gelmiş olsa idi munafıklar zem edilip deşifre edilmezdi.murci aklına yatkın olan bu nifaki akide ama tüm milyarları bulan şu günümüz “muslumanları”ahtapot gibi sarıverdi.zillet ve rusvay içinde yaptıklarının hala dini bir tarafı olduğunu düşünen bu awwam, işte bu az önceki fetwalara binaen böyle davranmaktadırlar.”inkar etmediği takdirde Müslüman”!”

Alıntı yapılan: Abdulmelik
(...)
Muhaddislerin imamı Buhari (ra) “Sahih” inde “İman Kitabı”nda 20.bab başlığı olarak “Kufrun dune Kufr” başlığını atmış, bir sonraki bab başlığını ise şu şekilde belirlemiştir: “Ma'siyetler, Câhiliyyet İşi Nev'indendir Babı: Allah'a ortak koşma müstesna, bu Câhiliyyet işlerinin sahihleri, bunları işlemeleri sebebiyle kâfir sayılmazlar. Çünkü Peygamber (S), Ebû Zerr'e: "Demek ki sen, içinde henüz Câhiliyyet ahlâkı bulunan bir kimsesin" buyurdu; Yüce Allah da: "Şübhesiz ki Allah, kendisine ortak tanınmasını mağfiret etmez, ondan başkasını, dileyeceği kimseler için mağfiret eyler..." (en-Nisâ: 4/48,116) buyurdu”  Şimdi hadis imamlarının bu konulardaki itikadları ortada iken siz hangi kritere göre bazen bu imamların rivayetlerini ve hadislerle alakalı yaptıkları kritikleri kabul ederken, bazen de reddediyorsunuz? Amacımız size çelişkiye düşürmek değildir, bilakis gittiğiniz yolun sünneti büsbütün devre dışı bırakmak gibi büyük sakıncalara yol açacağını size göstermektir. Yani sizin girdiğiniz yol Edip Yüksel’in yoluyla aynı adrese gitmektedir. Ehli sünnetin diğer din ve mezhep mensuplarına nasip olmayan son derece ilmi ve güvenilir bir hadis külliyatına sahip olduğu zaten ortadadır, siz de bunun farkındasınızdır. Madem ki dininizi bu imamlara emanet ederek onların rivayet ettiği hadislerle yaşantınızı şekillendirme iddiasındasınız, şu halde bu güvenilir imamların akidesine tan edip dil uzatmayın; bilakis fıkhı onlardan aldığınız gibi akideyi de onlardan alın ve onların sözlerinde anlamadığınız yerler varsa öncelikle kendi aklınızı sorgulayın, Allah rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem)’in övdüğü muzaffer taifede müşkilat aramayın, müşkilatı kendi anlayışınızda arayın!
Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
İtikadi küfür, ameli küfür ayrımından kasıd nedir?

Alıntı yapılan:  Erkam Şeyh Rabıta
Kufr dune kufr,itikadi ve ameli kufr kaideleri kabul etmiyorum.
 
“Yani içki, kumar, zina, adam öldürme gibi günahları işleyen kimseler hangi esasa binaen tekfir edilmiyorsa Allahın hükmünü inkar etmediği halde ona muhalif davranan hakim de aynı delillere binaen tekfir edilmemektedir”
Maide 44 ayetlerin bulunduğu ve sonraki sahife iyi okunması gerek.allah azze ve cell burada “küçük küfr” veya”günah”demiyor.
41 nci ayette sadece dilleri ile iman edip amele dökmeyenlere iltifat edilmemesi anlatılıyor.yukarıdaki ifadelerinizi ve alimlerden getirilen metni bu ve benzeri ayetler zem ediyor.dil ile tasdik et ama tüm naneleri de ye.olmaz böyle.
bu tip düşünceler munafıkların akidesi olduğunu kuran’da bize defaten anlatılmıştır.munafıklar cihada çıkmamak için dilleri ile nasıl cambazlık yaptıklarına munafıkun,feth,tewbe.. sureleri okudunduğunda anlaşılabilir.sadece dil kafi gelmiş olsa idi munafıklar zem edilip deşifre edilmezdi.murci aklına yatkın olan bu nifaki akide ama tüm milyarları bulan şu günümüz “muslumanları”ahtapot gibi sarıverdi.zillet ve rusvay içinde yaptıklarının hala dini bir tarafı olduğunu düşünen bu awwam, işte bu az önceki fetwalara binaen böyle davranmaktadırlar.”inkar etmediği takdirde Müslüman”!
“Hayır rabbine and olsun ki,aralarında cereyan eden meseleleri seni hakem kabul ederek başvurup, verdiğin hükmü(kararı)tam teslim olarak nefislerinde hiçbir sıkıntı duymadan kabul etmedikleri takdirde  imam etmiş olmazlar.”(nisa 65)
Sizin tewilinize göre bu ayet ile maide 44 arasında çelişki var!nitekim siz hükm etmeyen
Sadece büyük küfr işledi ve İslam dairesinden çıkmaz diyorsunuz.
Halbuki Allah azze ve cell “iman etmezsiniz”demekte.
imanın zıddı ise kufr olduğu açık.halbuki bu tipler dilleri ile iman ettiklerini söylemişlerdi.yine nisa 60 örnektir.tewbe 31 in tefsiri güzel.
“…Allahın sana indirdiğinin bir kısmından seni fitneye sokmamaları için onlardan sakın/dikkatli ol…”(maide 49)
halbuki maide 44’e verilen “dinden çıkarmayan” tewil’den daha büyük fitne olabilir mi?
Bakın sizin ve size benzer cemaatler ile yaptığımız sohbetlerde her biri tabii olduğu alim’in kitablarına muracaat ederek “delil”getirmeğe çalıştığından dolayı aramızdaki ihtilafa bir türlü çare bulunamıyor,geride sadece karşı tarafın tekfiri kalıyor.halbuki kuran ve nebi bu ihtilafları bertaraf için gelmişti.
“…insanlar aralarındaki ihtilafı hukm etmeleri için onlarla beraber (nebiler ile)hak olarak kitabı indirdi..”( bakara 213,ayetin devamında Kuran’da ihtilafa düşmelerinin nedenleri açıklanmıştır ?!)
“kendilerine kitabdan nasib verilenleri gördün mü.aralarında hukm versin diye allah’ın kitabına çağırılırlar sonra ise onlardan bir farik yüz çevirip dönüyor.bunu şunun için yaparlar:derler ki:sayılı günler dışında ateş bize asla dokunmayacaktır,iftira ettikleri dinlerinde kendilerini yanıltmıştır” (ali İmran 23,24)
 maide 44 hakkında yapılan tefsirler ve yazılarınız aynı bu fariklerin sözlerine benzediğini hatırlatmak isterim.
Aramızdaki ihtilaf ançak kuran ve hadislere götürmek ile hal olur.ayetlere gereksiz açıklamalar yaparak ,manen tahrif edildiğini itiraf etmek zorunda kalıyoruz.
Şewkani hakkında verdiğiniz açıklamaya gelince:
 
Şewkani”nin sözünü doğru kabul ettiğim için nakl ettim.(manen değil).alimlerin hemen hepsi büyük ve küçük küfr ayırımı yaptıklarını bilmekteyim.kafir ismini alanların hepsi ateşte midir?veya kafir,kufr diye isimlendirilen kişiler İslam dairesinden çıkarlar mı çıkmazlar mı meselesine girmedim henüz yazımda.
öğrenmek istediğim ;Allah ve Rasulullah bu ayırımları yapmadı.tek bir delil bile yoktur buna dair.
ibn kayyim :”salat”isimli eserinde muhaliflerine sayfalarca doyurucu deliller getirip cevablar verdikten sonra tekbir delile dayanmadan itikadi küfr ve ameli küfr diye ayırımdan söz edebilmektedir?!
demek tewbe suresinde geçen müşrikler dilleri ile sadece namaz ve zekatı kabul edip ama ne kılsalar ne de zekatı verseler idi kabul edilecekti,öyle mi?demek ebu bekr zekat vermeyenlere karşı savaş açmak ile hata etti.demek İsrail ordusunda yer alarak Müslümanların aleyhinde savaş açıp,tüm istihbari bilgiler toplamak caiz eğer itikadın sağlam ise?
yine seneler önce Feyzullah birışığ’a sorup afalayıp cevab veremediği soru:put’a secde etmeyi haram olduğunu bildiğim ve kabul ettiğim halde secde edebilirmiyim?çünkü akidenizden bu çıkıyor.!


Bu bahsettikleriniz birer slogan olarak İslam adına her türlü küfür, şirk ve haramı işleyen kimselere müslüman ismi verilmesinden rahatsız olan bazı insanların hoşuna gidebilir. Ancak bu sloganlar Kitap ve Sünnete arzedilip tutarlı bir usul çerçevesinde izah edilmeye çalışıldığı andan itibaren gerçeklerle yüzyüze kalınacaktır. Nitekim itikadi küfür- ameli küfür meselesinde attığınız bu sloganlara cevaben size büyük günahların tekfiriyle alakalı yazımızın linkini vermiştik ve orada alimlerin hadislerde geçen küfür kavramlarını büyük küfür manasında yorumlayarak büyük günah işleyenleri tekfir eden sapık mezheplere karşı verdikleri cevapları nakletmiştik. Ama öyle görülüyor ki siz o nakillere karşı bir cevap sunamadınız. Şimdi büyük günahlara küfür ismini veren hadislerin zahirlerini esas alan Haricilere karşı alimlerin verdikleri cevapları tekrar gündeme getirmek istiyoruz.

İbn Ebi’l İzz “Tahavi akidesi şerhi” adlı eserinde şöyle demektedir:

“Buna verilecek cevaba gelince; Ehl-i sünnetin tümü büyük günah işleyen kimsenin -Hariciler gibi- bütünüyle dinden çıkartacak şekilde kâfir olmayacağını ittifakla kabul etmişlerdir. Çünkü kişiyi dinden çıkartacak şekilde kâfir olursa, o takdirde her durumda öldürülmesi gereken bir mürted olur. Kısas hakkına sahip kimsenin, onu affetmesi de kabul edilmez. Zina, hırsızlık ve içki içmek hallerinde de hadlerin uygulanması diye bir şey söz konusu olmaz. Ancak böyle bir görüşün batıl ve fasit olduğu İslam dininin ihtiva ettiği hükümlerden kesin olarak bilinmektedir.

Yine ehl-i sünnet ittifakla şunu kabul ederler: Büyük günah işleyen bir kimse Mutezile’nin dediği gibi iman ve islam’dan çıkmaz küfre de girmez, kâfirlerle birlikte cehennemde ebedi kalmayı da hakketmez. Çünkü Mutezile’nin de bu husustaki görüşü batıldır. Zira Yüce Allah büyük günah işleyen kimseleri mü’minler arasında saymıştır.

Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: "Ey iman edenler! Öldürülenler hakkında üzerinize kısas yazıldı... fakat kime kardeşi tarafından bir şey affolunursa artık örfe uyarak istesin..." (el-Bakara, 2/178) Görüldüğü gibi burada katili iman edenler arasından çıkartmamış, onu kısas talep etme hakkına sahip olan kimsenin kardeşi olarak nitelendirmiştir. Burdaki kardeşlikten kasıt ta hiç şüphesiz din kardeşliğidir.

Bir başka yerde Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: "Eğer mü’minlerden iki grup birbirleri ile çarpışırlarsa onların aralarını düzeltin... mü’minler ancak kardeştirler, o halde iki kardeşinizin arasını düzeltin." (el-Hucurat, 49/9-10)

Kitap ve sünnetin nassları ile icma, zina eden, hırsızlık yapan, zina iftirasında bulunan kimsenin öldürülmeyeceğine delalet etmektedir. Bilakis bunlara had uygulanır. Bu da bu günahları işleyen kimselerin mürted olmadıklarının delilidir.”

İbnu Abdilberr ise şöyle demiştir:

 “Bidat  ehlinden  Hariciler  ve Mutezile gibi bir topluluk, bu konuda sapıtarak bu ve benzer rivayetleri,  günah işleyenleri tekfire delil getirmişlerdir. Allah’ın kitabından, zahiri üzere olmayan ayetleri delil getirmişlerdir. Bunlardan birisi  de: Her  kim  Allah'ın indirdikleriyle hükmetmezse, işte asıl kâfir olanlar onlardır. (Maide 44) ayetidir.”

Daha sonra Maide: 44 hakkında İbn Abbas’tan bu ayetin tefsiri ile alakalı nakledilen “kufrun dune kufr” rivayetini zikretmektedir. Ardından da şöyle demektedir:


وَالْحُجَّةُ عَلَيْهِمْ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرَ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ

Bu hususta onlar aleyhine hüccet Allah azze ve celle’nin şu kavlidir:

“Allah kendisine ortak koşulmasını bağışlamaz, bunun dışında kalanı dilediğine bağışlar” (Nisa: 48) (et-Temhid, Abdullah bin Dinar’dan gelen 7. Hadis başlıklı bölüm)

İşte bütün bunlar Ehli sünnetin, masiyetlere küfür ismi veren hadisleri dinden çıkartmayan küçük küfür olarak izah etmelerine sebeb olan nasslardır. Ehli sünnet her zamanki gibi nassları bir bütün olarak değerlendirir ve nassların hepsinin ortak neticesini ortaya koyar. Bidat ehli ise nassları birbiriyle çarpıştırır ve nasslardan işine geleni alır, diğerlerini görmezden gelir. Şimdi mesela “Mümini öldürmek küfürdür” hadisinin iki tane açıklaması vardır: Birincisi Haricilerin yaptığı gibi bunu  alıp adam öldüren kişinin İslamdan çıkıp mürted olduğunu ileri sürmek, ikincisi de Ehli sünnetin yaptığı gibi buradaki küfrün dinden çıkartmayan küçük küfür manasında olduğunu söylemek. Bunun haricinde üçüncü bir yol yoktur. Siz ise bu konuda çelişkili şeyler söylüyorsunuz ve usulunuzu açıklamıyorsunuz, daha açıklamadım diyorsunuz. Bu konudaki usulunuzu açıklamaya engel olan şey nedir ki?
Bu ve benzeri hadislerde bahsedilen adam öldürme gibi fiilleri işleyenler size göre İslamdan çıkmıyorsa ve ebedi cehenneme gitmiyorsa şu halde tıpkı Ehli sünnetin yaptığı gibi bu hadisleri dinden çıkartmayan küfür manasında yorumluyorsunuz demektir. O zaman geriye ne müşkilat kalıyor? Yok eğer bu hadisleri Hariciler gibi yorumluyorsanız o zaman yukarda naklettiğimiz diğer nasslara izah getirmeniz gerekiyor. Yani müslümanı öldürmek irtidad manasında bir küfürse şu halde adam öldüren katile neden mürted cezası uygulanmıyor, nasslarda katille maktul kardeş ilan ediliyor, keza birbiriyle savaşan topluluklar din kardeşi ilan ediliyor; bütün bunların izah edilmesi gerekiyor.
 
Eğer bütün bunları gündeme getirmekten kasdınız, tıpkı Şevkani’nin söylediği gibi sadece isimlendirme bakımından nasslarda küfür ismi verilen her amele küfür ismini veririz demekse zaten hak olan budur. Nassların kafir, münafık, müşrik olarak isimlendirdiği herkese bu isimleri veririz. Ancak sözkonusu ameller islamdan çıkmayı gerektiren şeyler değilse bununla küçük küfür, ameli nifak veya küçük şirki kasdederiz. Ehli sünnet imamlarının birçoğunun benimsediği yol budur. Bu durumda yine bir müşkilat kalmıyor ve imamları tenkid etmeniz için bir sebeb gözükmüyor.

Nasslarda küfür olarak isimlendirilen günahları işleyenler hakiki anlamda kafirdir, ancak ebedi cehennemde kalmayacaklardır ve cennete gideceklerdir diyorsanız bu ise açık nassları yalanlamaktır. Yani açıkçası bu meseleyi neden gündeme getirdiğinizi anlamış değiliz. Tam olarak neyi savunuyorsanız bunu açıkça ortaya koyun.

Ayrıca yazdıklarınızda birtakım karıştırmalar ve alakasız kıyaslar gördüm. Müşrik toplumun din anlayışıyla İslam imamlarının anlattığı sahih akideyi birbirine kıyas ediyorsunuz. Sizin bahsettiğiniz kişiler tıpkı Yahudiler gibi belli bir kavme veya dine müntesip oldukları için artık Allahın sevgilisi olduğunu ve de ne yaparsa yapsın hatta şirk ve küfür olan bir amel dahi işlese dinden çıkmayacaklarını iddia eden insanlardır. Şirkin haricinde büyük günah işleyenler tekfir edilmez demek ayrı bir şey, müslümanım diyen bir insan ne yaparsa yapsın tekfir edilmez demek ayrı bir şeydir. Günümüzde yaygın olan anlayış bu ikincisidir. Bu fasit anlayışa hiçbir Ehli Sünnet imamından bir nakil getiremezsiniz. Ehli sünnetin tekfir meselesine yaklaşımını Tahavi akidesi şarihi İbn Ebi’l İzz şöyle izah etmektedir:

“Önder ilim adamlarından pek çok kimse mutlak olarak bizler hiçbir günah sebebiyle kimseyi tekfir etmeyiz, demekten kaçınmış, bunun yerine şöyle demek yolunu tercih etmişlerdir: Biz Haricilerin yaptıkları gibi her günah sebebiyle, günahkarları tekfir etmeyiz.”

Nitekim İmam Buhari’nin Sahihinde kaydetmiş olduğu bab başlığı yukarda geçmişti:

“Ma'siyetler, Câhiliyyet İşi Nev'indendir Babı: Allah'a ortak koşma müstesna, bu Câhiliyyet işlerinin sahihleri, bunları işlemeleri sebebiyle kâfir sayılmazlar. Çünkü Peygamber (S), Ebû Zerr'e: "Demek ki sen, içinde henüz Câhiliyyet ahlâkı bulunan bir kimsesin" buyurdu; Yüce Allah da: "Şübhesiz ki Allah, kendisine ortak tanınmasını mağfiret etmez, ondan başkasını, dileyeceği kimseler için mağfiret eyler..." (en-Nisâ: 4/48,116) buyurdu” 

Görüldüğü gibi imamlar, Allaha ortak koşma veya Onu inkar etme manasına gelen masiyetleri, bu genel kaideden istisna etmiştir. Çünkü bunlar iman sahibi olan bir kimseden sadır olmaz. Ancak bunun altındaki günahlar iman sahibi kimselerden de bazen sadır olabilir. Bu hususta İbn Kayyım “Salat” adlı sizin de bahsettiğiniz eserinde Ehli Sünnet nezdinde imanın geçerli olması için mutlaka sevgi, bağlılık, teslimiyet gibi kalb amellerinin mevcut olması gerektiğini izah ettikten sonra şöyle demektedir:

وأما كفر العمل فينقسم إلى ما يضاد الإيمان وإلى ما لا يضاده. فالسجود للصنم والاستهانة بالمصحف وقتل النبي وسبه يضاد الإيمان, وأما الحكم بغير ما أنزل الله وترك الصلاة فهو من الكفر العملي قطعا ولا يمكن أن ينفي عنه اسم الكفر بعد أن اطلقه الله ورسوله عليه فالحاكم بغير ما أنزل الله كافر وتارك الصلاة كافر بنص رسول الله صلى الله عليه وسلم, ولكن هو كفر عمل لا كفر اعتقاد


“Ameli küfür, imanla çelişen ve çelişmeyen olmak üzere ikiye ayrılır. Putlara secde etmek, mushafa hakaret etmek, peygamberi öldürmek veya ona dil uzatmak (gibi ameller) imana zıttır. Allahın indirdiğinden başkası ile hükmetmek, namazı terk etmek gibi fiiller ise kesinlikle ameli küfür kapsamında olup Allah ve Rasulu bu fiillere küfür ismini verdiği halde bunlardan küfür ismini kaldırmak mümkün değildir. Allahın indirdiğinden başkası ile hükmeden hakim, kafirdir keza namazı terk eden kişi Rasulullah’ın nassı ile kafirdir. Ancak bu ameli küfürdür, itikadi küfür değildir.” (İbn Kayyım, es-Salat, 56)

İşte Feyzullah Birışık’a sorup da cevabını alamadığınızı söylediğiniz meselenin izahı budur. Puta secde etmek vb fiiller asla kalbinde iman olan birisinden sadır olmaz. Çünkü kalbteki iman buna engel olur. Kişi bunları yapıyorsa kalbinde iman kalmamış demektir. Dolayısıyla kişi ister helal saysın ister saymasın bunlar gibi küfür olan masiyetleri irtikab ettiğinde küfre girer. Fakat büyük günahlar ise bu anlamda bazen müminlerden de sadır olabilir. Büyük günahların da imanı tamamen yok ettiğini söyleyen kişi yukarda da zikrettiğimiz vechile birçok nassı yalanlamakla karşı karşıya kalır.
 
Bu meselenin iyi anlaşılabilmesi için Ehli Sünnetin iman tanımının anlaşılması gerekir. Bu çok büyük bir meseledir. İman sadece tasdikten ibaret değildir. İmanın geçerli olması için sevgi, tazim, inkiyad (bağlılık) gibi kalb amellerinin gerçekleşmesi gerekir. Kişi bu manada şeriata tabi olmadıysa velev ki diliyle tasdik de etse yine müslüman sayılmaz. Ehli sünnetin akidesi budur. Sizin bahsettiğiniz imana zıt bütün fiilleri yaptığı halde kişinin müslüman kalabileceği yönündeki akide ise Mürcie’nin akidesidir. Ehli sünnet imamları bundan beridir.

İbni Teymiye diyor ki:

Kelime-i şehadeti (şehadeteyni) ifade eden kişi, bununla beraber farzları yerine getirmese ve yasaklardan kaçınmasa da cennete girer ve bu durumdaki hiç kimse ateşle azap görmez diye iddia eden (söyleyen) kişi mürted bir kâfirdir. Bu kişinin tevbeye davet edilmesi gerekir. Tevbe ettiyse iyi yoksa öldürülür. Aksine şehadeteyni telafuz edenler gruplara ayrılır (sınıf sınıftır). Bunlardan münafık olanlar, ateşin en derin yerinde bulunurlar." (Feteva, 35/106)

İmam (radiyallahu anh), Hanbel'in şöyle dediğini belirtmiştir:

Bize Humeydi tahdis etti, dedi ki; insanların şöyle dediğini haber aldım:

“Kim namazı, zekâtı, orucu, haccı ikrar eder ve ancak ölünceye kadar bunlardan hiçbirini işlemezse dahası ölünceye kadar kıbleye sırt çevirmiş olarak namaz kılmış olsa gene de bu kişi inkarcı olmadıkça mümindir. Yeter ki onun bunları terkederken içinde iman olduğu bilinsin ve farzlar ve istikbali kıbleyi kabul etsin.” Bunun üzerine ben dedim ki:
“Bu apaçık bir küfürdür. Bu Allah'ın kitabı elçisinin sünneti ve İslâm ulemasının dediklerinin zıddınadır. Ayette şöyle deniliyor:
 
"Dini yalnız kendisine has kılarak sadece O'na ibadet etmekle emrolundular." (Beyyine 98/5)

Ben Ebu Abdullah Ahmed b. Hanbel'in şöyle dediğini duydum:

Bunu kim derse şüphesiz Allah'a küfretmiş (inkâr etmiş) olur. Keza O'nun emirleri ile elçisinin Allah katından getirdiklerini reddetmiş olur." (Feteva, 7/209; *Külliyat, 7/173-174)

İmam İbni Teymiye (radiyallahu anh), Ahmed b. Hanbel'in ise şöyle dediğini belirtmiştir:

Bize Halef b. Hayyan anlattı. Ona Ma'kil b. Ubeydullah el-Abesi şunu anlatmıştır:

Salim el-Aftas irca (mürciye) fikriyle yanımıza geldi, içinde Meymun b. Mehran ve Abdulkerim b. Malik'in de bulunduğu arkadaşlarımız bundan şiddetle nefret ettiler. O Allah'tan temenni etti ki kendisini mescit dışında hiçbir yerde onunla barındırmasın. Ma'kil dedi ki:

Bunun üzerine ben ' onunla tartıştım ve Ata b. Ebi Rebah'ın yanına bir grup arkadaşımla girdim. O bu esnada Yusuf 12/110 ayetini okuyordu. Ona, bizim bir problemimiz var. Bize zaman ayırabilirmisin dedim. O da bunu yaptı. Ona haber verip dedim ki:

Bizden önceki bir kavim bir şeyler ihdas etmişler. Bunlar diyor ki:

Şüphesiz namaz ve zekât dinden değildirler. O da dedi ki, peki Allah şöyle demiyor mu?:

"Dini yalnız kendine has kılıp hanifler olarak Allah'a kulluk etmeleri namaz kılmaları, zekât vermeleri için ancak onlara Müslüman olmaları emrolundu. İşte sağlam din budur." (Beyyine 98/5.)

Görüldüğü gibi namaz da zekât da dindendir. Bunun üzerine ben:

Şüphesiz onlar, bunlar fazladan olarak imandan değildirler, diyorlar dedim. O da:

Peki Allah indirdiği kitabında şöyle dememiş midir?:

"İmanlarına iman katsınlar diye." (Fetih 48/4) İşte bu imandır, dedi.

Ben de dedim ki:

Oysa böyle iken onlar, bunu sana nisbet edip intisap ediyorlar. Bu bağlamda bana şu haber de ulaştı:

İbni Zerr bir grup arkadaşıyla beraber senin yanına girmişler ve bu sözlerini sana sunmuşlar. Sen de kabul etmiş ve bu sözleri söylemişsin. Bunun üzerine o dedi ki: Vallahi hayır kendisinden başka ilah olmayana yemin olsun ki hayır. Bunu iki veya üç defa tekrarladı. Devamla dedi ki:

Medine'ye geldim ve Nafı'in yanında oturdum sonra ona:

Ey Ebu Abdullah benim sana arzedeceğim bir problemim var dedim. O da, bu gizli bir şey midir, yoksa aleni mi? dedi. Ben de, aleni değil gizli (özel) dir, dedim. Ben böyle deyince O da:
 
Nice sırlar vardır ki içinde hayır bulunmaz, dedi. Ben dedim ki:

Bu o türden değildir. Biz ikindiyi kıldıktan sonra kalktı elbisemi tuttu sonra meskenden çıktık ve fazla beklemeden hemen:

Sorunun nedir? dedi. Ben dedim ki:
 
Yanımızdaki bu kişiyi de uzaklaştır. O da uzaklaştırdı ve ben de ona onların sözlerini zikrettim. Bunun üzerine o da Resullulah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) şu sözünü nakletti:
 
"Ben onları kılıçla öldürmekle emrolundum. Ta ki La ilahe illallah dediklerinde can ve mallarını benden korumuş olurlar. Ancak hakkı müstesnadır. Ve hesabları ise Allah'a kalmıştır."

Ben de dedim ki:

Onlar diyorlar ki:

Biz namazın farz olduğunu ikrar ederiz, ama kılmayız. İçkinin haram olduğuna inanırız fakat içeriz. Annelerle evlenmek haramdır. Lakin biz evleniriz. Bunu anlatınca elini elimden çekti ve dedi ki:

Kim bunu yaparsa kâfirdir."
(Feteva, 7/204-205; *Külliyat, 7/170-171)

Şeyhulislam yine aynı eserinde şöyle demektedir:

“Eğer kişi, gücü yetmekle birlikte, imanı sözüyle söylemeyecek olursa, bu onun kalbinde şanı Yüce Allah'ın kendisine farz kılmış olduğu imanın bulunmadığının işaretidir. İşte bunda Cehm b. Safvan'ın ve ona uyanların görüşlerinin hatalı olduğu ortaya çıkmaktadır. Çünkü onlar imanın, kalbin yalnızca tasdikinden ve bilgisinden ibaret olduğunu sandılar ve kalbin amellerini imanın içinde değerlendirmediler.

Ayrıca insanı kalbiyle kâmil bir imana sahip mü'min olmakla birlikte:
- Allah'a ve Rasûlüne küfür edebileceğini,
- Allah'a ve Rasûlüne, Allah'ın dostlarına düşmanlık edebileceğini,
- Buna karşılık Allah'ın düşmanlarına dostluk ederek peygamberleri öldürüp mescidleri yıkabileceğini,
- Mushafları tahkir edebileceğini,
- Buna karşılık kâfirlere alabildiğine saygı ve ikramda bulunurken mü'minleri de alabildiğine küçük düşürebileceğini zannetmişlerdir ve şöyle demişlerdir:
Bütün bunlar onun kalbinde bulunan imana aykırı düşmeyen günahlardır. Hatta o Allah katında mü'min olmakla birlikte, bütün bunları yapabilir.


Onlar şöyle derler: Dünyada onun için kâfirlere uygulanan hükümler uygulanır. Çünkü bütün bu sözler ikrar ve şahitlerle hüküm verildiği gibi zahir ile hüküm verebilmek için küfre dair emarelerdir. İsterse bâtında onun yaptığı ikrarın ve şahitlerin tanıklık ettiği durum bunun hilâfına olsun.

O bakımdan bunlara karşı, böyle bir kimsenin gerçekte kâfir olduğuna ve ahirette azab göreceğine ilişkin olarak kitap, sünnet ve icmadan deliller getirecek olurlarsa şöyle derler:

Bu, kalbinde tasdik ve bilginin bulunmadığının delilidir. Onlara göre ise küfür, tek bir şeydir ve o da bilgisizliktir. Aynı şekilde iman da tek bir şey olup, bilgiden ibarettir. Ya da kalbin yalanlayıp tasdik etmesidir. Diğer taraftan onlar acaba kalbin tasdiki ilimden başka bir şey midir, yoksa bizzat kendisi midir konusunda da anlaşmazlık içerisindedirler.

Bu söz, iman konusunda söylenmiş en tutarsız bir söz olmakla birlikte, Mürcie'ye mensup birçok kelâmcı bu görüşü kabul etmiştir.

Cerrah, Ahmed b. Hanbel ve Ebû Ubeyd gibi seleften birçok kimse de: bu görüşü kabul edenlerin kâfir olduklarını söylemişlerdir.”

Bu meselenin tafsilatı için İbn Teymiye’nin İman (Fetava 7.cilt), Sarim’ul Meslul, Kalp Amelleri adlı eserlerine müracaat edilebilir. Ayrıca Kasım bin Sellam, el-Adeni, İbn Mende, İbn Ebi Şeybe gibi Ehli sünnet imamlarının “İman” başlığı altında tasnif ettikleri müstakil eserlere  ve hadis imamlarının eserlerinde “Kitabul iman” adı altında açtıkları bölümlere müracaat edilebilir.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
Hadislerde geçen “bizden değildir” türünden lafızların manası:

Alıntı yapılan:  Erkam Şeyh Rabıta
elelim kufr dune kufr hakkında dediklerinize:
İşte burada dediklerimiz belki daha iyi anlaşılır ,daha önce verdiğiniz riwayetler sanki sahih niteliği taşıyormuşlar gibi nakl etmiştiniz,fakat sonra bunları zayıf görenleri saydım .
şimdi ben bunları yapmak ile kendi görüşümü beyan etmiş değilim.riwayetleri tenkid eden önceki imamlardan nakiller yaparak bende tenkid ettim.işte bu kufr dune kufr riwayeti aynı mantık ile algılamanızı isterim:içinde:
 
Hişam bin hacir var. 
Ahmed onun için :leyse bi kawi (kaşif)
ibn hacer:ewham (takrib)
Yahya bin main :daif cidden (ebu hatem )dediler.içinde:
sufyan bin uyeyne var:
ibn hacer onun için : tedlis ve son zamanlarında hafızazı değişti (takrib) demiştir.
Ahmed bin suleyman el mewsili var (siyer ağlam 15 /479,cerh ve tadil kitablarında bu şahıs hakkında bilgi yok,sadece ahmed bin suleyman el abadaani var ki kimse de el mewsili lakabı vermemiştir buna??!!)
Sunen kubra’da tahkik sahibi hiçbir şey yokmuş gibi bu riwayeti vermesi ne kadar ilme ve objektif liğe sadık olduğunu göstermiş oldu,lakin bunlara artık alıştık.bunu daha önceleri albani de yapıyordu.riwayetleri cerh ve tadil imamlara göre değil  akidesine göre değerlendirip sahihi zayıfdan ( ve tersini) ayıklıyordu !
Sonra,mustedrek’de vermiş olduğunuz riwayetin (ki açıklamasını az önce yaptım,aynı sened)
Bir öncekini okumuş olsaydınız belki daha farklı düşünmenize vesile olurdu,ki orada Huzeyfe’nin yanında  maide 44 okunup bunun beni İsrail hakkında indiği söylendiğinde,Huzeyfe şöyle demiştir:”beni israel ne güzel kardeşlermiş böyle,tatlı olursa size acı oldu mu onlara,asla…”
işte huzeyfe’nin dediğini bizde demekteyiz.bu ayet umum olarak herkese gelmiştir ki Allah bu ayette “kim hukm etmediyse…”diyerek umum ifade etmiştir ve mazi kipi kullanmıştır.
Sunen kubra’da verdiğiniz riwayetlerin sonrakileri de nakl etseydiniz ne demek istediğimi anlardınız,ki orada Rasulullah açıkca :
”kim bize karşı silah taşırsa bizden değildir”demesine rağmen tahrif uleması buraya elini uzatarak bu riwayetı şöyle açıklamıştır:
yani bu İslam ehlinden değilsin manası demek değildir ,lakin bizim gibi değilsin manasına gelir .
İşte tahrif budur.buna benzer ayet ve Rasulullah’ın dediklerinden tam aksine tefsir ve şerhler doludur.bunları burada uzunca yazacak değiliz.dediğim gibi burada olduğu gibi laf lafı açarsa olur.
yine misal olarak:”mumin’e sövmek fasıklık öldürmek ise kufrdür” sözü buradaki kufr İslam dairesinden çıkarmayan kufr demişlerdir.halbuki mumin’i öldürmek İslam dairesinden çıkaran küfr olduğuna dair ayet ve hadisler doludur ,ve ibn abbas’a atf edilen görüşe göre de bu tip kişilerin tevbeleri dahi kabul olunmaz.işte aynı mantık ile “benden sonra birbirlerinizin boynunu vuran kafirler olmayın”riwayeti de anlaşılmalı.
Geçmişte ve bugün ama, yanlış akide sonucu ,bu akidelerini hayatlarına yansıyarak mumin öldürüyorlar,gasb ediyorlar,tecavüz işliyorlar,riba yiyorlar,tagut’a kulluk ediyorlar,Müslümanlar birbirleri ile savaşıyorlar.…hepsini yapıyorlar çünkü akideleri buna musaade vermiş: ameli küfr sadece !
yine”iki musluman kılıçları ile karşılaşırsa ölen de öldüren de ateşdedir” riwayeti açık olmasına karşın , tahrif edilerek bunları halen Müslüman gözüyle bakarak günümüzde olduğu gibi öldürmeyi gözünde fazla büyütmeden savaşlara katılmalar oluyor,halbuki bu hadisi ebu bekre ,savaşarak birini kurtarmaya niyet eden kişiye söylemiştir.
”bizi aldatan bizden değildir”sadece bizim gibi değildir,veya olgun musluman değildir manası taşır diyerek tüm alçaklığa yol açılmış bir tahrif oyunundan başkası değildir.

İbn Abbas’ın kufrun dune kufr kavliyle alakalı yukarda yeterli bilgi verilmiştir. Diğer bahsettiğiniz hadislerin açıklaması da aynı şekildedir. Bu bahsettiğiniz hadislerin hiç birisinde kişiyi İslamdan çıkartan küfür kasdedilmemiştir. Bu selefiyle halefiyle bütün Ehli sünnetin üzerinde ittifak etmiş olduğu bir akidedir. Bu hadisleri alarak büyük günah işleyenlerin kafir olduğunu Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem)’in yeryüzünün en şerlileri olarak vasfettiği Haricilerden başka hiç kimse söylememiştir. Şu halde siz tahrif ehli ulema sözüyle bütün Ehli sünnet ulemasını, hatta Hariciler dışında bütün kıble ehlini karşınıza almış oluyorsunuz. Ondan sonra da kendinizle çelişkiye düşerek size göre çok açık olan nassları tahrif eden alimlerden dinin usulu ve furusu ile alakalı nakillerde bulunuyor ve hadislerin sahih olup olmadığı hakkında onların sözlerine müracaat ediyorsunuz.
“Bizi aldatan bizden değildir” ilh… hadislerin manası da aynı şekildedir. Bizler bu hususta Ebu Ubeyd Kasım bin Sellam (rh.a)’ın “İman” kitabında dediği gibi deriz:


لَا نَرَى شَيْئًا مِنْهَا يَكُونُ مَعْنَاهُ التَّبَرُّؤُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا مِنْ مِلَّتِهِ إِنَّمَا مَذْهَبُهُ عِنْدَنَا: أَنَّهُ لَيْسَ مِنَ الْمُطِيعِينَ لَنَا , وَلَا مِنَ الْمُقْتَدِينَ بِنَا , وَلَا مِنَ الْمُحَافِظِينَ عَلَى شَرَائِعِنَا , وَهَذِهِ النُّعُوتُ وَمَا أَشْبَهَهَا

“Bu hadislerin hiç birinin Rasulullah’tan ve onun dininden beri olmak manasına geldiği görüşünde değiliz. Bu hususta gidilecek yol şudur: Bunları yapan kimse, bize itaat eden ve tam manasıyla uyan, bizim şeriatımızı hakkıyla muhafaza eden ve buna benzer sıfatlara sahip olan birisi değildir.”

Zaten bizden değildir ibaresi çok genel bir tabirdir, bu ibareden yola çıkarak bu fiilleri yapanın kafir olacağını söylemek sözün zahiriyle hükmetmek sayılmaz. Bu “bizden değildir” hadisleri günahlara küfür ismini veren hadisler kadar dahi sizin iddianıza delil teşkil etmez. Eğer siz bu hadisleri bizzat dinden çıkartan küfür manasında alıyorsanız şu halde aşağıda nakledeceğim hadislerde geçen bütün fiilleri de bu manada tekfir mi ediyorsunuz:


مَنْ عَلِمَ الرَّمْيَ، ثُمَّ تَرَكَهُ، فَلَيْسَ مِنَّا» أَو قَدْ عَصَى

“Ok atmayı öğrenip de sonra unutan bizden değildir veya asi olmuştur” (Muslim, no: 1919)

 
الْوِتْرُ حَقٌّ، فَمَنْ لَمْ يُوتِرْ فَلَيْسَ مِنَّا

“Vitir haktır, her kim vitir kılmazsa bizden değildir” (Ebu Davud no: 1419)

مَا سَالَمْنَاهُنَّ مُنْذُ حَارَبْنَاهُنَّ وَمَنْ تَرَكَ شَيْئًا مِنْهُنَّ خِيفَةً، فَلَيْسَ مِنَّا

"Biz kendileriyle savaştığımızdan bu yana yılanlarla hiç barış yapmadık, (Binaenaleyh intikam alacakları) korkusuyla onlardan birini (öldürmeyi) bırakan kimse bizden değildir."(Ebu Davud, no: 5248)

مَنْ لَمْ يَأْخُذْ مِنْ شَارِبِهِ فَلَيْسَ مِنَّا

“Bıyığını kısaltmayan bizden değildir” (Tirmizi, no: 2761)

مَنْ كَانَ مُوسِرًا لَأَنْ يَنْكِحَ فَلَمْ يَنْكِحْ فَلَيْسَ مِنَّا

“Evlenmeye gücü yettiği halde evlenmeyen bizden değildir” (İbn Ebi Şeybe, Musannef, no: 15904)

Ve buna benzer çok sayıda hadis… Bu hadislerin sıhhat durumu ve şerhi ne olursa olsun, bu hadislerle amel eden veya etmeyen hiç bir alimin kısacası ümmetten hiç kimsenin bu hadislerde sayılan ok atmayı unutmak, vitir namazı kılmamak, bıyığı kısaltmamak, evlenmemek, yılanları öldürmeyi terk etmek gibi fiilleri dinden çıkartan bir küfür ameli olarak gördüğünü bilmiyoruz. Ehli sünnette böyle bir şey olmadığı gibi Haricilerde dahi böyle bir görüş olduğunu zannetmem, çünkü Ehli sünnetle Hariciler arasındaki ihtilaf noktası mürtekib-i kebire yani büyük günah işleyen kişinin durumu hakkındadır. Burada bahsedilen fiiller büyük günah olması bir yana çoğu günah olduğu bile tartışmalı amellerdir. Bu bahsedilen şekilde Sagair veya lemem denen küçük günahları tekfir eden var mıdır bilmiyorum, ancak olsa bile haddini iyice aşmış çok küçük bir azınlık olsa gerek. Zira Allahın bağışlayacağı birtakım günahların var olduğu bizzat Kuran nassıyla sabittir: “Allah kendisine şirk koşulmasını bağışlamaz, bunun aşağısındakileri dilediğine bağışlar” (Nisa: 48) Bu sebebten büyük günahları şirk sayanlar dahi küçük günahlar noktasında duraklamışlardır. (...)


Nimete nankörlük (Küfran-ı nimet) dinden çıkartmayan bir küfür çeşididir:

Alıntı yapılan:  Erkam Şeyh Rabıta
buhari buna benzer başlığı 31.nci hadisin başlığında,( yukarıda verdiğim ebu bekre
 riwayeti ) yapmıştır:
”iki muminler taifesi birbirleriyle savaştıklarında onların aralarını sulh edin ( şimdilik böyle tercüme ettim)” (Allah onları) muminler olarak isimlendirdi babı olarak verdi .
Rasulullah bunlara musluman dedi ama sonra ikisi de ateşe gireceklerini söyledi.bu onların o küfrü işlemedikten önceki vasıfları idi.sonra ise kafir ismini almışlardır.
Küfr kelimenin asıl manası "görmezlikten gelmektir". işte buhari’de kufr dune kufr başlığı altında verdiği hadisin  manası budur,sahabeler telaşlanarak  : “allah’a mı küfr ettiler”diye sormaları genelde
 
Kufr kelimenin manası allah’a kufr ederek İslam dairesinden çıkma olduğundandır.
İbn hacer bu hadisi şerh ederken kadı ebu bekr bin el arabi’den nakl ederek dediğim şekle benzer açıklama nakl eder.orada da anlaşılacağı gibi küfr kelimesi hangi manada anlaşılacağı
Söze göre belirlenmektedir.türkçe de “yüz”kelimesi sözün içeriğine göre  değişmesi misal verilebilir .

Bahsettiğiniz hadiste mealen şöyle buyurulmaktadır:
Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buyururlar ki:
"Cehennem bana gösterildi. Orada bulunanların çoğunluğu küfreden (inkar eden) kadınların teşkil ettiğini gördüm." Bunun üzerine:
"Allah'a mı küfrederler?" denildi. RasuluIIah cevaben;
"Kocalarına ve kocalarının yaptığı iyiliklere küfran ederler. Birisine bütün zaman ihsan etsen de sonra senden (hoşuna gitmeyen) bir davranış görse, "Ben senden hiç bir iyilik görmedim" der." (Buhari İman: 20, Müslim Kusuf: 3, Nesai Kıısuf: 17, Ahmed: 1/298)
 
Eğer bu hadiste küfür kelimesinin bilinen manasının dışında kullanıldığını kabul ettiyseniz şu halde bunu diğer nasslara tatbik etmenize bir engel kalmamıştır… Nitekim bu hadiste bahsedilen nankörlük yani küfranı nimet fiili bu kadınları cehenneme sürüklemiştir. Dolayısıyla buradaki küfür kelimesi sadece lugavi manada değil, aynı zamanda şer’i manasıyla kullanılmıştır. Bunu çiftçiye toprağı tohumla örttüğü için kafir denilmesi ile mukayese etmek mümkün değildir. Şu halde alimlerin söylediği gibi bu hadisin dinden çıkartmayan bir küfür çeşidine işaret ettiğini siz de kabul etmiş oluyorsunuz. Bu ve diğer nasslarla alakalı yaptığınız diğer yorumlar ise tamamen bir ilme dayanmadan yapılan şahsi yorumlardır. Büyük günahların tekfiri meselesinde az ilerde tafsilatlı bilgi verilecektir.



Müslümanla savaşan bir müslüman kafir olur mu?

Alıntı yapılan:  Erkam Şeyh Rabıta
Bakara 178 öldürülen kişinin kardeşi kasd edilmektedir.
Hucurat 9 -10 daki “savaşırlarsa” değil “kavga ederlerse” manası taşır, bu aynen kasas 15 deki gibidir.
Adam öldürme hakkında söyleyeceklerim :
 bu konu hakkında video hazırlamıştım : - Başka sitelere link içerdiği için silinmiştir-

Size tek bir soru soracağım, cevabını ister kendinize verin ister açığa yazın fark etmez: Adam öldürmenin küfür olduğunu söylüyorsunuz, şu halde Cemel ve Sıffin savaşlarında birbirleriyle çarpışan ve birbirlerini öldüren sahabeler size göre kafir midir? Ki bunlar arasında Talha, Zubeyr gibi cennetle müjdelenenler de mevcuttu. Şu halde bu zatların cennetle müjdelendiğini beyan eden hadisleri mi tekzib edeceksiniz yoksa kendi görüşünüzle vardığınız birtakım fasit usulleri mi? Bunlar kafirse Ali (ra) neden kendisine karşı savaşan bu orduların mensuplarını esir almadı, erkeklerini köle kadınlarını cariye yapmadı? Ve son olarak Müminlerin emiri Ali (ra)’ı kendisine karşı savaşanlara neden kafir muamelesi yapmadığı noktasında akıllarınca sıkıştırmaya çalışan Haricilere Ali bin Ebi Talib (kv)’nin sorduğu ve cevabını alamadığı tarihi soru: “Müminlerin annesi Aişe’yi aranızdan kim esir olarak almak istiyor?” Bizim için bu konu bitmiştir. İnşaallah sizin nezdinizde de biter ve böyle bariz bir meselede dalalete düşmenize sebeb olan Kuranı şahsi reyinizle tefsir etme hastalığından vazgeçersiniz…
Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
Selef alimleri, bazı nasslarda geçen “küfür” kavramını neden “küçük küfür” şeklinde tefsir etme ihtiyacı duymuşlardır?

Alıntı yapılan:  Erkam Şeyh Rabıta
Kufr dune kufr adına yazdıklarınız ve alimlerden getirdiğiniz delillerin ziyadesinde lütfen bu alimlerin sözlerini teyid eden tek bir hadis rica ediyorum sizden.
yani Rasulullah kufr  dune kufr nerede dedi veya kasd etti ? itikadi ve ameli kufr nerede dedi ? bunlar rasulalah’a yapılan iftiralar ve tahriflerdir.böyle bir delil getirirseniz özüre hazırım.

Kufrun dune kufr veya itikadi küfür ameli küfür ayrımları sahabeden başlayarak selef uleması tarafından yapılmış, sonraki alimler de onlara tabi olmuştur. Bunun gayesi de bazı hadislerde hatta bazen ayetlerde kişiyi dinden çıkartmayan bazı fiillere küfür ismi verilmesidir. Bunun misallerini yukarda fazlaca vermiştik. Alimler bu nassları izah etmek için bu nasslarda bahsedilen küfür teriminin küfranı nimet yani nimete nankörlük veyahut da küçük küfür yani kısacası kişiyi dinden çıkartmayan küfür manasında kullanıldığını söylemişlerdir. Bu fasit bir tevil değil bilakis gerekli bir açıklamadır. Çünkü bu nasslarda geçen küfür kelimesi dinden çıkaran küfür manasında yorumlandığı vakit diğer nasslarla çelişki doğacaktır.

Bunları özetleyecek olursak:

1) Öncelikle tevhide şehadet eden ve Allahı Rasulunu tasdik eden müminlerin tekfir edilmesi sözkonusu olacaktır. Halbuki birçok nasslarda “la ilahe illallah diyene cehennem ateşinin haram olacağı” “Şehadet getirenlerin malının canının haram olacağı” “Bizim namazımızı kılıp, kıblemize yönelen ve de kestiğimizi yiyen herkesin müslüman olduğu” vurgulanmaktadır. Bunlar herkesin bildiği sahih hadislerdir. Bütün bu hadisler Allaha şirk koşmayan, tağutları reddeden herkesin müslüman olduğunu haber vermektedir. Şu halde tevhid ehlinden büyük günah işleyenlerin kafir olacağını söyleyenler öncelikle bu açık nasslarla çelişirler.

2) Allah şirki asla affetmeyeceğini, bunun dışındaki günahları dilediğine bağışlayacağını haber vermektedir. Şirkin haricindeki günahlarla kişinin kafir olup ebedi cehenneme gideceğini söyleyenler bu nasslarla çelişkiye düşerler.

3) Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) “Dinini değiştireni öldürünüz” buyurmaktadır. Halbuki bizler adam öldüren kişi maktulun velisi tarafından affedildiği zaman diyet vererek yaşamını idame ettireceğini, keza zina eden bekarın 100 deynek, zina iftirası atanın 80 deynek, hırsızlık yapanın ise el kesme cezasına çarptırılacağını nasslardan okuyoruz. Eğer bu ameller küfür olsaydı Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) bunlara mürted cezası uygulayacaktı fakat bunun asrı saadette hiçbir örneği yoktur.

4) Bizzat Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) tarafından küfür ve nifak olarak nitelenen fakat aslında küfrün aşağısında birer masiyet olan amelleri yapanlara müslüman muamelesi yapıldığını nasslarda okumaktayız. Şimdi buna dair müşahhas birtakım misaller vereceğiz:

Ebû Hureyre radıyallahu anh'den: Resûl-i Ekrem şöyle buyurmuştur:

“Zina eden, zina ettiği vakit mü’min olduğu halde zina etmez. Hırsızlık yapan hırsızlık yaptığında mü’min olduğu halde hırsızlık yapmaz. İçki içen içki içtiği vakit mü’min olduğu halde içki içmez.” Bunu Buhari ve Muslim rivayet etmiştir. Nesei'nin rivayetinde, “Bunlardan birini yaptığı vakit, İslâm halkasını boynundan çıkarmış olur. Eğer tevbe ederse Allah tevbesini kabul eder.” ziyadesi vardır.

Yine Resûl-i Ekrem:

“Devamlı içki içen, bu halde ölürse, puta tapan gibi Allah'a mülâki olur.” buyurmuştur. Bunu İmam Ahmed rivayet etmiştir. İbn Hibban’ın da “Sahih”inde aynı mealde rivayeti vardır.

Abdullah İbn Ömer radıyallahu anhuma'dan: Resûl-i Ekrem şöyle buyurmuştur:

“Allahu Teâlâ cenneti üç kimseye haram etmiştir: Devamlı içki içen, anne ve babasına âsi olan ve karısının iffetsizliğini ikrar edip kabul eden deyyustur.” Ahmed, Nesâî, Bezzâr ve Hâkim rivayet etmişlerdir.

Şimdi bu hadisler, iyi düşünmeyen birisinin nezdinde içki içen kişinin mümin olmadığına, müşrikle eşdeğer olduğuna ve cennete giremeyeceğine delalet edebilir. Başka bir hadiste ise İbn Ömer radıyallahu anhuma'dan: Resûl-i Ekrem şöyle buyurmuştur:

“Allah, şaraba, onu içene, onu sunana, ticareti için satın alana ve satana, onu sıkan ve sıktırana, onu taşıyana ve taşıtanına lanet etmiştir.” (Sünen Ebû Dâvûd No: 3674)

Bütün bunlara rağmen Allah rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) içki içen bir sahabesine lanet etmeyi nehyetmiştir. Sahih-i Buharî’de sabit olan rivayete göre Ömer -Radıyallahu anh-ın azadlısı Eslem ondan şunu rivayet etmektedir: Peygamber -Sallallahu aleyhi vesellem- döneminde Abdullah adında bir adam vardı. Bu kimsenin lakabı (eşşek anlamına): Himar idi. Bu Rasûlullah -Sallallahu aleyhi vesellem-i güldürürdü. Rasûlullah -Sallallahu aleyhi vesellem- de içki içtiğinden dolayı ona sopa cezası vurmuştu. Yine bir gün getirildi, tekrar peygamber ona sopa vurulmasını emretti. Orada bulunanlardan birisi: Allah’ım ona lanet et, bu adam (bundan dolayı) ne kadar da çok buraya getiriliyor, dedi. Bunun üzerine Rasûlullah -Sallallahu aleyhi vesellem- şöyle buyurdu: "Hayır, ona lanet etme; çünkü o Allah’ı ve Rasûlünü seven birisidir." (Buhârî 6780)

İşte bu hadis, vaid yani tehdid nasslarıyla yetinip diğer nassları görmezden gelmenin ne büyük bir felaket olduğunu göstermektedir. İçki ile alakalı yukarda naklettiğimiz nassların esas aldıklarını iddia ederek içki içmenin küfür olduğunu söyleyenlerin nezdinde bu “Himar” hadisinin bir izahı yoktur. Zira bu zat içki içmekte ısrar etmesine ve de tevbe etmemesine rağmen Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun Allahı ve Rasulunu sevdiğini ve bundan dolayı lanet edilmemesi gerektiğini söylemiştir. İşte bu tek bir içki misali büyük günahlara küfür ismini veren hadislerden yola çıkarak bu amellere küfür ismi vermenin yanlışlığını ortaya koymaktadır. Bu şekilde ne kadar nass varsa diğer nasslarda izah edilmektedir ve bu nasslarda geçen küfür lafzının sakındırma, tağliz babından söylenmiş olduğu bu surette anlaşılmaktadır. Sadece içki meselesinde değil, ilk başta naklettiğimiz hadiste içkiyle beraber zikredilen ve kişiyi iman dairesinden çıkarttığı belirtilen zina ve hırsızlık fiillerinin de kişiyi dinden çıkartmayacağı hususunda hadis varid olmuştur:

Buhari ve Müslim'de Ebu Zerr'den (radiyallahu anh) rivayet edilen hadiste Rasuluİlah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu:

"Allah'tan başka ibadete layık ilah yoktur deyip sonra bu hal üzere ölen kul cennete girer." Ebu Zerr (radiyallahu anh):
"Zina etse de ve hırsızlık yapsa da mı?" diye sorunca Rasuluİlah (sallallahu aleyhi ve sellem) cevaben:
"Zina etse de hırsızlık yapsa da" dedi ve bunu üç kez tekrarladı. Dördüncüsünde ise:
"Ebu Zerr'in burnu yerde sürtünse bile" buyurdu.
Ebu Zerr (radiyallahu anh) Rasulullah'm (sallallahu aleyhi ve sellem) yanından çıkarken (bu olayın etkisi altında kaldığıdan) kendi kendine:
"Ebu Zerr'in burnu yerde sürtünse bile" diyerek çıktı.”


İşte bütün bunlar bu hadislerde bahsedilen imanın yok olmasını imanın aslının değil kemalinin yok olması şeklinde tefsir eden Ehli sünnetin ne kadar isabetli olduğunu göstermektedir. Bu konuda daha çok delil getirilebilir ancak hikmet sahibi olan kimseye bir tane delil kafi gelir. Hikmet sahibi delilin sadece lafzından değil, işaretinden dahi anlayacağı şeyi anlar.

Bu konuyu Tahavi şarihi İbnu Ebil İzz’in bir sözüyle noktalamak istiyorum:

“Şimdi terazinin bir kefesine konulan kelime-i tevhid’in yazılı olduğu parça ile onun karşısında herbirisi gözün alabildiğine kadar uzayıp giden ve doksandokuz ayrı sicilin (âmel sahifelerinin) karşı kefede konulduğunu, buna karşılık kelime-i tevhid’in yazılı olduğu parçanın ağır basarak diğer doksandokuz sicilin hafif bastığını anlatan ve bu şekilde kelime-i tevhid’i söyleyen kimsenin azab edilmeyeceğini bildiren hadis (Bitake hadisi) üzerinde dikkatle düşünmemiz gerekmektedir. Bilindiği gibi -pek çoğu cehenneme girmeyi hak etmiştir- her muvahhid’in böyle bir belgesi olacaktır.

Yine yüz kişinin katilinin kalbinde bulunan iman hakikatleri üzerinde düşünelim. Bu kimse beraber yaşamak üzere yola koyulduğu kasaba yolunda ölüm sekerâtı halinde iken bile; göğsüyle kendisini gideceği o kasabaya doğru itmeye çalışacak hale getirmiştir. (Buhârî 3470; Müslim 2766.)

Fahişe bir kadının, ayağından ayakkabısını çıkartıp, su birikintisinden bir köpeğe su taşıyıp sulaması esnasındaki kalbinde bulunan imanı ve bundan dolayı Allah’ın ona mağfiret etmesini de iyice düşünelim. (Buhârî 3467; Müslim 2245.)”

Açıkça görüldüğü üzere Allah sırf yaptığı bazı Salih amellerden dolayı başka nasslarda mümin değildir şeklinde itham edilen zina, adam öldürme vb fiilleri yapan kullarını –günahlarında ısrar etmiş olmalarına rağmen- bağışlamıştır. İşte alimlerin bu tarz tehdid nasslarını farklı manalara hamletmelerinin sebebi budur, bunun tahrifle bir alakası yoktur. Bilakis bu, nassları Kuran ve Sünnet bütünlüğü içersinde ele almaktır. Dalalet ehli ise nassların sadece bir kısmını alır, diğerlerini ise ya görmezden gelir ya da çarpık teviller yapar. Halbuki bir hadiste beyan edildiği üzere Allah rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem) “Allah kitabını ayetlerini birbiriyle çarpıştırasınız diye indirmemiştir” buyurmaktadır. İnşaallah bu büyük günahlarla alakalı meseledeki hatanızı anlarsınız ve umarım bu sizin hidayetinize vesile olur ve de bu surette Kuran ve Sünneti seleften bağımsız olarak kendi aklınızla anlamaya çalışmanın ne büyük hatalara sebeb olduğunu yakinen idrak edersiniz.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
Bir amelin imana zıd olduğu nasıl tayin edilecektir?

Alıntı yapılan:  Erkam Şeyh Rabıta
İbnul  kayyım ‘ın “salat” isimli kitabdan naklinize asla katılmak mümkün değil.dikkat ederseniz içinde çelişki olan sözlerdir,ve kim şu bu amellerin iman'a zıdd olup olmadığını tayin ve karar verecek ?
üstelik verdiğiniz ibn teymiyye’nin ,ki onun bu manadaki nakl ettiğiniz şeylerin aynısını dedim ,itikadi ve ameli kufr ayırım olmadığını anlatıyor,tamamen çelişkilidir,ki bu ayırımı bir videomda da dile getirmiştim.

Hangi amellerin imana zıd olduğu iman sahibi olan herkesin nezdinde bellidir. Fakat imanı anlamamış ve tatmamış olanlar elbetteki imanla küfrün arasını ayırd edemezler. Düşünün ki sahabe Allahın ayetleriyle alay edenlerin münafık olduğunu henüz ilgili ayetler (Tevbe: 65-66) nazil olmadan nasıl anlıyordu ve gelip Allah Rasulune haber veriyordu? Keza tağuta muhakeme olanların mümin olamayacağını daha Nisa: 60 ayeti inmeden nasıl fıkh edip harekete geçiyorlardı ve o kadar ki ayet sadece onları tasdik için iniyordu? Hepsinden öte ellerinde hiçbir kitap ve şeriat bulunmayan Zeyd bin Amr bin Nufeyl gibi Hanifler putlara ibadet etmenin küfür ve şirk olduğunu, Allaha imana zıt olduğunu nereden anlamıştı bir düşünün… İşte kalpte yerleşen bu imandır ki karşı taraftaki birisinin söz ve davranışının imanla alakası olmadığını sahibine bildirir. Bu alimin cahili; dürüstün yalancıyı teşhis etmesi gibi bir şeydir. Kaldı ki Kitap ve Sünnet nassları fıtratın ve selim aklın şehadet ettiği bu iman küfür hükümlerini açıkça beyan etmiş ve bu surette hüccet tamamlanmıştır. Yeter ki bu nasslar üzerinde fıkh edilsin! Ayrıca Şeyhulislam İbn Teymiye hiçbir yerde itikadi küfür ameli küfür ayrımını reddetmemiştir ve nasslarda küfür olarak isimlendirilen birtakım günahların dinden çıkaran küfür olduğunu söylememiştir. O sadece namazın terki ile alakalı hadisleri tevil edenlere karşı çıkmıştır. Çünkü sözkonusu hadislerin büyük küfür manasında olduğuna delalet eden başka karineler de mevcuttur. O ve diğer imamlar namazla alakalı bu hükme sadece lafzın zahirinden yola çıkarak varmamıştır.

Bu münazaranın, konumuzla alakalı kısmı burada sona ermiştir. Böylece "Allahın indirdiği ile hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir" ayetinden yola çıkarak İslam hakimlerinin sırf hükmü uygulamayı terketmeleri sebebiyle kafir olacağını ileri sürenlerin usuluyle meseleye yaklaşıldığında nasıl vahim neticelere ulaşılacağı bir kez daha ortaya çıkmaktadır. Öyle ki aynı usulle büyük günah işleyen herkesin kafir olacağı hükmüne ulaşmak işten bile değildir. Zira bu ayette varid olan "küfür" kelimesi, diğer günahların birçoğu hakkında da varid olmuştur. Bu ayetteki "küfür" kelimesini büyük küfür manasında almakta ısrar edenlerin, diğer nasslarda geçen ifadeleri de büyük küfre hamletmelerinin önünde bir mani yoktur. Bu ise Haricilerin akidesi olup Ehli sünnetle taban tabana zıttır. Halbuki "küfür" ifadesi küçük küfre de büyük küfre de hamledilebilecek bir ifadedir. Her ne kadar aslolan bunun büyük küfür manasında tefsir edilmesi olsa da, zulmeden İslam hakimlerinin durumu ve benzeri amellerde olduğu gibi bunun büyük küfür manasında olmadığına delalet eden karineler mevcutsa burada yapılacak şey bu karineleri esas alıp küçük küfre hamletmektir. Aksi takdirde işin içinden çıkılamaz ve birbiriyle çelişkili, en önemlisi de selefe muhalif bir çok görüş ortaya çıkar. Vallahu a'lem.
Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0

es selamu aleykum

bir kac sorum war cewap werebilirseniz memnun olurum.

1- islam dewletinde kadi 1 konuda rüswet karsiligi helal saymayarak islam ile hukmetmedi. ama tesride bulundu. mesela islamda sabit olan zina cezasina gitti el kesme cezasi werdi. ama bunun yasalasmasini istemeden bunu yapiyor sadece 1 kerelik. bu kadi kafir midir ? bu kadinin durumu yahudilerden farkli midir ?

2-yukardaki kadi sürekli olarak rüswet alarak islamla hükmetmiyor.  mesela hirsizlari para karsiligi delil yetersizliginden ws serbest birakiyor. bu kadi bu harami mesrulastirmis midir ? kalben helal saymasa da, ameliyle helal sayiyor diyebilir miyiz ?

3-  Şeyhülislam İbni Teymiyye der ki:

"Bir kimse 'Allah'ın Rasulü'ne indirdiğiyle hüküm vermek gerekmez' diye bir inanca sahip olursa, kuşkusuz kafir olur. Bir kimse de Allah'ın (celle celaluhu) indirdiğine uymaksızın, kendi görüşüyle hüküm vererek, bununla adaleti sağladığını söyler ve bunu helal kabul ederse o da kafir olur."

(Muhammed bin Abdulvehhab dedi ki) “Dördüncüsü: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'dan başkasının yolunun Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'in getirdiği yoldan daha iyi olduğuna, ya da ondan başkasının hükmünün onun hükmünden daha iyi olduğuna inanmak küfürdür. Mesela tağutların koymuş oldukları hükümleri, Rasulullah'ın hükmünden daha değerli ve üstün tutmak gibi.”

Yukarda seyhulislam ibn teymiyye nicin istihlal sarti getirmis ? yani  Bir kimse de Allah'ın (celle celaluhu) indirdiğine uymaksızın, kendi görüşüyle hüküm vererek, bununla adaleti sağladığını söylerse ve bunu da haram olarak görürse kafir olmaz mi ? ben tam anlayamadim nakli ?

4- tagutun mahkemesine zorla getirilen birine tagut " idam mi istersin, yoksa para cezasi mi ? " dese we sawunma makaminde bulunan kisi tagutun bunu uygulayacagini bildiginden, bunu ikrahi mulci olarak görerek para cezasi istese hükmü nedir ? burda kisi sawunma yapmiyor, tagut da ondan sawunma istemiyor sadece tercih istiyor ?

kisa kisa cevap veriniz. zamaninizi calmak istemiyorum. benim zaten bu konularda bir itikadim war ama kalbime yakin gelmesi icin size sordum. seytan cok weswese weriyor. Allah zamaniniza bereket versin. dilerseniz sitede de yayinlayabilirsiniz

Alıntı
1- islam dewletinde kadi 1 konuda rüswet karsiligi helal saymayarak islam ile hukmetmedi. ama tesride bulundu. mesela islamda sabit olan zina cezasina gitti el kesme cezasi werdi. ama bunun yasalasmasini istemeden bunu yapiyor sadece 1 kerelik. bu kadi kafir midir ? bu kadinin durumu yahudilerden farkli midir ?

Bismillahirrahmanirrahim,

Öncelikle bu meselenin kendi içinde çelişki sözkonusudur. Zira teşri şeriat koymak yani yasalaştırmak, kanunlaştırmak anlamına gelir. Dolayısıyla bu kadı teşri yapmadıysa bu fiili yasalaştırmamış anlamına gelir. Teşri yani şeriat koymanın tanımı ise gerek örfte gerekse şeriatta bellidir. Şeriat, kendisine uyulan kanun ve gelenek anlamına gelir. İmam Taberi (rh.a) “Sonra seni bu işten (dinden) bir şeriat üzere kıldık” mealindeki Casiye: 18. Ayette geçen şeriat kelimesini tarikat (gidilen yol), sünnet (yol, adet) ve minhac (yöntem, usul) kelimeleriyle açıklamıştır. Yapılan bir amele şeriat ismi verilebilmesi için onun bu şekilde kendisine bağlanılan bir yol yani kanun olması gerekir. Buna göre İslam hakiminin o anda nefsine uyarak vermiş olduğu alelade bir hükme teşri yani şeriat koyma isminin verilmesi gerek dil açısından gerekse din açısından batıldır. Lakin hakim şeriatı değiştirerek sözkonusu meselede şeriata muhalif yeni bir hüküm teşri kılmak, kanunlaştırmak suretiyle bunu yaparsa o zaman kafir olur.

Hafız İbn Hacer’in naklettiğine göre Malikilerden İsmail el-Kadı Maide: 44. ayet hakkında şöyle demiştir:

“Ayetlerin zahiri şunu göstermektedir ki her kim onların (Yahudilerin) yaptığı gibi yapar ve Allahın hükmüne muhalif bir hüküm icad edip bunu kendisiyle amel edilen bir din (kanun) haline getirirse sözkonusu tehdit onun için de geçerlidir. Bu ister yönetici isterse de başkası olsun fark etmez…” (Feth’ul Bari, 13/120)

Zira Yahudiler malum olduğu üzere şeriatın verdiği recm cezasını bizatihi tebdil edip değiştirmişler, yürürlükten kaldırmışlar ve onun yerine başka bir ceza getirmişlerdi. Şu halde Allahın indirdiğinden başkasıyla hükmetmenin küfür oluşu ancak bu hüküm, -Yahudilerin yaptığı gibi- kendisine tabi olunan bir din yani şeriat haline gelirse sözkonusu olur. Dolayısıyla bunu teşri kılmadan yani şeriat haline getirmeden Allahın hükmü yerine başka bir hüküm veren kişi ise selef alimlerinin bu ayetle alakalı zikretmiş oldukları “küfrun dune kufr” yani küfrün altındaki dinden çıkartmayan küçük küfür hükmüyle muhatab olur. 

Günümüzde çoğu kişinin bu meselede kafasını karıştıran şey, günümüz şartlarıyla İslam şeriatının hakim olduğu eski dönemlerin şartlarını aynı zannetmeleridir. Şöyle ki; günümüzde beşeri kanunlarla hükmeden bir hakim, velev ki bir meselede hatta bir seferliğine dahi bunu yapsa kafirdir. Mesela beşeri kanunlara tabi olarak hırsıza el kesme yerine hapis cezası veren bir hakim –zaten beşeri sistemde hakimlik görevini üstlenmesi başlıbaşına küfür olmakla beraber- bir defalığına dahi beşeri kanunla hükmetse, kendisi bizzat teşride bulunmamış dahi olsa kafirdir. Hatta hükmetme makamında olmayıp sırf bu kanunu uygulayan kimseler de kafirdir. Çünkü böyle yapan bir kimse İslam dininden başka bir dine, Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)’in şeriatından başka bir şeriata tabi olarak din değiştirmiş olur. Tıpkı neshedilmiş Yahudi şeriatındaki bir hükme tabi olanlar, örneğin deve etini haram kılmaya veya cumartesi gününe tazim etmeye devam edenler gibi. Alimler böyle birisinin küfründe icma etmişlerdir.

İbnu Hazm şöyle diyor:

“İslam şeriatında Hakkında bir nass ve vahiy gelmemiş olan İncil kaynaklı bir hükümle hükmeden kimsenin kafir ve müşrik olacağı ve İslam dininden çıkmış olacağı hususunda Müslümanlardan iki kimse arasında dahi ihtilaf yoktur.”  (El-İhkam fi Usul’il Ahkam, 5/173)

İbnu Teymiyye (rh.a) ise şöyle demektedir:

"Şu elimizdeki tahrif edilmiş Tevrat nüshalarıyla amel etmek caiz değildir.  Bugün her kim  Tevrat’ın değiştirilmiş ve neshedilmiş hükümleriyle amel ederse o kimse kafirdir." (Mecmu’ul Fetava, 35/200)

İbn kesir (rh.a) da Tatarların tabi olduğu Cengiz yasalarından bahsettiği yerde şöyle demektedir:

"Bütün bu hükümler Allah'ın, kulları olan peygamberlere indirmiş olduğu şeriatlerine muhaliftir. Son peygamber Muhammed b. Abdullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) indirilen muhkem şeriatı terk edip neshedilmiş, başka şeriatlere muhakeme olan kimse kafir olduğuna göre Cengizhan'ın yasalarına muhakeme olan kimse nasıl kâfir olmasın?! Böyle bir kimse Müslümanların icmaıyla kâfir olur. Zira yüce Allah buyurmuş ki:

«Cahiliye devri hükmünü mü istiyorlar? Yakînen bilen bir millet için Allah'tan daha iyi hüküm veren kim vardır?» (el-Mâide, 50)

«Hayır; Rabbine and olsun ki, aralarında çekiştikleri şeylerde seni hakem tayin edip, sonra senin verdiğin hükmü içlerinde bir sıkıntı duymadan tamamen kabul etmedikçe inanmış olmazlar.» (en-Nisâ; 65)

Yüce Allah doğru söylemiştir."
(İbn Kesîr, El Bidaye Ve'n-Nihaye, 13/139, Dar'u İhya'it Turas'il Arabi, 1408/1988 türkçesi için bkz. El-Bidaye ve'n Nihaye, Çağrı Yayınları: 13/244)

Şu halde Yesak’ın modern bir şekli olan günümüz yasalarından bir maddeyi dahi tatbik eden kişi kafirdir ve bu kişinin kafir olma illeti teşride Allaha ortak koşmasıdır, Allahtan başkasının şeriatını benimsemesidir. İslam dışında başka bir dine tabi olan bu kişinin durumuyla İslam şeriatına bağlı olan bir hakimin birtakım meselelerde hevasına tabi olarak Allahın emrinden başka şeylerle hükmetmesi tamamen birbirinden farklıdır.

Ayrıca yukarda verdiğiniz misalde zina edene el kesme cezası vermesini misal olarak göstermişsiniz. Eğer bunu misal vermeniz bazı kimselerin “kufrun dune kufr” meselesini tevil etme adına ortaya attıkları birtakım iddialardan kaynaklanıyorsa bilin ki bütün bu teorilerin hepsi batıldır. Zira bu kimseler özetle şöyle demektedir:

“Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen hakimin küçük küfür işlemiş sayılması için sözkonusu meseleyi değiştirerek yine Allahın başka bir hükmünü vermiş olması gerekir. Yani zina edene 100 deynek vermek yerine hırsızın haddi olan el kesme cezası vermesi veyahut da böyle birisini şahitlerin güvenilir olmadığı, delil yetersizliği gibi şeri gerekçelerle serbest bırakması gibi durumlarda hakimin fiili küçük küfürdür. Şeriattan hiçbir şeye dayanmadan hükmü terk ederse kafir olur!”


Bu tip teorilerin dayandığı hiçbir şeri delil olmadığı gibi selef veya haleften hiçbir alimden de bunu nakledemezler. İslam hakimi ister şeri bir gerekçeyle hükmü terk etsin, isterse de tamamen hevasına uyarak hükmü uygulamasın ta ki hükmü değiştirmediği ve inkar etmediği sürece kafir olmaz. Eğer küçük küfrün istisnası bu bahsettikleri şey olsaydı Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen İslam hakiminin küfrün altında bir küfür işlediğini söyleyen alimler mutlaka bu açıklamayı da yaparlardı. Zira mukarrer usul kaidesinde belirtildiği üzere “İhtiyaç anında açıklamanın geciktirilmesi caiz değildir” Şimdi bu zikrettikleri şey, güya tekfir edilen ve edilmeyen hakimlerin arasını ayırd etmede temel bir kaide olacak fakat her nedense ta ki hicri 15. Asrın cahilleri ortaya çıkana kadar hiçbir kitapta bu ayrımdan bahsedilmeyecek! Böyle bir şey muhaldir ve ümmeti sapıklık üzere ittifak etmekle suçlama manasına gelir. Farzı muhal bir İslam kadısı kendisine getirilen bir zinakarı hiçbir şey demeden salıverdi. Şimdi bu kadı dindeki hangi hükmü yalanlamıştır ki kafir olarak nitelendirilsin? Veyahut da bir teşride mi bulundu, şeriat mı çıkardı ki şirkle itham edilebilsin? Bu konularda konuşanların çoğu imanın ve küfrün ne olduğunu bilmeyen kimselerdir ve bu hususta sadece “Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenler kafirlerdir” (Maide: 44) ayetini güya delil alırlar. Güya kendi tarif ettikleri hakim batıl bir şekilde de olsa örneğin zina edenin elini keserek Allahın bir hükmünü uygulamaktadır. Halbuki hakka isabet etmedikten sonra o uygulanan hükme Allahın hükmü denmez ki? Bu tıpkı yeminini bozan kimseye 3 gün oruç tutmak yerine zıhar kefareti olan 60 gün oruç tutmayı emreden kişinin durumu gibidir. Bütün bunlarda kişi bunları bir şeriat ve din olarak benimseyerek veya batıl bir teşriye uyarak yaparsa kafirdir, yok şeriat edinmeden yaparsa o takdirde günahkardır. Gayet basit olan bu konuyu sırf cehaletten ve kompleks içindeki yaklaşımlardan ötürü karmakarışık hale getiren kişilerin sözlerine itibar edilmez…


Alıntı
2-yukardaki kadi sürekli olarak rüswet alarak islamla hükmetmiyor.  mesela hirsizlari para karsiligi delil yetersizliginden ws serbest birakiyor. bu kadi bu harami mesrulastirmis midir ? kalben helal saymasa da, ameliyle helal sayiyor diyebilir miyiz ?

Öncelikle yukarda da işaret ettiğimiz gibi kadı ister hırsızı delil yetersizliğinden serbest bıraksın, ister başka bir sebebten bunun bir farkı yoktur ta ki şeriatı tebdil ve tağyir etmesin, başka bir şeriata intikal etmesin… Meşrulaştırma meselesine gelince; bu da aynı şekilde muasır bazı cahillerin günümüzde yaşanan bazı vakıaları izah edebilmek için zorlama yorumlarla ihdas ettikleri bir bidattır. Bunların anladığı manada bir meşrulaştırma kavramından hiçbir alim bahsetmemiştir. Allahın hükmüyle hükmetmemek, hükümde rüşvet almak gibi şeyler dinden çıkartmayan küçük küfürdür ve tıpkı içki, zina gibi kebair günahlar cümlesindendir. Bunu ister bir defa yapsın, ister bin defa yapsın fark etmez. Herkesin bildiği sahih hadislerde defalarca içki içen ve her seferinde ceza tatbik edilen bir sahabeye diğer sahabelerin günahta ısrarından dolayı lanet okumaya teşebbüs ettikleri ve Allah Rasulu (sallallahu aleyhi ve sellem)’in onlara “O Allah ve Rasulunu seviyor” diyerek lanet etmelerine engel olduğu,  Beni İsrailden fahişelik yapan bir kadının köpeğe su içirmesi sebebiyle cennete girdiği, kudret hadisi diye bilinen meşhur hadiste mezar soygunculuğu yapan bir adamın sırf Allah korkusundan bağışlandığı gibi hususlar beyan edilmiştir. Bütün bu kıssalarda anlatılan kişiler aynı günahı defalarca işledikleri ve günahta ısrar ettikleri halde kafir olarak vasfedilmemişlerdir. Rüşvet ve Allahın hükmünü uygulamama günahını işleyen hakimlerin de bundan bir farkı yoktur. Geçmiş İslam devletlerinde nice zalim hükümdarlar geçtiği halde alimler onları tekfir etmemiştir. Bunu haramı meşrulaştırma kapsamında küfür addetmek de aynı şekilde dalalet ve sapıklık cinsinden bir iddiadır.

Alıntı
3-  Şeyhülislam İbni Teymiyye der ki:

"Bir kimse 'Allah'ın Rasulü'ne indirdiğiyle hüküm vermek gerekmez' diye bir inanca sahip olursa, kuşkusuz kafir olur. Bir kimse de Allah'ın (celle celaluhu) indirdiğine uymaksızın, kendi görüşüyle hüküm vererek, bununla adaleti sağladığını söyler ve bunu helal kabul ederse o da kafir olur."

(Muhammed bin Abdulvehhab dedi ki) “Dördüncüsü: Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'dan başkasının yolunun Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'in getirdiği yoldan daha iyi olduğuna, ya da ondan başkasının hükmünün onun hükmünden daha iyi olduğuna inanmak küfürdür. Mesela tağutların koymuş oldukları hükümleri, Rasulullah'ın hükmünden daha değerli ve üstün tutmak gibi.”

Yukarda seyhulislam ibn teymiyye nicin istihlal sarti getirmis ? yani  Bir kimse de Allah'ın (celle celaluhu) indirdiğine uymaksızın, kendi görüşüyle hüküm vererek, bununla adaleti sağladığını söylerse ve bunu da haram olarak görürse kafir olmaz mi ? ben tam anlayamadim nakli ?

Şeyhulislam İbn Teymiye (rh.a) bu hususta şöyle demektedir:

{ومن لم يحكم بما أنزل الله فأولئك هم الكافرون} [سورة المائدة 44] .
ولا ريب أن من لم يعتقد وجوب الحكم بما أنزل الله على رسوله  فهو كافر، فمن استحل أن يحكم بين الناس بما يراه هو عدلا من غير اتباع لما أنزل  الله فهو كافر ; فإنه ما من أمة إلا وهي تأمر بالحكم بالعدل، وقد يكون العدل في دينها ما رآه أكابرهم، بل كثير من المنتسبين إلى الإسلام يحكمون بعاداتهم التي لم ينزلها الله سبحانه وتعالى، كسوالف البادية، وكأوامر المطاعين فيهم ، ويرون أن هذا هو الذي ينبغي الحكم به دون الكتاب والسنة.
وهذا هو الكفر، فإن كثيرا من الناس أسلموا، ولكن مع هذا لا يحكمون إلا بالعادات الجارية لهم التي يأمر بها المطاعون، فهؤلاء إذا عرفوا أنه لا يجوز الحكم إلا بما أنزل الله فلم يلتزموا ذلك، بل استحلوا أن يحكموا بخلاف ما أنزل الله فهم كفار، وإلا كانوا جهالا، كمن تقدم أمرهم


Bunun tam tercümesi şu şekildedir:

"Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir. Bir kimse 'Allah'ın Rasulü'ne indirdiğiyle hüküm vermenin gerekmediğine inanırsa, kuşkusuz kafir olur.

Bir kimse de Allah'ın (celle celaluhu) indirdiğine uymaksızın, adalet olarak gördüğü şeylerle hükmetmeyi, helal kabul ederse o da kafir olur.

Bu gün bir çok topluluk, adaletle hükmedilmesini emrederler. Fakat onların dinine, inancına göre adalet; büyüklerinin ve efendilerinin kendi (eksik) -akıllarıyla ortaya koydukları esaslardır. Hatta müslüman olduğunu ileri sürenlerin çoğu da Allah'ın (celle celaluhu) indirmediği ve izin vermediği töre, gelenek ve adetleri uyguluyor ve hükümlerini buna göre veriyorlar. Tıpkı eski bedeviler veya kendisine itaat edilen birtakım emirler gibi... Bunların anlayışında kitap ve sünnetin haricindeki bu tarz hükümleri uygulamak münasiptir. Bu ise küfürdür.

İnsanlardan bir çoğu zahiren teslim olmakla birlikte başlarındaki kimselerin emrettiği ve yürürlükte olan adetlere göre hükmediyorlar. İşte böyleleri Allah'ın indirdiğinden başkasıyla hükmetmenin caiz olmadığını bildikleri halde ona tabi olmazlar ve de Allah'ın indirdiğinin hilafına hükmetmeyi de helal sayarlarsa kafirdirler. Aksi takdirde daha önce zikri geçenler gibi cahildirler.”


İbni Teymiyye, bunların hepsini "Minhacü's-Sünne" adlı eserinde "...Kim Allah'ın indirdikleriyle hükmetmezse, işte onlar kafirlerin ta kendileridir." (Maide: 5/44) ayetini açıklarken ele almıştır. (Minhac’us Sunne, 5/130)

İbn teymiye (rh.a)’ın sözünde geçen “Bir kimse de Allah'ın (celle celaluhu) indirdiğine uymaksızın, adalet olarak gördüğü şeylerle hükmetmeyi, helal kabul ederse o da kafir olur.” İfadesi bu kişinin kafir olması için iki ayrı şarttan bahsetmektedir. Bir kimse mesela zina edeni recmetmeden başka bir ceza vermenin adaletin ta kendisi olduğunu iddia ederse bu kimse kafirdir. Keza bu yaptığı işin helal olduğunu söylerse yine kafirdir. Çünkü bu ikisinde de nassları yalanlama sözkonusudur. Allahu Teala “Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenler zalimlerin ta kendileridir” (Maide: 45) buyurmaktadır. Allahın indirdiğiyle hükmetmemek zulumken bunu adalet olarak vasfetmek küfürdür. Keza “Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenler fasıkların ta kendileridir” (Maide: 47) buyurmaktadır. Allah bunu fısk olarak nitelendirmişken bunu helal olarak vasfetmek de aynı şekilde küfürdür. Nitekim İbn Teymiye de sözün geri kalan kısmında bu hususları izah etmektedir:

“Bu gün bir çok topluluk, adaletle hükmedilmesini emrederler. Fakat onların dinine, inancına göre adalet; büyüklerinin ve efendilerinin kendi (eksik) -akıllarıyla ortaya koydukları esaslardır. Hatta müslüman olduğunu ileri sürenlerin çoğu da Allah'ın (celle celaluhu) indirmediği ve izin vermediği töre, gelenek ve adetleri uyguluyor ve hükümlerini buna göre veriyorlar. Tıpkı eski bedeviler veya kendisine itaat edilen birtakım emirler gibi... Bunların anlayışında kitap ve sünnetin haricindeki bu tarz hükümleri uygulamak münasiptir. Bu ise küfürdür.”

Böylece Allahın hükmüne muhalif şeyleri tatbik etmenin uygun bir iş olduğuna inanan herkesin kafir olacağı ortaya çıkmaktadır.



Alıntı
4- tagutun mahkemesine zorla getirilen birine tagut " idam mi istersin, yoksa para cezasi mi ? " dese we sawunma makaminde bulunan kisi tagutun bunu uygulayacagini bildiginden, bunu ikrahi mulci olarak görerek para cezasi istese hükmü nedir ? burda kisi sawunma yapmiyor, tagut da ondan sawunma istemiyor sadece tercih istiyor ?

Bu bahsettiğiniz şekilde bir uygulama var mı bilmiyorum, böyle bir şeyin vakıası yoksa bunu tartışmaya açarak bundan dolayı fitneye düşmek akıl işi değildir. Selefimiz olmamış meselelere cevap vermekten hoşlanmazlardı. Eğer böyle bir vakıa varsa bir kimsenin tağutun verdiği hükümlerden herhangi birisine razı olması küfürdür. Bunun tağuta muhakeme olmaktan bir farkı olmaz. İkrah meselesine gelince; günümüzde cahiller tarafından tağuta muhakemeyle alakalı ortaya atılan ikrah tarzı iddiaların hepsi batıldır. Bir çok kişi ikrahın ne olduğunu bilmedikleri ve dinlerini de dert edinmedikleri için ikrah statüsünde olmayan bir çok alakasız amele ikrah yaftası yapıştırıp ruhsat vermektedirler. Halbuki ikrah öyle bir şey olmalıdır ki kişinin iradesini ortadan kaldırmalı ve bu durumdan ancak küfür amelini işleyerek kurtulabilmelidir. Bu da ancak muayyen kişilerin vakıasında tesbit edilebilir. Böyle bir vakıa gerçekleşmeden bunun üzerinde konuşmanın bir faydası yoktur. VAllahu a’lem. Velhamdulillahi Rabbil Alemin.

Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

Çevrimiçi Tevhid Ehli

  • Administrator
  • Yönetici
  • *****
  • İleti: 2065
  • Değerlendirme Puanı: +50/-0
MAİDE: 44 AYETİ KERİMESİ HAKKINDA BATIL YORUMLAR İÇEREN KİTAPLARA KARŞI UYARI
Rahman ve Rahim olan Allahın adıyla,

Bu bölümde inşallah “Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” mealindeki Maide: 44 ayeti kerimesi hakkında ifrat veya tefrite sevkedici yorumlar ihtiva eden çeşitli kitaplar hakkında uyarılarda bulunacağız. Bu kitapların birçoğunun muhtevasında faydalı konular yer aldığı için veyahut da hakkı savunuyor gibi göründüklerinden dolayı çoğu zaman okuyucu, kitaplardaki hak ile batılın arasını ayırd edememekte ve bihassa da hak bir davayı savunmak için yapılan batıl istidlallere aldanabilmektedir. O bakımdan bu tarz kitaplar hakkında uyarıda bulunmayı gerekli görüyoruz. Yoksa amacımız, bu kitapların reklamını yapmak değildir. Bu kitaplarda geçen batıl görüşlere daha önce cevap verdiğimizden ötürü burada tekrar meselenin münakaşasını yapmayacağız. Sadece kitaplardaki batıllara işaret etmekle yetineceğiz. Gayret bizden tevfik Allah'tandır.

MURAT GEZENLER-HAKİMİYET MEFHUMU

Bu kitap aslında döneminin Suudi Arabistan başmüftüsü olan Muhammed bin İbrahim Al’uş Şeyh’in “Tahkim’ul Kavanin” adlı risalesinin şerhidir. Murat Gezenler bu risaleye Sefer Havali tarafından yapılmış olan şerhe bazı ilavelerde bulunarak bu kitabı hazırlamıştır. Tahkim’ul Kavanin, beşeri kanunlara tabi olmanın hükmü ile alakalı yazılmış belki de ilk müstakil risaledir ve güzel, veciz bir çalışmadır. Muhammed bin İbrahim beşeri kanunları deşifre ettiği gibi, bağlısı olduğu Suudi tağutlarını da deşifre edip onlardan beri olabilseydi onun için daha iyi olurdu ancak Allah kuşkusuz dilediğine hidayet eder, dilediğini saptırır; onun takdirinin önüne geçebilecek yoktur…

Gezenler’in bu kitabı İslamdışı tağuti kanunlarla hükmeden yöneticilerin ve bu uydurma kanunlara muhakeme olan reaya’nın durumu hakkında faydalı bilgiler ihtiva etmekle beraber bilhassa “Allah’ın İndirdiği Hükümler ile Hükmetmeyen Bir Hakimin Kafir Olmadığı Haller” başlığından itibaren “Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” ayetine dayanarak Allahın indirdiğiyle hükmetmeyen hakimin yaptığı işi helal saymasa da herhalükarda kafir olacağı şeklindeki Ehli Sünnete aykırı davasını isbat edebilme adına gereksiz açıklamalara girişmiştir. Bunun için de önce uzun uzadıya İbn Abbas’a atfedilen “Bu, küfrün altında bir küfürdür” sözünün sened açısından zayıf olduğunu isbatlamaya çalışmış, ardından bu sözün dirayet açısından, ihtiva ettiği hüküm açısından da zayıf olduğunu iddia ederek bu konuda selef  ulemasına  yersiz tenkidlerde bulunmuştur. Halbuki günümüz yöneticilerinin durumunun alimlerden nakledilen bu ibarelerle bir alakası yoktur. Gezenler’in kendisi de durumun farkında olduğu için şöyle demektedir:

“Sonuç olarak muasır Mürcie’nin günümüzün tağutlarının saltanatını koruma adına onların Müslüman olduklarına dair getirdikleri delillerin hepsi tamamen nefsi arzulardan kaynaklanan fasit delillerdir. Günümüzün tağutlarının durumu Şeyh’in itikadi küfrün bölümlerini anlatırken beşinci bölümde zikrettiklerinin aynısıdır. Onlar Allah’ın kitabını bir kenara atmışlar, hayatlarının her alanında beşeri hukuka dayanmışlardır. Günümüzün tağutlarının hiç birisi aslen Allah’ın indirdiği ile hükmeden konumunda olmayıp, aslen beşeri hukuka bağlanan ve onu din edinen kimselerdir.”

Muhammed bin İbrahim, Gezenler’in atıf yaptığı yerde şöyle demektedir:

“İtikadi küfrün beşincisine gelince bu da, dine karşı gelmek, hükümleri ile boy ölçüşmeye kalkışmak, Allah’a ve Resulüne isyan etmek bakımından şu ana kadar saydığımız küfür çeşitlerinin en büyüğü, en açığı ve en kapsamlısıdır. Bilindiği üzere şer’i mahkemelerin kaynakları, dayandıkları asıl noktalar vardır ki, bunların hepsi Allah’ın kitabı ve Resulullah’ın sünnetidir. Beşeri kanunlarla hükmeden mah-kemelerin dayanakları ise çeşitli dinler, Fransız, Amerika, İngiliz kanunları, İslam’a mensup veya dindışı bidatcilerin mezhepleridir.
 
İtikadi küfrün bu çeşidinde işte bu tip mahkemeler kurmak, hazırlık yapmak, beşeri kanunları bu mahkemelerde verilecek hükümler için asıllar yapmak, bu mahkemeleri çeşitli şubelere ayırmak, bu mahkemelerde mutlak olarak beşeri ka-nunlarla hükümler vermek, insanları buna zorlamak ve tüm bu hususlarda şer’i mahkemelere benzemek vardır.

Bu mahkemeler şimdi İslâm ülkelerinin bir çoğunda kurulmuş, mükemmel hale getirilmeye çalışılmış, kapıları açılmış insanlar da bu mahkemelerin hükmüne sürüler gibi gitmektedirler. Hakimler de insanların arasında Kitap ve sünnetin hükmüne muhalif olan hükümlerle hüküm vermekte ve insanları buna mecbur bırakmaktadırlar. Bu mahkemelerin verdikleri hükümleri insanlara kabul ettiriyorlar ve bunları gerekli kılıyorlar. Acaba bu küfrün üstünde başka hangi küfür vardır? Bu şekilde bir muhalefetten sonra Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)’in Allah’ın kulu ve resulü olduğuna ne şekilde muhalefet edilebilir? Basit bir şekilde sunduğumuz bu konunun delilleri yeterince bilinip tanınmaktadır. Burada sözü fazla uzatmaya gerek yoktur.”


Görüldüğü gibi Tahkim’ul Kavanin sahibi İslam şeriatını terk ederek Avrupa’dan ithal ettikleri veya kendi ihdas ettikleri kanunları esas edinen, devlet yönetimini buna göre şekillendiren tağutların durumunu büyük küfür hatta bu dalda işlenen küfürlerin en büyüğü olarak vasfetmiş ve İbn Abbas ve diğerlerinden nakledilen “küçük küfür” meselesi ile bunların durumu arasında asla bir irtibat kurmamıştır. Allahın indirdiğiyle hükmetmeyenin küçük küfür işlemiş olduğu durumlara ise risalenin sonunda günümüz yöneticilerinin durumundan bağımsız olarak hüküm bakımından kısaca temas etmiştir. Gezenler de bununla yetinseydi daha iyi olurdu. Fakat o, günümüz tağutlarıyla bir alakası olmadığını bildiği halde haddini aşarak mücerred hükmü terk etmenin büyük küfür olduğunu isbatlamaya çalışmıştır.

ABDULKADİR BİN ABDİLAZİZ- EL CAMİ Fİ TALEBİ İLM’İŞ ŞERİF

Gezenler, bu hususta üstadı Abdulkadir bin Abdilaziz’e tabi olmuştur ve onun el-Cami adlı kitabında sarf ettiği şu sözlerini aynen itirazsız olarak iktibas etmiştir:

“Allah’ın indirdikleri ile hükmetmeyi kasten sadece terk etmek büyük küfürdür. Öyleyse hükmetmeyi terk etmek –aynen namazın terki yahut Allah Resulüne hakaret etmek gibi- küfre düşürücü günahtır. Bunlar işleyenin sırf işleme sebebi ile kafir olduğu günahlardır. Kim bu tür küfre düşürücü günahlarla tekfir etmek için inkâr yahut helal saymayı şart koşarsa, bilerek ya da bilmeyerek selefin tekfir etmiş olduğu aşırı Mürcie’nin söylediği şeyi söylemiş olur.”

Bu sözlere dikkat edilirse hükmün terkini tıpkı namazın terki gibi küfre düşürücü bir günah olarak niteledikten sonra bu hususta istihlal (helal sayma) şartını getirenlerin selefin tekfir ettiği Mürcie’nin aşırı kesimine dahil olacağını iddia etmektedir. Halbuki bu hususta istihlal şartını getiren bizzat o selefin tamamıdır. Bunda selefiyle halefiyle bütün ümmeti Mürcie olmakla itham etmek sözkonusudur. Ardından şöyle devam etmektedir:

Bu hüküm (büyük küfür hükmü), Allah’ın hükmünü terk eden herkesi kapsar. Bu kimse gerek kadılar gibi aslen şeriatle hükmeden bir kimse olsun gerekse aslen şeriatten başkası ile hükmeden birisi olsun fark etmez. Allah’ın kanunuyla hüküm veren kadılardan olup, hata eden müctehid dışında hiç kimse bu hükümden müstesna değildir. Amr İbnu’l-Âs’tan merfu olarak rivayet edilen şu hadisle bu kimseden günah kalkmıştır:
“Hüküm verdiğinde içtihad eder ve hata ederse, onun için bir tek ecir vardır.”


Altı çizili ve kalın puntolu yerlere dikkatle bakıldığında Abdulkadir’in bu sözünü sadece beşeri kanunlarla hükmeden kimseler için söylemediği ortaya çıkmaktadır. O, bilakis genel bir kaide getirmekte ve İslam devletindeki kadıların dahi (rüşvet vb sebeblerle) Allahın hükmünü terk ettiklerinde büyük küfür işleyip İslam milletinden çıkacaklarını söylemektedir. Devamla diyor ki:

Beşeri kanunlarla hüküm veren hakimler, bu hükme öncelikle dahildirler. Çünkü onlar anayasa ve kanunların gereğine bağlı kalarak Allah’ın indirdiğiyle hükmü terk etmekte ve Allah’ın indirdikleri dışındaki beşeri kanunlarla hükmetmektedirler. Onlar bu meslekte çalışmayı bilerek, isteyerek, kendi irade ve seçimleriyle kabul etmişlerdir. Onlar hukuk fakülteleri ve diğer fakültelerde şeriat konusunda aldıkları eğitim gereğince, hükmettikleri şeyin Allah’ın şeriatine aykırı olduğunu gayet iyi bilmektedirler. Bu nedenle de bu hakimler, büyük küfür işlemeleri sebebiyle kafirdirler. Bu gibi kimselerden herhangi birisi hakkında, tekfirin engellerinden herhangi bir tanesinin bulunma ihtimalini göremiyoruz. Bu meselede doğru olan da budur. Allah daha iyisini bilir.

Böylelikle anlaşılmış olmaktadır ki; beşeri kanunlarla yönetilen ülkelerdeki yöneticiler ve hakimler gibi, Allah’ın indirdikleri ile hükmü terk eden kimseler, büyük küfür işlemelerinden ötürü kafirdirler. Bu durumda, hükmü inkâr edip etmedikleri ya da yaptıklarını helal sayıp saymadıkları göz önünde bulundurulamaz. Bu hükme bir de, bahsetmiş olduğumuz terkin haricinde, diğer bir küfür sebebi olan Allah’ın şeriatından başka kanunlarla hükmetme eklenince, ikinci bir açıdan daha küfür meydana gelmektedir. Allah’ın şeriatına muhalif kanunları koymak ise, üçüncü bir küfür teşkil etmektedir.
Bu ülkelerdeki yöneticiler, kanun koyucular ve hakimlerin tümü, büyük küfür işlemeleri nedeniyle kafirdirler. Bunlardan, küfrü bir tek sebebe bağlı olanlar olduğu gibi, her birisi bizzat küfür nedeni olan iki veya üç sebebe bağlı olarak kafir olanlar da vardır.”

 
Vurgulu ifadelerde de açıkça görüleceği üzere Abdulkadir, hükmü terketmenin küfür oluşunu sadece beşeri yasalarla hükmedenlere hasr etmemektedir. Bilakis onun nezdinde beşeri yasalarla hükmedenler, hükmü terketme küfrünün üstüne başka küfürler ilave etmiş olan kimselerdir. İşte el-Cami müellifi bu görüşleriyle Ehli Sünnete muhalefet ederek Havaric ve Mutezile’nin görüşüne meyletmektedir.

HÜKMÜN TERKİNİN BÜYÜK KÜFÜR OLDUĞU İDDİASI HAKKINDA MAKDİSİ’NİN GÖRÜŞÜ

Cihadi (!) kesimin önde gelen davetçilerinden Ebu Muhammed el-Makdisi , Abdulkadir bin Abdilaziz’in el-Cami’ kitabına yazmış olduğu “En-nüketü’l Levâmia Fi Melhûzâti’l Câmia” adlı ta’likinde bu meseleye değinmiş ve Abdulkadir’in bu zikrettiğimiz görüşlerini tenkid etmiştir. Zaten gördüğümüz kadarıyla Abdulkadir, bu görüşünde kendi camiasında da yalnız kalmıştır. Zira Makdisi, bu bahsettiğimiz eserinde ve “30 risale” adlı kitabının 25. Risalesinde bu görüşü reddetmiştir. Yine cihadi kesimin önde gelen yazarlarından Ebu Basir et-Tartusi “İslam Dininden Çıkaran Ameller” adlı eserinde “Kufrun dune kufr” sözünün hak olduğunu fakat günümüzde beşeri kanunlarla hükmeden tağutlarla alakalı olmadığını söylemektedir. Keza Doktor Ömer Abdurrahman, “Esnafi’l Hükkam ve Ahkamihim” isimli eserinde aynı ayrımı yapmaktadır. Abdulkadir bu hususta selefi salihin’i tenkid ettiği gibi kendisine muvafakat etmeyen üstadlarını da tenkid etmektedir. Öyle anlaşılıyor ki el-Cami yazarı diğer bir çok meselede olduğu gibi bu meselede de kendi mezhebini kurmuş ve bu mezhebin karşısında duran kim olursa olsun ölçüsüzce saldırmıştır. Makdisi’nin naklettiğine gore el-cami yazarı kitabının 877. Sayfada şöyle demektedir: “Allah’ın indirdiğiyle hükmetmeyenleri ikiye ayırıp, “büyük küfür-küçük küfür” diyen herkes hata etmiştir. Allah’ın indirdiğiyle hükmetmemek küfürdür. Bu küfrün sonucundan da hata eden müctehit hariç kimse istisna edilmez”
 
Makdisi bu sözlere yorumunda şöyle demektedir: Yazarın bu sözleri, başkasının hükmüne razı olmaksızın, başkasının kanununa muhakeme sebebi ile gitmese bile, masiyet türünden olan terk fiilini işleyenleri de kapsıyor. Zaten müctehide hiç bir surette başkasının şeriatına uymak caiz olmaz.  Allah’ın hükmüne muhalefet edenleri; “Ya ecir almış müctehit” ya da “kafir” olarak  nitelemiştir. Ona göre ikisinin arasında bir ortanca yoktur. Onun yanında “günahkar-zalim-fasık” kavramı yoktur. Özellikle o, açıkça İslam şeriatına bağlı olanları kasdettiğini söylüyor. Bu yüzden tağutun mahkemesine gitmeye bağlamıyor. Bilakis sadece mücerred bir hükmü terk etmeyi (nefse uyarak işlenen bir günah gibi ya da rüşvet yoluyla olabilir) kastediyor. Bunlar selefin küfrü için, inkar ve helal görmeyi şart koştuğu şekillerdir. Bu yüzden görüyoruz ki, yazar kitabında İbn Abbas'tan başlayarak, ilk ve son alimlerin tamamını ayırmaksızın görüşüne muhalefet eden herkesi hatalı bulmuştur. İbnu’l Kayyım ve İbn Ebil İzz de O’na göre hata edenlerdendir.

871. sayfada bu ikisini (İbnu’l Kayyım ve İbn Ebil İzz) de, selefin eskiden beri inkar ve helal görmeyi şart koştuğu konularda selefe bağlı kaldıkları halde, hatalı bulmuş ve şöyle demiştir: “Hükmün vacipliğine inandığı halde ondan ayrılmak, ayetin iniş sebebidir. Allah Subhanehu ve Teala bunun büyük küfür olduğuna hüküm etmiştir, küçük değil...”


Makdisi başka bir yerde ise şöyle demektedir: “Yazarın 523. sayfada acele ettiği anlaşılıyor. Diyor ki: “Hudaybi'nin girdiği bu hataya çağımızda yaşayan ve bu meselede İbnu’l Kayyım’ın ve İbnu Ebi’l İzz'in yazdıklarını taklit edenlerin hepsi düşmüştür. Onlar bu hatada İbnu Ebi’l İzz’in, “El Akidetü’t Tahaviyye”de ve İbnu’l Kayyım’ın, “Medaricü’s Salikin”deki görüşlerine uymuşlardır. İbnu Ebi’l İzz’in, “El Akidetü’t Tahaviyye”sinde ve İbnu’l Kayyım’ın, “Medaricü’s Salikin”inde; bu konudaki görüşlerinin aslı yoktur, hiç biri muteber bir delile dayanmamaktadır.”

Doğrusu imamların tafsilatları (açıklayıcı sözleri), bu konuda en doğru olanlarıdır. Muasırların çoğunun düştüğü hata; imamların sözlerini ve o imamların yaşadıkları dönemlerde Allah’ın indirdiği hükümlerden birinin terkedilmesi ile zamanımızdaki tağuti kanunlar sebebiyle Allah’ın indirdiğinden başkası ile hükmedilmesini birbirine karıştırmalarıdır.”

Makdisi’nin el-Cami’ müellifine yönelik itirazları bu şekilde sürüp gitmektedir ve yaptığı itirazlar genel manada haklı gözükmektedir. Ancak şurası da enteresandır ki Abdulkadir’in bu şekilde selefe hücum ettiği ve tekfir, vela bera, hakimiyet, cehalet gibi konularda bazen ifrat ve bazen de tefrite düştüğü, kısacası selefin menhecinden uzak batıl bir usule sahip olduğu ortada olduğu halde onun fikirleri el-Kaide’nin tabanında belki saydığımız diğer yazarlardan daha çok itibar görmekte ve Türkiye’de Ebu Hanzala ve Murat Gezenler gibi ilim talebesi olma iddiasında olan bir çok kişi ve grup el-Cami’yi başucu kitabı olarak görüp bu kitaptan ders yapmakta, bu kitabı insanlara tavsiye edip yaymaktadırlar. Bu bile bu çevrelerin –iddia ettiklerinin aksine- ehli sünnetin ve selefin menhecinden ne kadar uzak olduklarını göstermeye yeter de artar bile. Zira Allah rasulu sav “Kişi dostunun dini üzeredir” buyurmuştur. Vesselam…


Kendisi de bir kral olan Halife Memun Nadr bin Şumeyl (ra)'a şöyle demiştir:
يَا أَبَا الْحَسَنِ الْإِرْجَاءُ دِينُ الْمُلُوكِ
"Ey Ebu'l Hasen! İrca (Mürcielik) kralların dinidir!" (ed-Dulabi, el-Esma ve'l Kuna, no: 832; ayrıca Lalekai, es-Sunne, no: 2818)

 

Related Topics

  Konu / Başlatan Yanıt Son İleti
1 Yanıt
2555 Gösterim
Son İleti 14.04.2020, 21:35
Gönderen: İbn Umer
0 Yanıt
3577 Gösterim
Son İleti 12.07.2016, 23:58
Gönderen: Tevhid Ehli
19 Yanıt
8238 Gösterim
Son İleti 06.02.2021, 00:15
Gönderen: Tevhid Ehli
2 Yanıt
2290 Gösterim
Son İleti 22.07.2018, 00:34
Gönderen: Tevhid Ehli
0 Yanıt
1580 Gösterim
Son İleti 20.03.2019, 22:23
Gönderen: Tevhid Ehli